Κάθε φορά που γράφω μια μελωδία και νιώθω να με ευλογούν τα δάκρυά Του, αισθάνομαι πως αυτό πρέπει να είναι το μόνο κριτήριο για την ποιότητα και την αλήθεια της μουσικής μου.
Όλα τ΄ άλλα έπονται ή και σας τα χαρίζω.
Ο ερωτευμένος χαρίζει τα πάντα για τον Έναν και περιέργως γίνεται πλουσιότερος.
Θέλω να παραμείνω παιδί για να μπορώ να απορώ, να αλλάζω, να παίζω, να εκπλήσσομαι, να κλαίω χωρίς τύψεις, γελώντας την επόμενη στιγμή και για να αισθάνομαι εντονώτερη την προστασία του Πατέρα μας.
Προτιμώ να αποφασίζει Εκείνος.
Ξέρει καλύτερα.
Το όνειρο και η τόλμη είναι οι κινητήριες δυνάμεις. Το υλικό της δουλειάς. Το δώρο που η στιγμή χαρίζει.
Ονειρεύομαι το τι θα ήθελα να κάνω και το τολμώ. Και αν αποτύχω, ξαναπροσπαθώ. Και πάλι και πάλι ώσπου ή να πετύχω ή να καώ. Και τα δύο είναι ευλογημένα. Και η φωτιά και η θάλασσα. Θάλασσα είναι ο κόσμος. Άλλοι πνίγονται, άλλοι απλώς κολυμπούν κι άλλοι φτάνουν απέναντι. Δηλαδή εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν. Στην ακτή. Για μια ανάσα, ένα διάλειμμα και «πάλι απ την αρχή σε μια χώρα που αιμορραγεί».
Τελικά μια «κουβέντα» ίσως να είναι και όλα όσα πραγματικά αξίζουν.
Ο Λόγος που «σάρξ εγένετο», πιστεύω ότι τα περικλείει όλα. Όσα ήταν και είναι και θα έρθουν.
Μακάρι να μπορούσα να ξεφύγω από τον εαυτό μου και όσα «ξέρω».
Ώσπου να το πετύχω, φοβάμαι ότι η μουσική μου πάντα θα θυμίζει εμένα.

Δείτε την ανάρτηση ΕΔΩ