Σταματήστε την κριτική σκέψη

Η έννοια της κρίσης έχει πολλά παρακλάδια, αλλά υπάρχουν δύο σημαντικοί τύποι όπως το βλέπω μέχρι στιγμής .

Μια πολύ απαραίτητη επιχειρησιακή λειτουργία το μυαλού, είναι να κάνουμε επιλογές και να παίρνουμε συνεχώς αποφάσεις. Πολλές φορές προσαρμόζουμε τις σκέψεις, την ομιλία και τις αποφάσεις μας σε ένα μπερδεμένο μείγμα που είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την αρχική σκέψη και τον εαυτό μας. Η πιο πολωτική σκέψη που κάνουμε είναι να ταξινομούμε, να κατηγοριοποιούμε και να επισημαίνουμε ιδέες, καταστάσεις και ανθρώπους με στατικό τρόπο. Αυτή η επιχειρησιακή πτυχή του εγκεφάλου μας είναι παρόμοια με τη διαδικασία της ομιλίας.
«Όταν κρίνεις άλλους, δεν τους προσδιορίζεις, αλλά προσδιορίζεις τον εαυτό σου».
Η διαδικασία παρατήρησης και κατανόησης του εαυτού μας, είναι απίστευτα ισχυρή και απελευθερωτική. Ότι αντιλαμβανόμαστε είναι ένας καθρέφτης της δικής μας δημιουργικής πραγματικότητας, που συμπεριλαμβάνει πολλά κοινά χαρακτηριστικά που έχουμε επιλέξει να αποδεχθούμε και να υιοθετήσουμε. ‘Ολα είναι επιλογές, και έχουμε επιλέξει την πραγματικότητα στην οποία ζούμε.
Έχουμε ταυτιστεί με την αντανάκλαση της όψης και ατομικής μας συνείδησης, κάτι που φαίνεται “πειστικό” σε σχήμα ή μορφή κατά μία έννοια, γιατί δεν έχουμε επίγνωση των ικανοτήτων και της μορφής μας. Έχουμε ξεχάσει ποιοι είμαστε πραγματικά.

Ζούμε σε ένα παράξενο κόσμο. Αυτός που κάποτε θεωρούσαμε ότι ήταν μια λογική κοινωνία έγινε θάλαμος ελέγχου σκέψης και αντι-κριτικής σκέψης. Χωρίς την ικανότητα αμεροληψίας, δεν υπάρχει ελπίδα διατήρησης της ελευθερίας όπως έδειξε επανειλημμένα η ιστορία. Σήμερα, διαπιστώνουμε ότι η σκέψη είναι μια ελαττωματική τέχνη και στη θέση της, χρησιμοποιούνται ηχητικά σκεπτόμενοι όροι για να φρενάρουν στο μυαλό.
Αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται ευρέως ως σήματα για να αποτρέψουν το μυαλό να εξετάσει και να μελετήσει ένα θέμα. Όταν ένα επιχείρημα ή ένα συμπέρασμα εκτίθεται χωρίς αμφισβήτηση προκαλεί περιέργεια, και σκεπτικισμό. Ο φυσικός τρόπος σκέψης, χρησιμοποιεί την κριτική σκέψη και αναπόφευκτες ερωτήσεις όπως: «Πώς το ξέρεις αυτό;» «Αυτό το συμπέρασμα βασίζεται σε αποδείξεις ή προαίσθημα;», «υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες, και νέα κομμάτια πληροφοριών;»
Σήμερα χρησιμοποιούνται ευρέως οι παρακάτω όροι για διαστρέβλωση, ή επίθεση .
1.) θεωρίες συνομωσίας – Ο όρος αυτός έχει υπερκαταναλωθεί και πραγματικά στερείται πρακτικής σημασίας. Χρησιμοποιείται συνήθως για κακή κριτική κάποιου που θέλει να αναδείξει τα κακώς κείμενα. Αν θέλει κάποιος να εξετάσει τις αδικίες στον κόσμο μας φτάνει να ρίξει μια ματιά σε μια πληθώρα δυσάρεστων γεγονότων, χωρίς να επηρεαστεί από την λάσπη της παραπληροφόρησης που ρίχνουν οι αντίπαλοι.
Ο «Συνωμοσιολόγος» έχει γίνει κυριολεκτικά ένα υποτιμητικός όρος που αποδίδεται σε όποιον αρνείται να αποδεχθεί τις οποιεσδήποτε «αφηγήσεις» και ψάχνει να βρει την ονομαστική αξία των πάντων. Δεν έχει σημασία για αυτούς το τι δείχνουν τα κύρια μέσα μαζικής ενημέρωσης ακόμη κι αν υπάρχουν συντριπτικά στοιχεία. Είναι ένα επίθετο που τους ακολουθεί και προηγείται του ονόματός τους, έτσι ώστε να ξέρουν όλοι ότι το θέμα που συζητείται, προέρχεται από κάποιον που θεωρείται περιθωριακός και απαράδεκτος.
2.) Alt -. Βλέπουμε την ετικέτα «alt» να εφαρμόζεται όλο και πιο συχνά ως επίθετο για τα συναισθήματα που δήθεν δεν ταιριάζουν με τις αποδεκτές ιδέες του στάτους κβο.
Alt – Media – Alt – Δεξιά – Alt – Αριστερά Alt – Ειδήσεις Alt – Υγεία, και ούτω καθεξής.
Ότι δεν είναι σύμφωνο με το κυρίαρχο ρεύμα δεν είναι ασφαλές πεδίο ιδεών ή σκέψεων για συνηθισμένους ανθρώπους. Οι περίπλοκες ιδέες και τα ευαίσθητα ζητήματα παραγκωνίζονται, έτσι ώστε όταν το μυαλό σκοντάφτει πάνω σε κάτι «alt» να αντιδρά αμέσως με φόβο και περιφρόνηση.
Δεν υπάρχει «alt» στον κόσμο μας. Κάθε διχογνωμία είναι ένα υποπροϊόν του κοινόχρηστου κόσμου που όλοι ζούμε. Αν τμήματα αυτού του κοινόχρηστου χώρου είναι εκτός ορίων επισημαίνονται σαν μη επιτρεπτά και έτσι όλοι χάνουν.
3.) Ομιλία μίσους – Ο όρος αυτός είναι ο αγαπημένος όλων των πολιτικών και τυράννων όλων των εποχών. Σε τελική ανάλυση, τι θα μπορούσε να είναι πιο επικίνδυνο από το μίσος; Η ομιλία μίσους δεν είναι το ίδιο με ένα έγκλημα μίσους. Είναι απλά ένας λόγος.
Είναι κυριολεκτικά μια θύελλα, αλλά ο ήχος δεν μπορεί να προκαλέσει σωματική βλάβη, – μόνο πνευματική. Βλέπουμε πώς χρησιμοποιούν ελεύθερα τον όρο αυτό, παρόλο που ο εγκληματικός λόγος μπορεί να είναι πιο φορτισμένος και διφορούμενος στο πολιτικό λεξιλόγιο.
Τελικές σκέψεις
Την επόμενη φορά που θα δείτε ή ακούτε αυτούς τους όρους, αναρωτηθείτε τι είναι αυτό που δεν θέλουν, και δεν πρέπει να σκεφτείτε πολύ σοβαρά. Μοιράστε ίσο χρονικό διάστημα στην επανεξέταση των επιχειρημάτων στο μυαλό σας. Τιμήσετε την ανεξάρτητη, κυρίαρχη σκέψη που είναι μέσα σας και δώστε την ευκαιρία να δει όπως θέλει τον κόσμο.

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu