Οι δύο μεγάλες μεταβλητές του φαινομένου είναι ο καιρός, που στην Ελλάδα είναι καλός την περίοδο αυτή, και η φάση της Σελήνης. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι φέτος το φεγγάρι, αν και θα είναι φωτισμένο στο 50%, θα δύσει γύρω στα μεσάνυχτα, οπότε ο σκοτεινός ουρανός θα βοηθήσει να δούμε πολλά περισσότερα μετέωρα σε σχέση με άλλες χρονιές.

«Μετά τη δύση του φεγγαριού, ο ουρανός είναι δικός μας για την παρατήρηση των Περσείδων», λέει χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η αστροφυσικός στο Κέντρο Επισκεπτών Θησείου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, Φιόρη-Αναστασία Μεταλληνού.

Οι συμβουλές που δίνει η κ. Μεταλληνού για την καλύτερη παρατήρηση του φαινομένου, είναι να είμαστε σε σκοτεινό μέρος, μακριά από τα φώτα της πόλης, ώστε να βλέπουμε τον ουρανό σκοτεινό. Θα κοιτάξουμε τον ουρανό με γυμνό μάτι και είναι καλύτερο να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τον αστερισμό του Περσέα, από όπου φαίνεται να πηγάζει η βροχή των Περσείδων, «αν και γενικά κοιτώντας τον ουρανό σε οποιοδήποτε σημείο, επειδή η νύχτα θα είναι σκοτεινή, θα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε πεφταστέρια», όπως προσθέτει.

Οι διάττοντες αστέρες ή μετέωρα είναι κάθε φωτεινό φαινόμενο που εμφανίζεται μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης ως αποτέλεσμα της εισόδου μικρών σωματιδίων σε αυτήν με μεγάλη ταχύτητα, συνήθως περίπου 60 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Τα κομμάτια των συντριμμιών θερμαίνονται λόγω της τριβής με τον αέρα και συνήθως καταστρέφονται σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, σε υψόμετρο άνω των 80 χιλιομέτρων. Ο υπέρθερμος αέρας γύρω από το μετέωρο λάμπει για λίγο και είναι ορατός από το έδαφος ως μια φωτεινή λωρίδα γνωστή και ως «πεφταστέρι».

Κατά τη διάρκεια του έτους παρατηρούμε αρκετές βροχές διαττόντων αστέρων, οι ονομασίες των οποίων προκύπτουν από τον αστερισμό, από τον οποίο φαίνεται να προέρχονται. Οι Περσείδες, μία από τις πλέον εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του έτους, έχουν πάρει το όνομά τους από τον αστερισμό του Περσέα, από όπου φαίνεται να προέρχονται. Οφείλονται σε υπολείμματα του κομήτη Σουίφτ-Τατλ μεγέθους από 0,1 χιλιοστά έως μερικά εκατοστά. Ο κομήτης αυτός είναι το μεγαλύτερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά διαστήματα και χρειάζεται περίπου 133 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο. Το τελευταίο κοντινό πέρασμά του από τη Γη ήταν το 1992 και το επόμενο αναμένεται το 2126.

Μ.Κουζινοπούλου – ΑΠΕ-ΜΠΕ / photo: freepik