• Αρχική
  • Άρθρα
  • Η περίεργη ιστορία μιας οικογένειας χωρίς… δακτυλικά αποτυπώματα

Η περίεργη ιστορία μιας οικογένειας χωρίς… δακτυλικά αποτυπώματα

Σκέψου να μην μπορούσες να βγάλεις δίπλωμα αυτοκινήτου, ταυτότητα, διαβατήριο, ή να ταξιδέψεις με αεροπλάνο. Ακόμα και να ξεκλειδώσεις το κινητό σου με το δαχτυλικό σου αποτύπωμα.


Αυτός ο… εφιάλτης είναι πραγματικότητα για μια οικογένεια στο Μπαγκλαντές, εδώ και τρεις γενιές.

Με μια πρώτη ματιά, τίποτα δεν φαίνεται ασυνήθιστο στην παλάμη του Apu Sarker, ωστόσο μια δεύτερη, λίγο πιο προσεκτική αρκεί για να προσέξει κανείς τις λείες επιφάνειες των δακτύλων του.

Οι άνδρες στην οικογένειά του ταλαιπωρούνται από μια εξαιρετικά σπάνια γενετική μετάλλαξη που θα ζήλευε ο τέλειος… εγκληματίας αφού δεν έχουν δακτυλικά αποτυπώματα.


Ο 22χρονος Apu ζει με την οικογένειά του σε ένα χωριό στη βόρεια συνοικία Rajshahi του Μπαγκλαντές, ενώ μέχρι πρόσφατα εργαζόταν ως βοηθός σε ιατρείο. Από την άλλη, ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν αγρότες. Αυτοί δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα λόγω της κατάστασης των δαχτύλων τους.

«Δεν νομίζω ότι το θεωρούσε ποτέ πρόβλημα να μην έχει αποτυπώματα», εξομολογείται ο Apu μιλώντας στο BBC.

Μόνο που σήμερα τα «δερματογλυφικά» και τα μοναδικά για κάθε άνθρωπο σημάδια που αφήνουν σε ό,τι ακουμπούν, παίζουν μεγάλο ρόλο στην καθημερινότητά μας, ενώ αποτελούν σημαντική πηγή δεδομένων.

​Και ενώ για τους συνηθισμένους ανθρώπους η έκδοση μιας ταυτότητας είναι μια απλή διαδικασία, με τη γραφειοκρατία να φαντάζει το δυσκολότερο εμπόδιο, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την οικογένεια του Apu. Όταν ο πατέρας του, Amal, το 2008, χρειάστηκε να βγάλει τη νέα εθνική ταυτότητα που θεσπίστηκε στη χώρα και απαιτούσε δαχτυλικό αποτύπωμα, οι υπάλληλοι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Με τα χίλια ζόρια αποφάσισαν τελικά να του εκδώσουν μία με την ένδειξη «Δεν υπάρχουν αποτυπώματα».


Μόνο που δυο χρόνια αργότερα, τα δακτυλικά αποτυπώματα έγιναν υποχρεωτικά τόσο για τα διαβατήρια, όσο και για τις άδειες οδήγησης.

O Amal, κατάφερε τελικά να αποκτήσει διαβατήριο, αφού πέρασε από ιατρική επιτροπή, ωστόσο δεν το έχει χρησιμοποιήσει ποτέ, καθώς φοβάται τι μπορεί να αντιμετωπίσει στο αεροδρόμιο.

Ο θείος επίσης του Apu Sarker, Gopesh, ο οποίος ζει στο Ντινατζπούρ, περίπου 350 χιλιόμετρα από την Ντάκα, έπρεπε να περιμένει δύο χρόνια για να πάρει στα χέρια του το διαβατήριό του. Φυσικά δεν του άφησε κανένα αποτύπωμα.


Από την άλλη, αν και το χρειάζεται, δεν έχει αποκτήσει ποτέ δίπλωμα.

«Πλήρωσα για το δίπλωμα, πέρασα τις εξετάσεις, αλλά δεν το πήρα επειδή δεν μπορούσα να δώσω δακτυλικό αποτύπωμα», εκμυστηρεύτηκε, σημειώνοντας πως έχει πληρώσει δύο φορές πρόστιμο αφού η απόδειξη πληρωμής, αλλά και οι εξηγήσεις του, ακόμα και όταν τους έδειξε τα δάχτυλά του, δεν έπεισαν τους αστυνομικούς που του έκαναν έλεγχο.

Επίσης, το 2016, η κυβέρνηση του Μπαγκλαντές θέσπισε νόμο βάσει του οποίου αν κάποιος θέλει να αγοράσει κάρτα sim για το κινητό του τηλέφωνο θα πρέπει να ταυτοποιείται το δαχτυλικό του αποτύπωμα από την εθνική βάση δεδομένων. Μόνο που ο Apu δεν είχε καν δακτυλικό αποτύπωμα.

«Το λογισμικό τους πάγωνε κάθε φορά που έβαζα το δάχτυλό μου στον αισθητήρα», ανέφερε ο Apu, στον οποίο αρνήθηκαν τελικά την αγορά. Είναι έτσι αναγκασμένος, όπως και όλα τα αρσενικά μέλη της οικογένειάς του να χρησιμοποιεί κάρτες sim που εκδίδονται στο όνομα της μητέρας του, ενώ, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, δεν έχει επιλέξει ξεκλείδωμα του κινητού του με το δακτυλικό του αποτύπωμα.

Ο Amal και ο Apu πήραν τελικά ένα νέο είδος ταυτότητας που εκδόθηκε από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές, αφού πρώτα παρουσίασαν ιατρικό πιστοποιητικό.


Για την έκδοσή της χρησιμοποίησαν άλλα βιομετρικά δεδομένα, όπως τη σάρωση αμφιβληστροειδούς και την αναγνώριση προσώπου. Εξακολουθούν ωστόσο να μην μπορούν να αγοράσουν μια κάρτα sim ή να αποκτήσουν άδεια οδήγησης.

(Sputniknews – φωτο:screenshot)