Λείπουν 200.000 κατοικίες και αντί να αυξάνουν την προσφορά, μεγαλώνουν τη ζήτηση, εκτινάσσοντας τις τιμές και στις λαϊκότερες γειτονιές. Αυτό κάναν με το πρόγραμμα «Σπίτι μου» (πρόγραμμα 1δις, τελικά για 2.500 έως 3.500 κατοικίες, όταν με 1 δις η Ισπανία ενέταξε στο Ταμείο Ανάκαμψης 20.000 κοινωνικές κατοικίες).

    ​Το ίδιο συμβαίνει και με τη Golden Visa. Όσο και αν αυξηθεί το όριο της σε ¨κορεσμένες¨ περιοχές, αυτό απλώς μετακυλά παραδίπλα το πρόβλημα, στερεί σπίτια, εκτινάσσει ενοίκια. Προσελκύει διεθνείς φοροφυγάδες και διεφθαρμένους που επιδιώκουν ξέπλυμα χρήματος. Κάθε φιλολαϊκή στεγαστική πολιτική πρέπει να ξεκινά από την άμεση κατάργηση της χωρίς μεταβατικό χρόνο.

    ​Χρειάζονται επίσης άμεσα αντικίνητρα και πολύπλευρη πίεση στους servicers, για να λειτουργήσουν τις κατοικίες που έχουν στην κατοχή τους και τις κρατούν κλειστές. Κατά δήλωση τους είναι 300.000 ακίνητα.

    ​Να δοθούν κίνητρα σε ιδιοκτήτες να βάλουν στην αγορά κενά ακίνητα που διαθέτουν.

    ​Απαιτείται κρατική παρέμβαση συγκράτησης του επιτοκίου των στεγαστικών δανείων και των νέων μισθωτηρίων.

    ​​Μακροχρόνια την λύση δίνει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, οργανισμός και συνεργασία με μεγάλους δήμους, για κοινωνικές κατοικίες ως μόνος τρόπος για ανάσχεση των τιμών, ανακούφιση των νέων, ευάλωτων και αστέγων.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ / photo: pixabay)