Το παιχνίδι με την ψευδαίσθηση

Οι δημιουργικοί άνθρωποι μας εκπλήσσουν όλο και περισσότερο.

Βλέποντας τις λεωφόρους να αποκτούν ζωή συνειδητοποιείς ότι, η στατικές αντιλήψεις δεν είναι συμβατικές με το ανθρώπινο πνεύμα. Σε έναν κόσμο που έχει σχεδιαστεί με πολλά τεχνολογικά εφέ, όλα φαίνονται ανούσια και απελπιστικά επιφανειακά. Η κόλαση μας αποκαλύπτει τα σχέδιά της για ένα παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, για την συνολική κατάληψη της ζωής μας από την ΑΙ, την προσφορά αθανασίας, – και ενώ όλα αυτά συνεχίζουν να διαδραματίζονται ο παρασιτικός έλεγχος του μεταλλαγμένου μάτριξ θρυμματίζεται.
Η ψευδαίσθηση παραμένει, έτσι δεν είναι;
Δεν είναι λίγοι αυτοί που αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να διατηρήσουμε την ανθρώπινη υπόστασή μας. Μήπως θα πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτή την ιδέα σαν επιλογή για να επιβιώσουμε, με κάποιο τρόπο; Πόσο πιθανό είναι να επιδιορθώσουμε το παγκόσμιο σύστημα; Πόσο μπλεγμένοι είμαστε μέσα σε αυτό το μολυσμένο μάτριξ που μας τυλίγει όλο και περισσότερο; Πόσοι σκέφτηκαν την επιλογή της «εγκατάλειψης» αυτού του πλαισίου σαν τρόπο ζωής;
Ίσως φαίνεται ότι μιλάμε σαν φυλακισμένοι με κάποιο σχέδιο απόδρασης, αλλά είναι καιρός να το σκεφτούμε πριν τα τείχη της φυλακής μας πιέσουν περισσότερο και γίνουν στενότερα.
Ας πάμε να δούμε τα σύννεφα που μας σκεπάζουν δημιουργώντας ένα σκοτεινό στρόβιλο που απειλεί να μας καταπιεί.
Η ζωή μας είναι ένα προγραμματισμένο παιχνίδι που παρακολουθούμε και συγχρόνως συμμετέχουμε, όπως το The Truman Show , -μόνο που εδώ είναι πολυδιάστατο. Αυτό το «επίπεδο πραγματικότητας» που αντιλαμβανόμαστε διαδραματίζεται η πίστη που δείχνουμε σε ότι μας περιβάλλει.
Οι καλές και κακές σκέψεις οι συναισθηματισμοί, η πίστη στο Φως και το νόημα της ζωής μας – που είναι η επιστροφή στην ουράνια πατρίδα-, παίζουν σε ένα συναρπαστικό δράμα στο οποίο κάνουμε ελεύθερες επιλογές. Συμμετέχουμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε πλήρως την πραγματική φύση των πραγμάτων.
Αυτό το παιχνίδι δεν αναιρεί την πραγματική συνειδητή ή «ηθική» δράση και αντίδραση σε οποιοδήποτε επίπεδο, καθώς όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα και όλα είναι μέρος του μίγματος του μάτριξ.
Καθώς δεν συνειδητοποιούμε ότι το δράμα εκτυλίσσεται σε ένα ατελείωτο κύκλο ζωής και θανάτου, δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε σοβαρά στην πραγματική του μορφή. Από τη στιγμή που δεν έχουμε ανάμνηση της ουράνιας πατρίδας, το καλά σχεδιασμένο παιχνίδι με την ψευδαίσθηση της ζωής φαίνεται να είναι μια διασκεδαστική εμπειρία, αλλιώς όλα δείχνουν στο μυαλό μας απελπιστικά σκοτεινά, χωρίς προοπτική ευτυχίας.
Παρόλο που η ζωή είναι θλιβερή,αδυσώπητα σκληρή με ημερομηνία λήξεως, την αποδεχόμαστε, όπως αποδεχόμαστε σαν αναπόφευκτο κακό και τον θάνατο που δεν είναι στη φύση μας. Αυτή η στάση ζωής, μας παγιδεύει στο παράδοξο της φύσης μας γιατί είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στα χέρια μας.
Αν το δούμε με την ματιά ενός τρίτου και όχι με τα μάτια του πρωταγωνιστή, όλα δείχνουν να είναι ένα συναρπαστικό παζλ σε αυτό το 3D επίπεδο εμπειρίας. Το κινηματογραφικό συνεργείο, οι συγγραφείς, οι σκηνοθέτες, τα σκηνικά, οι παίκτες και οι κομπάρσοι είναι τόσο αληθινοί όσο παίζουν το εικονικό παιχνίδι στο ορισμένο επίπεδο. Στα παρασκήνια, έχουν επίσης ετοιμάσει τις επόμενες σκηνές με πρωταγωνιστές κάποιους που δεν είναι άνθρωποι, για να το κάνουν ακόμη πιο διασκεδαστικό και πολύπλοκο για το ακροατήριο, – χωρίς το οποίο δεν θα χρειαζόταν να παιχτεί κανένα παιχνίδι.
Όπως φαίνεται η έννοια του παιχνιδιού έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο για τους πρωταγωνιστές αλλά και για τους ενορχηστρωτές.
Το κύριο μάθημα της εμπειρίας που αντιλαμβανόμαστε είναι, να ξυπνήσουμε από το ξόρκι αυτού του περίπλοκου και πολύ πειστικού επιπέδου ψευδαίσθησης που ονομάζουμε «πραγματικότητα».
Ο πνευματικός χαρακτήρας μας, έχει κληρονομικά θεϊκή προέλευση με αθάνατη αποσκευή την ψυχή και το πνεύμα μας. Ο προορισμός μας είναι να συνεχίσουμε την εξέλιξή μας, μαζί και μέσα στην πραγματική Δημιουργία του φωτός.
Ο καθένας μας ζει το μονοπάτι του, παίζοντας κάποιο ρόλο συμμετέχοντας ενεργά στο έργο ή όχι. Σε αυτή την φυλακή μας εδώ και χιλιετίες, οι άνθρωποι δεν ήταν μόνοι. Έγιναν πολλές παρεμβάσεις βοήθειας για να μάθουν οι άνθρωποι την αλήθεια και να αναπροσαρμόσουν τη σκέψη και την επιβίωσή τους στο αφιλόξενο τοπίο. Ο ίδιος ο Δημιουργός και ο θεάνθρωπος Χριστός ήρθε στη γη, αλλά ελάχιστα έχουν αλλάξει στο σκηνικό του μάτριξ. Το κλειδί βρίσκεται μέσα μας και είναι στο χέρι μας να να ξεκλειδώσουμε τη γνώση που θα μας επιτρέψει να ελευθερωθούμε.
Ίσως δούμε και άλλες κινηματογραφικές ταινίες όπως το «Truman Show» αλλά θα είναι ακόμη μια παρόμοια ταινία – ένα είδος εικόνας που θα διατηρούσε την προσκόλλησή μας, με την ψευδαίσθηση της αλλαγής όπως έχει σχεδιαστεί να υπάρχει. Αυτό που βιώνουμε είναι απλώς εικόνες με χρώματα γεμάτες εικονικές συγκινήσεις, θλίψεις και κάποιες στιγμές χαράς που φαίνονται πραγματικές μέσα στο σκοτεινό και εύθραυστο σκηνικό .
Πώς μπορούμε να διορθώσουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα; Δεν είναι δυνατό σε αυτή τη διάσταση- σε αυτό το επίπεδο.
Η προσπάθεια εξάλειψης του «κακού» είναι σαν να ρίχνουμε πέτρες στην οθόνη του θεάτρου προσπαθώντας να αλλάξουμε την ταινία και να εξαλείψουμε τους κακοποιούς. Ας το παραδεχθούμε. Αυτό το ταξίδι θα μπορούσε να είναι διασκεδαστικό αν γνώριζαν οι άνθρωποι την Αλήθεια. Θα υποβάθμιζε και θα ελαχιστοποιούσε τις ανησυχίες δυσάρεστων καταστάσεων.
Η ανθρωπότητα εκτρέφεται και αντιμετωπίζεται σαν περιουσιακό στοιχείο και κάποια στιγμή το μάτριξ θα καταρρεύσει. Τότε θα ξυπνήσουμε και θα δούμε τι πραγματικά συμβαίνει εδώ.
Το μεταλλαγμένο σώμα με τις ελάχιστες δυνατότητες που έχει, ζει μέσα σε ένα παράφορο ψέμα χωρισμένο από την πραγματική του φύση. Η πτώσης μας περιόρισε και μας έδωσε όλες τις προσκολλήσεις μεταξύ των άλλων.
Ο «παρεξηγημένος» άνθρωπος έχει λάθος ετικέτα και έχει αποδείξει την αποτυχία του μυαλού του. Στην καθημερινή του πάλη έρχεται αντιμέτωπος με τον «εχθρό» που αναζητά ευκαιρίες να διαβάλλει,να καθυστερήσει ή να αναβάλει την αληθινή σύνδεση με τον Δημιουργό Χριστό και τον πραγματικό κόσμο του φωτός. Η αυτογνωσία και η ανάμνηση του ποιοι είμαστε άλλωστε θα κατέστρεφε τα σχέδια του κακού.
Βλέπουμε μέσα από ένα σπασμένο σκοτεινό θολό καθρέφτη, και κάποιοι διαισθητικά νιώθουν τη γνώση της «άλλης πλευράς». Όταν ξυπνήσουμε θα δούμε το μεγαλείο του φωτός.
«Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην». ~ Απ. Παύλος
Είναι θλιβερό να αναρωτιέσαι ποιος είσαι στην πραγματικότητα. Σε αυτή την κατάσταση που βρισκόμαστε δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεγελάμε τον εαυτό μας. Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε κανένα για την πτώση και τύφλωσή μας, αλλά μπορούμε να μην διαπραγματευτούμε την ύπαρξή μας.
Βαδίζουμε μόνοι το δικό μας μονοπάτι και δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει πραγματικά, εκτός από μικρές φωτεινές αναλαμπές.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Αν προσεγγίσουμε τη ζωή όπως την ξέρουμε, φαίνεται να απαιτεί φαινομενικά μεγάλες θυσίες πολλή δουλειά και προσωπική ευθύνη.
Η κόλαση παρέχει πολλών ειδών προσκολλήσεις σε πολυπόθητα πράγματα, ιδέες, πεποιθήσεις και μια αγαπημένη εικόνα του εαυτού μας.
Αφήνοντας αυτή την ψευδαίσθηση με το άπιαστο κυνήγι της ευτυχίας που οδηγεί τελικά στο θάνατο, οδηγούμαστε στη ζωή. Υπάρχει γαλήνη στην σκέψη της αιωνιότητας της ελευθερίας και παντοτινής αγάπης.
Γιατί δεν κάνουμε συνειδητή προσπάθεια απάρνησης αυτής της κόλασης τώρα ; Γιατί σκεφτόμαστε όλοι να το αποτινάξουμε από πάνω μας σε κάποια άλλη μακρινή στιγμή, αφού τελικά θα συμβεί; Τι είναι αυτό που δεν θέλουμε να χάσουμε;
Βρίσκουμε όμορφη τη ζωή μας όπως μας την υποβάλλει το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Άλλωστε είναι η μόνη ζωή που θυμόμαστε. Μας φοβίζει η ανυπαρξία, αλλά αντί να ξεφεύγουμε από το ξόρκι της λησμονιάς, κάνουμε δυναμικές κινήσεις στην σφαίρα της ψευδαίσθησης για να κρατηθούμε όλο και περισσότερο μέσα σε αυτήν. Όλοι σκεφτόμαστε αρκετά παράδοξα, οπότε μην περιμένετε να ξεθολώσει εύκολα το τοπίο.
Παρόλα αυτά στηριζόμαστε στους ώμους ενός πραγματικά αφοσιωμένου στο Φως και την Αγάπη ήρωα που τολμά να πει την Αλήθεια μοιράζοντας γνώση και πληρώνοντας το τίμημα της φυλακής.
Κάθε διαδρομή της ψυχής είναι μοναδική, κάνοντας επιλογές και μαθαίνοντας από αυτές .
Αυτός είναι ο τρόπος κίνησης – δοκιμασίας του παιχνιδιού. Όταν μάθουμε πως να διώξουμε το σύνδρομο του ναυαγού και το φόβο της εγκατάλειψης, θα μπορέσουμε να ξεβιδώσουμε τους περιορισμούς και να αφεθούμε με εμπιστοσύνη στο δρόμο για τη φωτεινή πατρίδας μας.
Είναι απλά κομμάτια σκέψης του παιχνιδιού. Τίποτα περισσότερο. Απλά κάνουν τη δουλειά τους, όταν γίνονται μεγαλύτερες οι ευκαιρίες να γυρίσουμε στην ψευδαίσθηση.
Ας κάνουμε το βήμα. Οι φόβοι εξαφανίζονται σαν τα φαντάσματα όταν τους αντιμετωπίζουμε .
Μήπως η ζωή είναι αρκετά πολύπλοκη; Καλώς ήρθατε στον πλανήτη Γη σαν θνητά όντα με αθάνατη ψυχή. Τώρα που ξέρετε το παιχνίδι της ζωής, ξεκινάει το ταξίδι της επιστροφής στο Φως !

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu