• Αρχική
  • LIFE
  • Τα εγκαταλειμμένα αρχοντικά των εκατομμυριούχων

Τα εγκαταλειμμένα αρχοντικά των εκατομμυριούχων

Ενώ οι περισσότερες από τα παραδοσιακές επαύλεις (havelis) του Shekhawati, έχουν καταρρεύσει και παραμένουν εγκαταλελειμμένες, ένα μικρό παράθυρο στον κόσμο των αρχοντικών έχουν διατηρηθεί.

Τα πρώην σπίτι της χλιδής
Ξεχάσατε τα άγονα τοπία του Ρατζαστάν της ερήμου Thar. Η περιοχή Shekhawati ήταν κάποτε το σπίτι των αμετανόητων δισεκατομμυριούχων της Ινδίας, που ζούσαν στη χλιδή. Σήμερα, πολλά από τα μεγάλα havelis (αρχοντικά) των δισεκατομμυριούχων καταρρέουν, και τα μόνα απομεινάρια που παρέμειναν είναι οι ξεθώριασμένες τοιχογραφίες, -απόδειξη της εξαφανισμένης δόξας της περιοχής.

Η σκονισμένη χρωματιστή πόλη
Οι ζωγραφιές καλύπτουν σχεδόν κάθε σπιθαμή των μεγαλόπρεπων havelis,και οι γύρω πόλεις και χωριά του Shekhawati, περιλαμβάνουν σε μια ενιαία περιοχή,τη μεγαλύτερη συλλογή θαυμάσιων τοιχογραφιών στον κόσμο. Για την προστασία και τη διατήρησή τους, δύο περιφέρειες εντός του Shekhawati έχουν απαγορεύσει την πώληση των αρχοντικών havelis. Στόχος τους είναι να διατηρήσουν και να προωθήσουν τον τουριστικό προορισμό του Shekhawati

Η άνοδος του εμπορίου
Στα τέλη του 15ου αιώνα, το Shekhawati άκμασε πάρα πολύ . Η περιοχή μείωσε τους φόρους για να δελεάσει τους εμπόρους, και εξέτρεψε τα καραβάνια απο τα κοντινά εμπορικά κέντρα της Jaipur και Bikaner. Μια εθνοτική ομάδα εμπόρων μεταφέρθηκε στο Shekhawati από τις γύρω πόλεις της Ινδίας, που συγκέντρωσε μεγάλο πλούτο μέσα από την άνθηση του εμπορίου του όπιου, του βαμβακιού και των μπαχαρικών μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα.

Ο πλούτος συγχωνεύτηκε με την καλλιτεχνική έκφραση
Όταν το εμπόριο των καραβανιών μετακινήθηκε προς τις θαλάσσιες διαδρομές και τους σιδηροδρόμους κατά το 1820, τα εμπορικά κέντρα Rajasthan ήταν σε σταθερή πτώση. Ωστόσο, οι επιχειρηματίες έμποροι της Shekhawati ακολούθησαν το μονοπάτι του χρήματος και κινήθηκαν προς τα λιμάνια της Βομβάης και Καλκούτας στην ινδική ακτή, στέλνοντας τεράστια χρηματικά ποσά στα σπίτια τους στο Shekhawati που προανήγγειλε μια εποχή με μοναδικές τοιχογραφίες και έργα τέχνης που αναδείκνυαν τον πλούτο των κατοίκων.
Τα περισσότερα χτίστηκαν με παρόμοιο αρχιτεκτονικό στυλ – που ήταν συνήθως διώροφα κτίρια με τέσσερις αυλές τοποθετημένες μέσα σε ένα ορθογώνιο τετράγωνο κτίσμα. Κάθε αυλή είχε και τα αντίστοιχα δωμάτια που προορίζονται για ειδικούς σκοπούς. Η πρώτη αυλή μετά την είσοδο του σπιτιού ήταν για τους άνδρες και τις επιχειρηματικές συναλλαγές τους, η δεύτερη ήταν για τις γυναίκες και τα άλλα δύο ήταν για το μαγείρεμα και τους στάβλους. Οι έμποροι έδωσαν στα αρχοντικά τους μια ξεχωριστή εμφάνιση, με περίτεχνες ξυλόγλυπτες εισόδους, και ξεχώριζαν επιδεικτικά με τα έργα ζωγραφικής με θέματα απο την καθημερινή ζωή και μυθολογία.

Σκηνές από τα αρχαία Ινδικά έπη της Μαχαμπαράτα και Ραμαγιάνα – μαζί με πολλά διακοσμητικά floral σχέδια και μοτίβα – ήταν τα πιο κοινά μοτίβα που εμφανίζονται στις τοιχογραφίες για ένα μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα.

Από τις αρχές του 20ου αιώνα, οι τοιχογραφίες άρχισαν να απεικονίζουν ευρωπαϊκές επιρροές απο τις σύγχρονες εξελίξεις, και αναμνήσεις από τους πολυταξιδεμένους εμπόρους. Σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις, οι ζωγράφοι είχαν σταλεί για να παρατηρήσουν και να αναδημιουργήσουν τις σκηνές. Ανάμεσα στα παραδοσιακά μοτίβα, υπάρχουν οι τοιχογραφίες της Βασίλισσας Ελισάβετ, ο Ιησούς, τα χερουβείμ, ατμομηχανές και γραμμόφωνα, καθώς και φανταχτερές δημιουργίες ανάμειξης της μυθολογίας με τις σύγχρονες εφευρέσεις, όπως ο θεός Hindu που οδηγεί ένα όχημα.

Το υψηλό κόστος της συντήρησης
Από τη δεκαετία του 1950, οι ακμάζουσες πόλεις των δισεκατομμυριούχων έπεφταν σε σταθερή απελπισία. Η πώληση ή ακόμη και η ανακαίνιση σε ορισμένα απο αυτά τα αρχοντικά που μπορούσαν να φιλοξενήσουν μέχρι και 50 οικογένειες, ήταν μια δύσκολη δουλειά. Το κόστος της συντήρησης συνήθως το μοιράζονταν πολλοί κληρονόμοι, που εμπλέκονταν σε δικαστικές διαφορές. Λόγω ότι τα havelis ήταν ιδιωτικά ακίνητα, η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει πολλά για τη διατήρησή τους
Ευτυχώς, η ομορφιά και πολιτιστική σημασία αυτών των αρχοντικών δεν έχει χαθεί για όλους. Το 1999, ο Γάλλος καλλιτέχνης Nadine Le Prince αγόρασε το αρχοντικό Nand Lal Devra Haveli του 1802, (τώρα ονομάζεται Πολιτιστικό Κέντρο Nadine Le Prince) και με πολύ κόπο, αποκατέστησε στην παλιά του αίγλη στην πόλη της Fatehpur. Στις γειτονικές πόλεις της Dunlod και Nawalgarh, Seth Arjun Das Goenka,και Shri Jairam Dasji Morarka, τα αρχοντικά έχουν επίσης αποκατασταθεί και μετατραπεί σε μουσεία με ελεύθερη είσοδο. Αρκετά μουσεία havelis είναι διάσπαρτα στην ενδοχώρα της Shekhawati, και ορισμένα, όπως το Malji ka Kamra, Koolwal Kothi και το κάστρο της Mandawa έχουν μετατραπεί σε ξενοδοχεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu