Καθώς διασχίζει κανείς τις αχανείς στέπες του Αστραχάν, ένα από τα τελευταία πράγματα που περιμένει να δει είναι ένας πλίνθινος φάρος ύψους περίπου 20 ορόφων να δεσπόζει στον ορίζοντα. Πρόκειται για ένα κτίσμα που συνήθως συναντάται δίπλα στη θάλασσα, όμως στην προκειμένη περίπτωση η πλησιέστερη ακτογραμμή απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα — τόσο μακριά ώστε η θάλασσα δεν φαίνεται καν από την κορυφή του φάρου.
Ο φάρος του Petrovsky αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό παράδοξο, το οποίο όμως εξηγείται εύκολα από την ιστορία της περιοχής. Το 1741, όταν ο φάρος κατασκευάστηκε με εντολή του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας, ολόκληρη η περιοχή βρισκόταν μέσα στα νερά της Κασπίας Θάλασσας. Εκεί υπήρχαν νησιά και ένα λιμάνι όπου αγκυροβολούσαν τα πλοία.
Ο αρχικός φάρος ήταν ξύλινος, αλλά κατέρρευσε ύστερα από μια σφοδρή καταιγίδα και χρειάστηκε να ξαναχτιστεί. Το 1876 ανεγέρθηκε ο σημερινός πλίνθινος φάρος, ο οποίος εξοπλίστηκε με σκάλες από χυτοσίδηρο και ανθεκτικές πλατφόρμες παρατήρησης που σώζονται μέχρι σήμερα.
Όμως τα νερά της Κασπίας υποχωρούσαν σταδιακά επί δεκαετίες. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η στάθμη είχε πέσει τόσο πολύ ώστε η περιοχή έγινε υπερβολικά ρηχή για τη λειτουργία του λιμανιού, το οποίο τελικά εγκαταλείφθηκε. Ο φάρος συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1930, αλλά τότε η θάλασσα είχε απομακρυνθεί εντελώς από την περιοχή. Κατά τη δεκαετία του 1990, ο φάρος φιλοξένησε έναν μικρό ραδιοφωνικό σταθμό. Ωστόσο, από τη στιγμή που έπαψε να λειτουργεί ως φάρος τη δεκαετία του 1930, παρέμεινε κλειστός για το κοινό.
Σήμερα, ο φάρος του Petrovsky έχει χαρακτηριστεί εθνικό μνημείο και αποτελεί ένα από τα πιο ασυνήθιστα τουριστικά αξιοθέατα της Ρωσίας, καθώς στέκεται μόνος του στη μέση της στέπας, μακριά από τη θάλασσα που κάποτε φώτιζε.
photo: pixabay
