Ζούμε προβληματικές ζωές;

«Ο φόβος έχει πολλά μάτια και μπορεί να βλέπει υπογείως» ~ Θερβάντες, Δον Κιχώτης

Ο κόσμος όπως ξέρουμε έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Εξαφανιζόμαστε στην ψηφιακή τεχνολογία της εικονικής-επαυξημένης πραγματικότητας και βομβαρδιζόμαστε με ψευδείς πληροφορίες, θεάματα και εικόνες. Και κάπου στη μέση όλων αυτών η ψυχή του ανθρώπου, τυλιγμένη στο σκοτάδι δεν ανοίγεται.
Το έγκλημα είναι ότι έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να να ζούμε στοιχειωμένες ζωές που στερούνται σημασίας και νόημα.
Προσπαθούμε να ζήσουμε και να υλοποιήσουμε τα όνειρα και τις επιδιώξεις μας μέσα από γεγονότα, δίνοντας αξία στην ύλη που μας περιβάλλει. Φαίνεται ότι η αλήθεια, η κατανόηση, τα όνειρα και η αγάπη, εξαφανίζονται μέσα στη στρεβλή, φευγαλέα πραγματικότητα που στην ουσία δεν υπάρχει. Ωστόσο η αμφιβολία, η αβεβαιότητα και ο πόνος της απουσίας τους, είναι αρκετή για να μας επηρεάζει βαθύτατα. Οτιδήποτε φεύγει προσπαθούμε να το αναπληρώσουμε.
Είμαστε στο στάδιο όπου εκφράζουμε πλέον με έργα τις φαντασιώσεις μας και το φανταστικό θέατρο της ζωής και της σκέψης μας είναι η πραγματικότητα. Αυτό το θέατρο ή στην οθόνη, των φαντασιώσεων είναι σαν τον τοίχο του σπηλαίου του Πλάτωνα, όπου τρεμοπαίζουν οι κινούμενες σκιές και οι αλυσοδεμένοι θεωρούν ότι βλέπουν τον αληθινό κόσμο.
Μήπως και εμείς δεν έχουμε σκιές που προβάλλονται στον τοίχο της σπηλιάς μας;
Προβάλλονται στις πράσινες οθόνες που αποτελούν το υπόβαθρο για συμβολισμούς εικόνων του υπολογιστή που διακοσμούν ταινίες, τηλεοπτικά προγράμματα και βιντεοπαιχνίδια.
Στον τεχνολογικά προηγμένο δυτικό κόσμο,η κοινωνία μεριμνά, προβλέπει και θεσπίζει για τη ζωή μας ένα σκηνικό τεχνητών γεγονότων και προβλημάτων ως στον ψεύτικο καμβά. Μέσα σε αυτό τον επεμβατικό οπτικό κόσμο, γεμάτο παραπληροφόρηση που επηρεάζει τον τρόπο σκέψης μας, είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια ένα κόσμο γεμάτο, με κορεσμένα λίπη, τεμπελιά και στασιμότητα πνεύματος.
Δεν έχει σημασία πόσο επιδιώκετε μια καριέρα,πλούτο, φήμη επιτεύγματα, ή τον συνδυασμό όλων αυτών, άλλα πόσο καλά αισθάνεστε, τι νόημα δίνετε, και ποια είναι η αίσθηση πληρότητας που σας δίνει;
Ακόμη και έτσι εξακολουθούν να μην είναι γνήσια. Είναι όπως το έτοιμο φαγητό που μας αφήνει σύντομα και πάλι πεινασμένους. Όλες οι ζωτικής σημασίας επιδιώξεις μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι αυτή είναι η έννοια της ζωής και αντί να αντιμετωπίζουμε κριτικά τις ψευδαισθήσεις και τους περισπασμούς, επιδιδόμαστε περισσότερο σε αυτές τις προκλήσεις.
Στην παγκόσμια σκηνή κυκλοφορούν νέα συναισθήματα που διαψεύδουν την εικόνα μας για τον κόσμο και το μέλλον του. Πολλοί ενθουσιάζονται από αυτή την εμπνευσμένη αυξημένη πολυπλοκότητα και ποικιλομορφία, αλλά υπάρχουν και φωνές που αντιδρούν με την πολιτιστική σκηνή, καθώς η βία και οι αντιανθρώπινοι νόμοι καλύπτονται ολοένα με μια λάμψη απλότητας, ήπιας έκθεσης στη βαρβαρότητα και βασανιστικής, αισχρής και ασήμαντης ψυχαγωγίας εν μέσω γενικών ειδήσεων ενημέρωσης. Αυτή η σύγκρουση του παραλόγου με τη λογική, της απλότητας με την πολυπλοκότητα, δημιουργούν μια περίεργα αρνητική ατμοσφαιρική πραγματικότητα όπου κανείς και τίποτα δεν αισθάνεται πλέον καλά.
Συμμετέχουμε σε μια επιπόλαια φτηνή και πρόχειρη ζωή, όπου το θυματοποιείται η ψυχή καθώς δεν μπορεί να βρει τρόπο να εκδηλώσει τον πόνο της για την παραφροσύνη που βιώνει. Στον κόσμο της Disneyland μπορεί να φαίνονται όλα παραμυθένια, αλλά όταν σβήνουν τα φώτα η ερημιά σε στοιχειώνει.
Ένα χαρακτηριστικό σημάδι της εποχής μας, είναι να αναστέλλουμε τη δική δυσπιστία, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης σε ειδικούς εμπειρογνώμονες. ‘Εχουμε προετοιμαστεί να σεβόμαστε τις θέσεις εξουσίας και του «εμπειρογνώμονα», συχνά χωρίς κριτική σκέψη.
Ο τραγουδιστής Lou Reed κάποτε είπε σε ένα τραγούδι του: «Μην πιστεύεις τίποτα από όσα ακούς και μόνο το μισό από αυτό που βλέπεις». Ο όρος υπερπληθυσμός λήφθηκε από έναν απολογισμό της ζωής στη Σοβιετική Ένωση στη διάρκεια είκοσι χρόνων πριν την κατάρρευση. Με άλλα λόγια, όταν το ψέμα υπερισχύει, δεν είναι δυνατόν να σκεφτούμε ή να οραματιστούμε οποιαδήποτε εναλλακτική λύση και έτσι ο καθένας παραιτείται από τη διατήρηση μιας λειτουργικής κοινωνίας. Μήπως αυτό σας είναι γνωστό;
Το ερώτημα είναι – Η πραγματικότητα που ζούμε υπάρχει;
Το σύστημα της εξουσίας, όπως τα μέσα ενημέρωσης και εκπαίδευσης – δηλαδή, η πλειοψηφία της πληροφοριακής μας μάθησης έχουν μετατραπεί, ή βρίσκονται στη διαδικασία της μετατροπής με διαφημιστικά τεχνάσματα. Κολλάμε με την προπαγάνδα της δημοσιότητας σαν προγραμματισμένα ρομπότ. Δημιουργούμε γύρω μας ένα κύκλο ζωντανών στοιχειωμένων ζωών, και περιπλανιόμαστε σαν φαντάσματα, πεινασμένοι για νόημα.
Σχεδόν όλα τα συστήματα αξιών μας βασίζονται σε σχετικούς όρους – καλού κακού, ιστορικών δεδομένων, κλπ. Συχνά, οι αξίες που παίρνουμε εντυπώθηκαν σε εμάς ανάλογα με τον πολιτισμό που έτυχε να γεννηθούμε. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιες απαγορεύσεις και γενικότεροι κοινοί νόμοι που ονομάσαμε αξίες, όπως οι προγαμιαίες σχέσεις λόγω θρησκευτικής ιδεοληψίας. Ποιο είναι το καλό και το κακό στην περίπτωση της ατομικής ελευθερίας και κοινωνικών θεσμών; Το σύστημα πίσω από τους νόμους δημιούργησε και συντηρεί αυτή την ψεύτικη έλλειψη επιλογών και οι αντιθέσεις μαστίζουν την απόκοσμη ζωή μας .
Ο νεωτερισμός είναι η σημερινή πλατφόρμα που μας προβληματίζει και στοιχειοθετείται από μια αίσθηση απώλειας καθώς έχει ενσωματώσει πολλά κατεστημένα και πρότυπα.
Δεν υπάρχουν καθιερωμένα πρότυπα. Ο ανθρώπινος πολιτισμός μας έχει χαλαρώσει από τα αγκυροβόλιά του και παλεύει σε νερά αβεβαιότητας, ασάφειας και απώλειας νοήματος.
Φαίνεται ότι από κάποιο τυφλό σημείο, όρμησε κάτι πολύ επικίνδυνο να μας κατασπαράξει και δεν μπορούμε πλέον να ορίσουμε το ψέμα από την αλήθεια που αντικαθίσταται ολοένα από υποκατάστατα και γίνεται μια παρωδία της αλήθειας. Σου δίνει την αίσθηση ότι η πυκνή ομίχλη σε παρασύρει και μια φωνή σου ψιθυρίζει στο σκοτάδι λέγοντας, ότι όλα είναι καλά, ενώ δεν βλέπεις το επόμενο βήμα σου.
Λοιπόν, τι πήγε στραβά; Γιατί διαλύονται όλα;
Η ανησυχία και η αβεβαιότητα συγκρούονται με την προκατάληψη, αλλά σίγουρα κάτι βασικό έχει χαλαρώσει στο τιμόνι, και δεν πλέουμε σε ασφαλή νερά. Οι περισσότεροι είναι σίγουροι ότι τα θεσμικά όργανα «φροντίζουν καλύτερα τα συμφέροντά τους», είτε πρόκειται για κυβερνητικούς φορείς, την οικονομική ελίτ ή παρακρατικές οργανώσεις. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι τίποτα δεν ελέγχεται από εμάς, αλλά δεν μπορούν να επέμβουν ή να αλλάξουν την πραγματικότητά τους.
Καλώς ήρθατε στο στοιχειωμένο μοντέρνο κόσμο μας. Επικρατεί αταξία και κλίμα χάους,με πανικό στο χρηματιστήριο, απειλή για οικονομικό κραχ, offshore, κρατική τρομοκρατική βία, πολιτικά σκάνδαλα, απειλή πανδημίας και προβαλλόμενα εμβόλια, έλλειψη εργασίας και μετανάστευση λαών. Ο κόσμος όλος είναι ένα καζάνι που βράζει με τρομοκρατία, φόβο, ανησυχία, άγχος νευρικότητα και απέραντο υπαρξιακό φόβο.
Η εξελικτική και προοδευτική κόλαση γεμίζει σύγχυση τις κοινωνίες μας, καθώς έχει διεισδύσει ένα ιό για να μολύνει όχι μόνο το σώμα, αλλά περισσότερο το μυαλό μας. Ένα καθαρό μυαλό λυγίζει από τον ιό που παίζει ολέθρια με τις ανασφάλειές μας και επιδίδεται στην αίσθηση του χαμού
Σε αυτή τη «στοιχειωμένη ζωή», μπορούμε εύκολα να εξοικειωθούμε με τη μεταφυσική αγωνία, όπως και με το πόνο. Είναι όπως ένα τράβηγμα του μυ, ή ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο. Πονάει αλλά συνεχίζουμε να κάνουμε τις ίδιες κινήσεις ώσπου στο τέλος μαθαίνουμε πώς να το κατευθύνουμε. Υπάρχει ο κίνδυνος αποδοχής πραγμάτων, που μας μεθούν και μας ψυχαγωγούν απολαμβάνοντας, ή προσμένοντας την εκπλήρωσή τους.
Η λεπτή γραμμή που χωρίζει την κατανάλωση χαράς στη ζωή, πολλές φορές καταλήγει σε μια παγίδα όπου οδηγούμαστε συνειδητά. Η αίσθηση της έλλειψης και απουσίας κάτι πραγματικού γίνεται η νέα πραγματικότητα. Το πιο επικίνδυνο ενδεχόμενο είναι η κατάσταση αδιαφορίας για την καταστροφή αξιών και τη διάλυση του πολιτισμού μας. Η στασιμότητα σκέψης και δημιουργίας, μετατρέπεται σε ανία και οτιδήποτε συμβαίνει αντιμετωπίζεται με την κλασική φράση «τι σημασία έχει ούτως ή άλλως”.
Στη διάρκεια αυτής της πολυετούς αποδιοργάνωσης και αστάθειας είναι σημαντικό να διατηρήσουμε τις αξίες, το πραγματικό νόημα της ύπαρξης μας και να κρατούμε αμυντική στάση απέναντι στον παραλογισμό.
Ο διαρκής αγώνας μας δημιουργεί μια ισχυρή αίσθηση αποξένωσης από το υπόλοιπο πλήθος, αλλά μέσα στους κώδικες του μυαλού μας υπάρχουν και τα δεδομένα της υπέρβασης. Πολλές φορές φαίνεται να παλεύουμε με χίμαιρες και πιστεύουμε ότι, η ίδια η έννοια της υπέρβασης είναι το παραλήρημα ενός απομονωμένου μυαλού.
Η υπέρβαση θα εμφανιστεί σε όλους τους υπόλοιπους σαν μια μορφή αυτισμού, ή πνευματικής στέρησης. Και όμως,
η στήριξη στην αλήθεια μας δίνει τη δυνατότητα για μεγαλύτερη αντίληψη των πραγμάτων και ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων μας με τη χάρη του Θεού.
Ναι η ατέλεια μας στοιχειώνει, αλλά αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια να φτάσουμε σε άλλα επίπεδα είναι επιβεβλημένη. Γνωρίζουμε ότι μέσα μας υπάρχουν τα υλικά για δημιουργία, διαμόρφωση και καλλιέργεια των θείων και προαιώνιων φωτεινών στοιχείων. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βρούμε τη «χαμένη μνήμη», και να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας τη θεία καταγωγή μας. Τότε όλα θα αποκτήσουν νόημα ύπαρξης.
Πιστεύουμε ότι είναι αδύνατο να δούμε στο σκοτάδι και είμαστε πολύ αδύναμοι να προχωρήσουμε στην έρημο. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τα πάντα για να ξεφύγουμε από τις στοιχειωμένες ζωές μας και να παλέψουμε για τη Φωτεινή πατρίδα. Άλλωστε το φως βρίσκεται μέσα μας και ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας.
Η «γνώση είναι ανάμνηση και ο Χριστός είναι πάντα μαζί μας”

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu