Αν και επιβεβαιώθηκε από τη NASA μόλις στις αρχές Ιουλίου, ο διαστρικός κομήτης πλησιάζει ήδη στο μέσο της “επίσκεψής” του στο ηλιακό μας σύστημα.

Μια εικόνα, που τραβήχτηκε στις 27 Αυγούστου από το τηλεσκόπιο Gemini South στη Χιλή, που λειτουργεί από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, μπορεί να είναι η πιο καθαρή εικόνα που έχουμε μέχρι στιγμής.

Καθώς ο κομήτης 3I/ATLAS φτάνει στο περιήλιο αυτή την εβδομάδα — 130 εκατομμύρια μίλια (210 εκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον ήλιο, σύμφωνα με τη NASA — μπορεί να αρχίσει να απελευθερώνει αέριο σε υπερβολική ταχύτητα. Όταν ο κομήτης γίνει ξανά ορατός στα τηλεσκόπια στις αρχές Νοεμβρίου, μπορεί να φαίνεται μεγαλύτερος και φωτεινότερος από ό,τι φαινόταν πριν από δύο μήνες.

Η μελέτη του διαστρικού κομήτη με όλο το φάσμα των αστρονομικών οργάνων της ανθρωπότητας θα μπορούσε να αποκαλύψει μυστικά για τα εξωτερικά όρια του γαλαξία μας και τη μυστηριώδη ιστορία του.

«Μελετάμε τους κομήτες επειδή λειτουργούν ως χρονοκάψουλες, σφραγίζοντας υλικό από τον σχηματισμό τους πριν από δισεκατομμύρια χρόνια».

Αυτή είναι η νέα πρόβλεψη δύο Ευρωπαίων ερευνητών, των οποίων ο κώδικας υπολογιστή τους επιτρέπει να προσδιορίσουν πότε ένα διαστημόπλοιο μπορεί να ευθυγραμμιστεί με την ουρά ενός κομήτη και τον ήλιο. Εντελώς ακίνδυνο για το διαστημόπλοιο, το συμβάν θα δώσει μια μοναδική ευκαιρία για άμεση δειγματοληψία υλικού από έναν κομήτη πέρα ​​από την περιοχή μας στο σύμπαν.

«Δεν έχουμε ουσιαστικά καθόλου δεδομένα για το εσωτερικό των διαστρικών κομητών και τα αστρικά συστήματα που τους σχημάτισαν», δήλωσε στο Space.com ο Samuel Grant του Φινλανδικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας. «Η δειγματοληψία της ουράς με αυτόν τον τρόπο είναι το πιο κοντινό που μπορούμε να φτάσουμε αυτή τη στιγμή για ένα άμεσο δείγμα ενός τέτοιου αντικειμένου, και επομένως ενός διαφορετικού μέρους του γαλαξία».

Αν όμως οι μετρήσεις μπορούν να γίνουν, θα παράσχουν πληροφορίες για τη σύνθεση του διαστρικού κομήτη, επιτρέποντας συγκρίσεις με κομήτες από το δικό μας ηλιακό σύστημα .

Ανατομία κομήτη
Οι κομήτες έχουν δύο “ουρές” που σχηματίζονται από σωματίδια και σκόνη που ανυψώνονται από την επιφάνεια ενός κομήτη ή εκλύονται λόγω των αυξανόμενων θερμοκρασιών στον κομήτη καθώς πλησιάζει τον Ήλιο. Η θερμότητα προκαλεί την επέκταση και την έκρηξη θυλάκων αερίου ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.

Η “ουρά ιόντων”, ωστόσο, είναι ένα άλλο θέμα.

«Μελετάμε τα κομητικά σώματα επειδή λειτουργούν ως χρονοκάψουλες, σφραγίζοντας υλικό από τον σχηματισμό τους πριν από δισεκατομμύρια χρόνια», δήλωσε ο Γκραντ. «Αυτό το υλικό εκτοξεύεται καθώς πλησιάζει στον ήλιο, ένα μέρος του οποίου μεταφέρεται μακριά από τον ήλιο, από τον ηλιακό άνεμο για να σχηματίσει την ουρά ιόντων».

(photo: pexels)