• Αρχική
  • LIFE
  • Το ξέρατε ότι δεν μπορείτε να ακουμπήσετε τίποτα;

Το ξέρατε ότι δεν μπορείτε να ακουμπήσετε τίποτα;

Πόσο κοντά μπορούμε να'ρθούμε με άλλους ανθρώπους ή αντικείμενα;

Μπορεί να φαίνεται μια σχετικά απλή ερώτηση, αλλά όταν πρόκειται για την αφή σε ατομικό επίπεδο, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο πολύπλοκα και μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε μοναξιά.

Αν βάλουμε το ένα χέρι μας πάνω στο άλλο, θα νομίζουμε πως τα χέρια μας ακουμπάνε, αλλά στην πραγματικότητα, σε ατομικό επίπεδο δεν ακουμπάνε καθόλου. Ακόμα και αν κάθεστε αυτή τη στιγμή πάνω σε μια καρέκλα, στην πραγματικότητα δεν έρχεστε σε επαφή ύλης-με-ύλη με την καρέκλα, αλλά θα μπορούσατε να πείτε πως αιωρείστε. Ανάμεσα στο σώμα σας και στην καρέκλα υπάρχει ένα πολύ πολύ μικρό κενό, ένα κενό ατομικού επιπέδου, που δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια μας, αλλά υπάρχει. Αυτό συμβαίνει, επειδή το σώμα σας και η καρέκλα αποτελούνται από άτομα.

Όλα τα υλικά πράγματα που υπάρχουν γύρω μας αποτελούνται από άτομα. Ένα άτομο αποτελείται από τον πυρήνα και από τα ηλεκτρόνια που γυρίζουν σε τροχιά, γύρω από τον πυρήνα. Όταν δύο άτομα έρχονται σε επαφή, χωρίς να ενώνονται μεταξύ τους και χωρίς να προκαλούν κάποια χημική αντίδραση, τότε απωθούνται, λόγω του ομώνυμου φορτίου των ηλεκτρονίων. Και λόγω της Απαγορευτικής Αρχής του Πάουλι, ξέρουμε επίσης πως είναι αδύνατο να υπάρξουν στο ίδιο άτομο ή σύμπλεγμα ατόμων πάνω από δύο ηλεκτρόνια στην ίδια ενεργειακή στάθμη. Αυτό σημαίνει πως όταν νομίζουμε ότι ακουμπάμε κάτι, στην ουσία δεν το ακουμπάμε. Τα άτομα έρχονται πολύ κοντά μεταξύ τους, αλλά η ηλεκτρομαγνητική άπωση μεταξύ ηλεκτρονίων δημιουργεί αυτό το μικροσκοπικό κενό.

Φυσικά, τα νεύρα που βρίσκονται κάτω από το δέρμα μας καταλαβαίνουν αυτήν την απωστική δύναμη και μας κάνουν να νιώθουμε την υφή του κάθε αντικειμένου με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή.

Αν πιέσουμε ένα αντικείμενο με αρκετή δύναμη, τότε θα μπορέσουμε να το σκουντήξουμε, να το σπάσουμε ή να το κόψουμε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσουμε να το ακουμπήσουμε. Απλώς θα το απωθήσουμε χρησιμοποιώντας την ηλεκτρομαγνητική άπωση μεταξύ ηλεκτρονίων. Όπως για παράδειγμα, όταν κόβουμε ένα χαρτί με ένα ψαλίδι.

Ο λόγος που μπορούμε να πιάνουμε πράγματα χωρίς να πέφτουν κάτω, είναι επειδή καμία επιφάνεια δεν είναι απόλυτα επίπεδη και η τριβή εξακολουθεί να υπάρχει. Τα αντικείμενα μπορούν να κολλήσουν το ένα με το άλλο μέσω χημικών ενώσεων, αλλά παρ’όλα αυτά, η ύλη δεν «ακουμπάει» άλλη ύλη.

Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο καταθλιπτικά. Αν κάτσουμε και το σκεφτούμε, ποτέ δεν φιλήσαμε το ταίρι μας, ποτέ δεν αγκαλιάσαμε τους γονείς μας, ποτέ δεν χαϊδέψαμε τα κατοικίδιά μας, επειδή στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με το υλικό τους σώμα, αλλά απλώς νιώθουμε την απωστική δύναμη των ηλεκτρονίων.

Ωστόσο, ίσως υπάρχει ελπίδα. Ας αναρωτηθούμε, πως θα μπορούσαμε να επηρεάσουμε τους πυρήνες των ατόμων των άλλων ανθρώπων ή αντικειμένων, αν αποφύγουμε ή αν αγνοήσουμε τα ηλεκτρόνια. Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να γίνουμε ραδιενεργοί. «Ευτυχώς», όλοι οι άνθρωποι είναι λίγο ραδιενεργοί. Για την ακρίβεια, αν κοιμηθείτε με κάποιον στο ίδιο κρεβάτι για έναν ολόκληρο χρόνο, τότε θα εκτεθείτε σε 1 μιλιρέμ (δείκτης απορρόφησης ακτινοβολίας) παραπάνω ακτινοβολίας, απ’ότι κάποιος που κοιμάται μόνος. Φυσικά, μιλάμε για μηδαμινές ποσότητες που δεν επηρεάζουν καθόλου το σώμα μας, αλλά παρ’όλα αυτά υπάρχουν. Ωστόσο, είναι πολύ απίθανο η ραδιενέργεια που έχει το σώμα μας να επηρεάσει τα άτομα των αγαπημένων μας ανθρώπων, επειδή τα ανθρώπινα σώματα δεν περιλαμβάνουν πολλά ραδιενεργά υλικά και αυτή η ελάχιστη ποσότητα ενέργειας απλώς θα απορροφηθεί πριν προλάβει να τους «ακουμπήσει».

Όπως είπαμε πριν, τα άτομα δεν ακουμπάνε μεταξύ τους, αλλά μπορούν να γίνουν λίγο πιο «φιλικά», όταν μοιράζονται τα ηλεκτρόνια μεταξύ τους. Αυτό συμβαίνει όλη την ώρα. Όταν τρώμε κάτι, ο οργανισμός μας προκαλεί χημικές αντιδράσεις, για να διαχωρίσει τα θρεπτικά συστατικά από τα συστατικά που το σώμα μας πρέπει να αποβάλλει. Εννοείται βέβαια, πως δεν θα γίνουμε κανίβαλοι, για να έρθουμε πιο κοντά με τους ανθρώπους τρώγοντάς τους. Υπάρχει όμως τρόπος, για να έρθουμε σε πραγματική επαφή με κάποιον μέσω χημικών αντιδράσεων;

Ευτυχώς υπάρχει και λέγεται αναπαραγωγή. Όταν μεγαλώνουμε μέσα στις κοιλιές των μανάδων μας, το DNA της μητέρας και το DNA του πατέρα δουλεύουν μαζί χρησιμοποιώντας χημικές αντιδράσεις. Και επειδή μοιράζονται τα ηλεκτρόνια, μπορούμε να πούμε πως είναι το πιο κοντινό παράδειγμα πραγματικής επαφής με κάποιον. Με λίγα λόγια, οι μόνοι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμαστε σε πραγματική επαφή, είναι οι γονείς μας και τα παιδιά μας.

 Mr. Fantastic

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu