«Πιστεύουμε βεβαίως ότι όσο συνεχίζεται η κρίση, τόσο μεγαλύτεροι θα είναι και οι αριθμοί».

Ακόμα και στο ευκατάστατο Μιλάνο, η κρίση είναι βαθιά, καθώς μεγάλα τμήματα της οικονομίας έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους.

«Υπάρχουν τόσοι πολλοί σαν εμένα. Είμαστε οι νεόπτωχοι», λέει ο 66χρονος Αλμπέρτο, που δεν θέλει να αποκαλύψει το επίθετό του.

Με τις εμπορικές εκθέσεις, για παράδειγμα, που συνέβαλαν πολύ στην οικονομία του Μιλάνου πριν από την κρίση, τώρα να είναι κλειστές, ο 66χρονος δεν έχει δουλειά και πηγαίνει στο κέντρο παροχής βοήθειας τους τελευταίους 6 μήνες.

«Πρέπει να συνεχίσω να πληρώνω το ενοίκιο, πρέπει να αγοράζω τρόφιμα, ακόμα κι αν η σύντροφός μου εργάζεται ακόμη. Δεν αρκεί».

Το κέντρο παροχής βοήθειας της Pane Quotidiano, που προσφέρει έργο στο Μιλάνο για πάνω από έναν αιώνα, είναι ανοικτό 7 ημέρες την εβδομάδα, από τις 9 το πρωί έως τις 11 το βράδυ και μεριμνά για 800 ανθρώπους κατά μέσο όρο την ημέρα.

«Πώς μπορείς να τα βγάλεις πέρα;», διερωτάται η Μαρία Ρόζα Μαμόνε, 76 ετών, που πήγε στο κέντρο για να πάρει τρόφιμα και ένα χριστουγεννιάτικο δώρο για το εγγόνι της. Με τρεις ανθρώπους στο σπίτι και 600 ευρώ το ενοίκιο κάθε μήνα, δίνει μάχη για να επιβιώσει.

«Τουλάχιστον μπορώ να έρχομαι εδώ. Υπάρχουν τα πάντα εδώ, ψωμί, γάλα…».