Έφηβη στον Καναδά παραπέμφθηκε σε κλινική για επαναλαμβανόμενα ξεσπάσματα κνίδωσης, τα οποία εμφανίζονταν κάθε φορά που το δέρμα της ερχόταν σε επαφή με το νερό. Τα φλεγμονώδη εξογκώματα περιβάλλονταν από κόκκινες κηλίδες πλάτους περίπου 1 έως 3 εκατοστών.
Η ασθενής είπε στους γιατρούς ότι το πρώτο ξέσπασμα που της προκλήθηκε από το νερό συνέβη περίπου δύο χρόνια νωρίτερα. Στη συνέχεια, κάθε φορά που το δέρμα της βρεχόταν — ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία του νερού ή τον τύπο του νερού — εμφανίζονταν εξανθήματα.
Εμφάνιζε κνίδωση εντός 20 λεπτών μετά το μπάνιο ή το ντους, το κολύμπι σε πισίνες ή στη θάλασσα, ακόμη και αν είχε βραχεί πολύ από τη βροχή. Η κνίδωση και η ερυθρότητα εξαφανίζονταν χωρίς καμία θεραπεία μετά από περίπου 30 έως 60 λεπτά. Ο ιδρώτας ή τα δάκρυα στο δέρμα της δεν προκάλεσαν τα συμπτώματά της, όπως είπε στους γιατρούς.
Η κνίδωση συνήθως προκαλείται από μια αλλεργική αντίδραση σε κάτι που έχει αγγίξει ή φάει το άτομο. Όταν το αλλεργιογόνο εισέρχεται στο σώμα, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος απελευθερώνουν μια χημική ουσία που ονομάζεται ισταμίνη, η οποία πυροδοτεί μια ανοσολογική απόκριση που μπορεί να περιλαμβάνει κνησμό.
Δεν υπήρχε ιστορικό ανεξήγητων εξανθημάτων στην οικογένεια της ασθενούς, ούτε ανέφερε άλλα συμπτώματα που μερικές φορές συνοδεύουν αλλεργικές αντιδράσεις, όπως ζάλη, συριγμό ή δύσπνοια, έγραψαν οι γιατροί της στη σχετική έκθεση. Εργαστηριακές εξετάσεις αίματος και ούρων της ασθενούς έδειξαν ότι όλες οι ζωτικές λειτουργίες της ήταν εντός των φυσιολογικών ορίων.
Ήταν αλλεργική στη σκόνη, τα κουνέλια και τις γάτες, αλλά αυτά τα γνωστά αλλεργιογόνα δεν επικαλύπτονταν με τις εξάρσεις κνίδωσης που εμφάνιζε μετά την έκθεση στο νερό.
Οι γιατροί συνταγογράφησαν στην ασθενή μια εβδομαδιαία αγωγή με αντιισταμινικά. Στη συνέχεια, διέκοψαν τη φαρμακευτική αγωγή και πραγματοποίησαν μία δοκιμασία πρόκλησης, η οποία περιελάμβανε τη σκόπιμη έκθεση του δέρματός της στο ύποπτο αλλεργιογόνο τοποθετώντας ένα πανί εμποτισμένο με νερό σε θερμοκρασία δωματίου στην κοιλιά της. Και σε αυτή τη δοκιμασία, οι ουλές έγιναν ορατές μέσα σε 20 λεπτά.
Με βάση αυτό το αποτέλεσμα και το ιστορικό της ασθενούς, οι γιατροί διέγνωσαν υδατογενή κνίδωση — μια σπάνια αλλεργία στο νερό.
Η μητέρα του κοριτσιού είχε προσπαθήσει προηγουμένως να διαχειριστεί τα συμπτώματα της κόρης της με μοντελουκάστη, η οποία αντιμετωπίζει και προλαμβάνει τα συμπτώματα του άσθματος, όπως το πρήξιμο και τη φλεγμονή των αεραγωγών. Το φάρμακο βελτίωσε κάπως τα συμπτώματα της έφηβης, αλλά δεν τα εξάλειψε πλήρως.
Οι γιατροί αντ’ αυτού της συνταγογράφησαν μια ημερήσια δόση ενός άλλου αντιισταμινικού, το οποίο στοχεύει στην αιτία της κνίδωσης και σε μια σειρά από άλλα αλλεργικά συμπτώματα, όπως το φτέρνισμα και ο κνησμός στα μάτια, τη μύτη και το λαιμό. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης παρακολούθησης 8 μήνες αργότερα, η ασθενής ανέφερε ότι τα συμπτώματά της επέστρεφαν μόνο εάν είχε παραλείψει μια δόση του αντιισταμινικού.
Η κατάστασή της συνέχισε να βελτιώνεται με την πάροδο του χρόνου. Όταν επέστρεψε για το ραντεβού παρακολούθησης μετά από 14 μήνες, είπε ότι ήταν σε θέση να συμμετέχει στις καθημερινές της δραστηριότητες «χωρίς περιορισμούς» και ότι η ποιότητα ζωής της δεν επηρεάστηκε από την αλλεργία όσο συνέχιζε να λαμβάνει την αγωγή της, σύμφωνα με την έκθεση.
Τι κάνει την περίπτωση μοναδική: Οι ερευνητές έχουν περιγράψει μόνο 100 περιπτώσεις υδατογενούς κνίδωσης μέχρι στιγμής. Η αιτία της είναι άγνωστη, αν και η πάθηση εμφανίζεται γενικά στην αρχή της εφηβείας και πιστεύεται ότι επηρεάζει τις γυναίκες συχνότερα από τους άνδρες.
photo: pixabay