Ξεπερνώντας τον μύθο της Εξουσίας

Εάν ο σεβασμός στην εξουσίας είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας, τότε είναι λογικό να σκεφτόμαστε κριτικά και να μην πιστεύουμε τυφλά στην εξουσία.

«Με προάγετε σε μελλοντικό αφέντη του εαυτού μου και του περιβάλλοντός μου, μα ποτέ δε μου είπατε με ποιο τρόπο μπορεί κάποιος να γίνει αφέντης του εαυτού του και ποτέ δε μου δείξατε τα λάθη στις σκέψεις μου και στις πράξεις μου. Αφήνεις τους ανθρώπους της εξουσίας να αναλάβουν δύναμη «για το καλό του Ανθρωπάκου». Μα εσύ ο ίδιος μένεις σιωπηλός. Δίνεις στους ανθρώπους της εξουσίας, ή σ’ ανθρώπους με κακόβουλες προθέσεις, τη δύναμη να σε αντιπροσωπεύουν. Και πολύ αργά ανακαλύπτεις ότι πάντα είσαι το κοροΐδο». ~ Wilhelm Reich
Η πίστη στην εξουσία είναι ένα εμπόδιο μεγάλων διαστάσεων, που βάζει λουκέτο στην καθαρή σκέψη μας.
Όπως ξεπερνάμε μερικά όρια για να συνεχίσουμε, έτσι θα πρέπει να ξεπεράσουμε τον μύθο της εξουσίας. Είναι μια ιστορία που όλοι μας αποδεχόμαστε σαν δεδομένη πολιτισμική προϋπόθεση, για να κρατιούνται τα προσχήματα των δειλών και ανυποψίαστων.
Ο μύθος της εξουσίας κρύβει εθελοντική άγνοια, εφησυχασμό και πνευματική τεμπελιά, είτε βρίσκεται σε μια σχέση, είτε κρύβεται πίσω από εκλεγμένα πρόσωπα και νόμους .
Ο κυρίαρχος, αναλαμβάνει πολλές φορές μια αρρωστημένη εξουσία στην οποία δηλώνει την ταυτότητα του, την επιθυμία και την ανάγκη του να αναπληρώσει τις εγωιστικές φιλοδοξίες και συμφέροντά του. Παρουσιάζεται αψεγάδιαστος με αυτοπεποίθηση, ενώ έχει μεγάλες ανασφάλειες, φορώντας την μάσκα του «εμείς», για να καλύψει το Εγώ του. Χρησιμοποιεί μεθοδικότητα, ευελιξία, καλή επικοινωνιακή τακτική, το ψέμα και την ασάφεια, ώστε να συνηθίσει ο υποταγμένος να αποδέχεται φυσικά κάθε προσταγή και να τον αντιμετωπίζει ως ανώτερο, εξυπνότερο και δυνατότερο.
Σε μια συντροφική σχέση η απαξίωση,τα πικρόχολα σχόλια-χάριν αστείου, και η επίκριση του συντρόφου γίνεται καθημερινότητα .Οι θύτες αποφεύγουν συζητήσεις για προσωπικά λάθη καθώς δεν τα αναγνωρίζουν και δεν ξεκαθαρίζουν τις όποιες τους προθέσεις. Γνωρίζουν ότι υπάρχουν πρόθυμα θύματα, που ανέχονται και αποδέχονται την εξουσιαστική, σαδιστική τους συμπεριφορά.
Οι υποταγμένοι αναρωτιούνται τι τους συμβαίνει, αλλά στην τελική αποδέχονται τέτοιες συμπεριφορές, λόγω της αρρωστημένης συνήθειας. Στην πραγματικότητα έχουν επιλεγεί από τους θύτες επειδή είναι υποτακτικοί. Στοχοποιούνται από την αρχή σαν πειθήνια όργανα, «προτρέποντας» τους κυρίαρχους να αποφασίζουν τι θα κάνουν, που θα πάνε, με ποιους θα μιλήσουν και πώς θα σκεφτούν. Ο υποταγμένος δηλώνει ανευθυνότητα και υπακοή στον δυνάστη του, ο οποίος το εκμεταλλεύεται και παρουσιάζει την κατάχρηση της εξουσίας σαν θείο δώρο.
Η υποταγμένη νοοτροπία ζωής γίνεται τέχνη και ωραιοποιείται, ειδικά όταν τα θύματα έχουν μια εξεζητημένη άνετη ζωή που της δίνει μια λογική ύπαρξης, όποια μπορεί να είναι αυτή. Υπονομεύει τη δύναμη και αποσταθεροποιεί την αντίδραση στους περισσότερους τυφλούς,ή μυωπικούς, που στέκονται άπραγοι απέναντι σε παράλογους κανόνες-νόμους, όπως και εσκεμμένα εθελοτυφλούν απέναντι σε αδαείς υπαλλήλους που τηρούν ένα παράλογο νόμο. Όταν οι αξίες και η ανελευθερία αναποδογυρίζουν και δείχνουν ξεπερασμένες, η βία και ο φόβος υπερισχύουν της λογικής.
Αντιμετώπιση του αυταρχισμού:
Όταν ένας στρατηγός, ή πολιτικός, έχει προβλέψει τις σκέψεις και κινήσεις σου, έχεις χάσει το παιχνίδι τον πόλεμο, και τη ζωή σου.
Το πρόβλημα με την πίστη στην εξουσία, είναι η άδεια που δίνετε σε κάποιον, ή μια ομάδα άγνωστων ανθρώπων να σας ελέγξουν. Η εξουσία καταστρέφει ακόμη και εκείνο που την χειρίζεται και αυτό θα πρέπει να μας κάνει ακόμη πιο επιφυλακτικούς τόσο με τη δική μας δύναμη, όσο και με τη δύναμη που ασκούν πάνω μας οι άλλοι.
Η άγνοια και η τυφλή πίστη στην εξουσία δεν έχει λογική. Η αμφισβήτηση φέρνει την κριτική σκέψη, και η έρευνα την γνώση. Είναι ένας κατ ‘εξοχήν αντανακλαστικός μηχανισμός ισορροπίας σκεπτόμενων ανθρώπων. Διαφορετικά κινδυνεύετε να μπείτε σε ένα αυτοκαταστροφικό κύκλο και να σύρετε μαζί σας όλους τους άλλους. Είναι σίγουρο ότι κάποιοι θα πολεμήσουν και δεν θα διστάσουν να δολοφονήσουν όχι μόνο τις αξίες και την ζωή των αντιφρονούντων, βασισμένοι στην αποκαλούμενη αρχή που πιστεύουν. Η ιστορία το αποδεικνύει. Ίσως να μην προέβαιναν σε αιματοκύλισμα με τόσο βίαια και ανόητα επιχειρήματα, εάν απλά είχαν προβληματιστεί για τη δύναμη της εξουσίας και στη συνέχεια έκαναν πιο έξυπνες κινήσεις.
Είναι πραγματικά παράξενο, άνθρωποι εργατικοί και φιλόδοξοι να διαλέγουν τον ρόλο του υποταγμένου. Πίσω από αυτό, υπάρχουν καταπιεσμένα συναισθήματα, που απελευθερώνονται κρυφά από τον κυρίαρχο καθυστερώντας την ανάπτυξη της προσωπικότητας του, στερώντας και απαγορεύοντας την πολύτιμη ιδιαιτερότητα και δημιουργικότητά του, χτίζοντας σταδιακά μια καταδικασμένη ζωή βασισμένη στον φόβο.
Όταν ο υποταγμένος αντιληφθεί ότι οι θυσίες του δεν αξίζουν τον κόπο και η αδικία έχει ξεχυλίσει, βρίσκοντάς τον ανίκανο να αντισταθεί, τότε πεθαίνει. Μην πιστεύετε τυφλά οτιδήποτε σας λένε. Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσετε έναν υγιή σκεπτικισμό, είναι να μην δίνετε προβάδισμα και ανοχή, στην άγνοια, τις συκοφαντίες τον υποβιβασμό και τη βία.

ballet-1920-1080-wallpaper

Εάν θέλετε να λέγεστε σύγχρονος, αφήστε τη σκέψη, τη φαντασία και την εφευρετικότητα ελεύθερη. Μη δεσμεύεστε από τα παράλογα τυπικά τελετουργικά ενός παραδοσιακού τετελεσμένου.
Μπορείτε να μετατρέψετε την απάθεια και την τυφλή νοοτροπία σε ένα είδος σκέψης που θα σας επιτρέψει να μη συσχετίζεστε σε ομάδες με αντιφατικές ηθικές αξίες και ηθική, μέσω της γνώσης των πραγμάτων.
Η συστηματική πλύση εγκεφάλου, μας προτείνει να μπούμε σε μια ανανεωμένη λογική και συλλογιστική σκέψη, όπου οι κοινωνικές, οι πολιτισμικές προσθαφαιρέσεις και παράλληλες ιδέες, θα γίνουν μια κοινή νοοτροπία όλων, διαλύοντας τη σύνδεση με την ελευθερία του νου και την ιδιαίτερη δημιουργική προσωπικότητα, προωθώντας την αλληλεξάρτηση και την ομοιομορφία του γκρι λαού.
Κάθε γεγονός της επιστήμης είναι καταδικασμένο, και κάθε καλλιτεχνική καινοτομία είναι μια απάτη όταν ολόκληρος ο ιστός του πολιτισμού δεν είναι επακόλουθο της ανθρώπινης φύσης. Οι επαναστάτες, οι απρόβλεπτοι, οι ανυπότακτοι και οι αδιάλλακτοι με τις αξίες και τα ιδανικά μπορούν να νικήσουν την παράλογη αρχή, αρκεί η ρομαντική μαγική τους σκέψη να γίνει θαρραλέα πράξη. Εάν δεν έχουμε το θάρρος να αμφισβητήσουμε τα κακώς κείμενα, τότε είμαστε καταδικασμένοι να γίνουμε θύματα.
Διαφορετικά, παραμένουμε κολλημένοι στην απόλαυση της μαγικής σκέψης. Η εντροπία -μέσω της οποίας μετράται η αταξία, με μέγιστη τιμή την πλήρη αποδιοργάνωση, ομογενοποίηση των πάντων-, ισοδυναμεί με στασιμότητα και παύση της ζωής. Αυτό βοηθάει τους σκοτεινούς αντιπάλους και η ήττα είναι δεδομένη.
Οι αρχές οι νόμοι και οι εξουσίες θα φύγουν όπως ήρθαν. Η νοοτροπία της αμφισβήτησης και της γνώσης όμως μένουν.
Μη φεύγεις. Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου.
«Με ποιο δικαίωμα μου λες τι να κάνω;». Βλέπω την ερώτηση αυτή στο φοβισμένο βλέμμα σου. Ακούω την ερώτηση αυτή απ’ το αυθάδες στόμα σου. Φοβάσαι να κοιτάξεις τον εαυτό σου, φοβάσαι την κριτική, Ανθρωπάκο, όπως φοβάσαι και τη δύναμη που σου υπόσχεται κάποιος. Δε θά ‘ξερες πώς να τη χρησιμοποιήσεις μια τέτοια δύναμη. Δεν τολμάς να σκεφτείς ότι κάποτε μπορεί να αισθανθείς διαφορετικά: ελεύθερος και όχι καταπτοημένος, ευθύς και όχι πονηρός, να ερωτεύεσαι ανοιχτά και όχι «ως κλέπτης εν νυκτί». Περιφρονείς τον εαυτό σου Ανθρωπάκο. Λες: «Ποιος είμαι εγώ, για να έχω δική μου γνώμη, να καθορίζω τη ζωή μου και να διακηρύσσω ότι ο κόσμος είναι δικός μου;». Έχεις δίκιο. Ποιος είσαι συ, που θα προβάλλεις αξιώσεις για να διαφεντεύσεις τη ζωή σου;
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Wilhelm Reich , «Άκου Ανθρωπάκο»)

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu