«Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν ένας από τους πυλώνες της παράταξής μας. Στέλεχος με κύρος, ήθος, σοβαρότητα και διαχρονική παρουσία. Πάντοτε με μεγάλη δημοφιλία στους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και με εκτίμηση από όλους τους αρχηγούς του κόμματος, με πρώτο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή» αναφέρει σε ανάρτησή του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης για την απώλεια του ιστορικού στελέχους της ΝΔ.

«Για τρία χρόνια, από το 2004 έως το 2007, υπηρετήσαμε μαζί στην ευρωβουλή και ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν τότε αρχηγός της κοινοβουλευτικής μας ομάδας. Με περιέβαλε πάντοτε με αγάπη και εμπιστοσύνη, ενώ συνομιλούσαμε μέχρι και τα τελευταία χρόνια» προσθέτει ο κ. Χατζηδάκης, εκφράζει τα συλλυπητήριά του στον Μιλτιάδη, τον Θωμά, την Ελένη και τον Κωνσταντίνο και σημειώνει «Καλό ταξίδι, Πρόεδρε!»

Βιογραφικό Γ.Βαρβιτσιώτη

Γιος του δικηγόρου και βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.

Το 1958, άρχισε να δικηγορεί στην Αθήνα και το 1960 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ παράλληλα ήταν συνεργάτης στην έδρα του Εμπορικού Δικαίου.

Το 1961, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ στη Β’ περιφέρεια της Αθήνας. Το ίδιο έτος ήταν μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων και της Επιτροπής Συντάξεως Κώδικος Δεοντολογίας του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Από το 1961 έως το 1963, διατέλεσε γραμματέας του προεδρείου της Βουλής και από το 1962 έως το 1967 μόνιμο μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Συνδέσεως Ελλάδας-ΕΟΚ.

Το 1963, ήταν γραμματέας της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Την περίοδο 1965-1967, ήταν κοσμήτορας της Βουλής.

Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας συνελήφθη και κρατήθηκε στη φυλακή για τέσσερις μήνες.

Το 1974, ήρθε πρώτος σε σταυρούς σε όλη την Ελλάδα, στις πρώτες μετά τη μεταπολίτευση εκλογές, στις οποίες συμμετείχε με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Την ίδια χρονιά, ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως υφυπουργός Εσωτερικών.

Το 1975, διατέλεσε μέλος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ήταν επικεφαλής των ελληνικών αντιπροσωπειών στη σύνοδο του ΟΟΣΑ το 1975 και στη 4η σύνοδο της UNCTAD το 1977.

Υπήρξε γενικός γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ από το 1985 και κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος στη Βουλή.

Το διάστημα 1989-1996), διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος,(ΕΛΚ).

Το Δεκέμβριο του 1989, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1989, η Σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής της ΝΔ τον εξέλεξε, τρίτο με 40 ψήφους, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του κόμματος.

Στις 3 Νοεμβρίου 1993, διεκδίκησε την προεδρεία της ΝΔ αλλά πήρε 37 ψήφους και ηττήθηκε από τον Μ. Έβερτ που συγκέντρωσε 141 και αναδείχτηκε πρόεδρος του κόμματος.

Τον Απρίλιο του 1994, στο 3ο Συνέδριο της ΝΔ, ανακηρύχθηκε επισήμως αντιπρόεδρος του κόμματος, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1997.

Στις 22 Αυγούστου 1994, μετά την ανασυγκρότηση του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ τοποθετήθηκε μέλος του νέου Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος.

Στις 24 Νοεμβρίου 1994, εξελέγη πρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (ΟΚΕ) της ΝΔ για θέματα σχετικά με το υπουργείο Εξωτερικών.

Τον Δεκέμβριο του 1997, ανέλαβε πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, επιστημονικού μη κερδοσκοπικού φορέα που έχει σκοπό την ανάλυση και τη διατύπωση προτάσεων για πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά θέματα.

Το 2004, εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου της ΝΔ.

Το Φεβρουάριο του 2010, ανανεώθηκε η θητεία του στην προεδρεία του ΔΣ του Ινστιτούτου Δημοκρατίας “Κωνσταντίνος Καραμανλής”, αλλά τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου υπέβαλε παραίτηση ολοκληρώνοντας μια μεγάλη θητεία δώδεκα ετών.

Συγγραφικό έργο:

Έχει γράψει πολλές νομικές και πολιτικές μελέτες καθώς και βιβλία, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται: “Περί μεταβολής του νομικού τύπου της εταιρείας”, 1955, “Η επιβολή όρκου προς απόδειξιν της εμπορικής ιδιότητος”, 1957, “Τινά περί της εννοίας της επιχειρήσεως”, 1959, “Τινά περί της προθεσμίας της εφέσεως επί πτωχευτικών δικών”, 1960, “Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιρειών”, 1961, “Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότης (ΕΟΚ) και το εταιρικόν δίκαιον”, 1970, “Η Αλλαγή στο εδώλιο”, εκδ. Μορφωτική Εστία, 1984, “Αποκατάσταση ιστορικών αληθειών: τα μεγάλα πολιτικά ψεύδη της προπαγάνδας του ΠΑΣΟΚ, 1985, “Η αλήθεια για το παρελθόν πυξίδα για το μέλλον”, 1989, “Συνταγματικοί Προβληματισμοί:προτάσεις περί της λειτουργίας του πολιτεύματος”, εκδ. Ελληνική Ευρωεκδοτική” 1993, “Η ονομαστική μετοχή: συμβολή εις το δίκαιον των ανωνύμων εταιριών”, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1997, “Η Ελλάδα μπροστά στο 2000: ένα νέο συνταγματικό πλαίσιο”, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 1998, “Η βουλευτική ασυλία-ελληνική & ευρωπαϊκή πραγματικότητα”, 2001, “Οι τρεις απειλές του αιώνα”, εκδ. Καστανιώτης, 2002, “Πολιτιστική Φωτογραμμετρία”, εκδ. Μίλητος, 2005, “Η μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης”, 2006 (που εκδόθηκε σε τέσσερις γλώσσες – ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά – από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΕΛΚ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο), “Η αναγκαία αναθεώρηση: για ένα σύγχρονο Σύνταγμα, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλας, 2006, “Τυφλοί στρατοί:Η Δύση και η απειλή του ισλαμικού φονταμενταλισμού” (Σε συνεργασία με το Σωτήρη Ρούσσο) , εκδ. Καστανιώτης, 2008, “Αναζητώντας την Τέχνη. Περιφερειακές Πινακοθήκες”, εκδ. Μέλισσα, 2008, “Όπως τα έζησα, 1961-1981”, εκδ. Λιβάνη, 2011, “Συνταγματικοί Στοχασμοί”, 2014, εκδ. Σάκκουλα.

^{AΠΕ-ΜΠΕ/ photo: eurokinissi}