Η μεγάλη απάτη

Η ζωή μας ξεκινάει βλέποντας ένα μεγάλο δρόμο μπροστά, που ανοίγει όλο και περισσότερο. Διακλαδώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις και πιστεύουμε ότι μπορεί να μας οδηγήσει οπουδήποτε.
Καθώς περπατάμε, ο δρόμος στενεύει και φαίνεται ατέλειωτος. Τα μονοπάτια που βλέπαμε ανοιχτά τελικά οδηγούν σε μια κατεύθυνση είτε μας αρέσει είτε όχι.
Η διαδικασία ονομάζεται ενηλικίωση και είναι υπεύθυνη για τον τρόπο που βλέπουμε την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Η αλήθεια ότι στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής ένα τεράστιο πεδίο δυνατοτήτων ανοίγεται μπροστά μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε που θα μας βγάλουν οι εναλλακτικές που προσφέρονται.
Οι περιορισμοί μπαίνουν στο παιχνίδι και οι δυνατότητες που έχουμε στη διάθεσή μας διαβρώνονται στην αρχή ανεπαίσθητα, αλλά με σταθερό ρυθμό. Γνωρίζουμε ενστικτωδώς ότι η ζωή δεν πρέπει να είναι έτσι, αλλά δεν θέλουμε να επικεντρωνόμαστε σε αυτό και η εντροπία κάνει προβλέψιμο τον πρότυπο ζωής μας.
Κατά κάποιο τρόπο μάθαμε να θεωρούμε αυτή τη διαδικασία απόλυτα φυσική, άλλωστε η αταξία μέσα στο χάος είναι το στοιχείο που μας περιβάλλει και δεν είναι δικό μας ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Αυτή η «στενότητα» συμβαίνει ως αποτέλεσμα της παγίδευσής μας σε συνήθειες που υιοθετήσαμε σαν δικές μας απόψεις και πεποιθήσεις για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Μάθαμε να αγαπάμε ταυτόχρονα αυτά που μας στραγγαλίζουν αργά και σταθερά. Η αίσθηση ασφάλειας που δημιουργούν, μας τυφλώνει και διαμορφώνουμε τη δική μας φυλακή, χτίζοντας την τούβλο – τούβλο.
Μπορούμε να την ονομάσουμε «φυσική διαδικασία» επειδή συμβαίνει ως αποτέλεσμα των δικών μας πράξεων, αλλά παρόλο που κανείς δεν μας αναγκάζει να φτιάξουμε μια φυλακή για τον εαυτό μας, είμαστε πολύ πρόθυμοι να μπλοκάρουμε και να αποκλείσουμε κάθε πιθανότητα θέας στον ορίζοντα. Αν προσπαθήσουμε να εκφράσουμε αυτή την κατάσταση θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος που εξακολουθεί να βρίσκεται σε αυτή την τεχνητή και αφύσικη πτωτική κατάσταση, δεν μπορεί να κινηθεί σε καμία κατεύθυνση.
Μέσα από αυτή τη λάθος διαδικασία μετασχηματισμού στενεύουμε ολοένα τα περιθώρια και παγώνουμε. Το δέσιμο με τις αισθήσεις μας έχει να κάνει με τον τρόπο που συνήθως τις αντιλαμβανόμαστε, αλλά η αίσθηση μας ενημερώνει ότι πιθανότατα κάτι άλλο συμβαίνει.
Αυτή η φυλακή έχει πολλούς κοινωνικούς κανόνες που μας επιβάλλονται για να στενεύουν ακόμη περισσότερο τα όριά μας. Η κοινωνία των εγκλωβισμένων ανθρώπων έχει θεωρίες για το «ποιοι πρέπει να είμαστε» και «πώς πρέπει να ζήσουμε τη ζωή» με ορισμένες κατευθύνσεις. Δεν έχει βέβαια μόνο θεωρίες, αλλά και πολύ σαφείς ιδέες για τον τρόπο που μας κατευθύνει με ένα σύνολο πολλών μεταβαλλόμενων προτύπων, ιδεών πεποιθήσεων και «πρέπει» .
Σε κάθε ρόλο που αποφασίζουμε να παίξουμε, αισθανόμαστε κατά κάποιο τρόπο ελεύθεροι μέσα από όλες τις φαινομενικές επιλογές που μας προσφέρονται, γιατί δεν μπορούμε να δούμε ότι ανεξάρτητα από την επιλογή που κάνουμε θα καταλήξουμε πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα από τη στιγμή που δεν ξεφεύγουμε από τα προκαθορισμένα κοινωνικά πλαίσια που έχουν αποφασιστεί και επιβληθεί εκ των προτέρων για εμάς.
Συμμορφωνόμαστε με το πρότυπο που μας προσέφερε η κοινωνία, και πιστεύουμε ότι είμαστε στο κάθισμα του οδηγού, αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίστροφο. Ο κοινωνικός ιστός δεν έπαψε ποτέ να μας ελέγχει. Ένας καλός τρόπος σκέψης είναι να δούμε τη θέση μας μέσα στο παιχνίδι, και να ελέγξουμε αν αξίζει ο ενθουσιασμός μας για τις επιλογές που κάνουμε καταλήγοντας και πάλι θύματα. Όλες οι προσφορές και οι εναλλακτικές τους είναι αισχρά υποκατάστατα της πραγματικής ζωής.
Τι συμβαίνει όταν επιλέγουμε να παίξουμε το παιχνίδι τους; Η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι «τίποτα» – αν πραγματικά γνωρίζουμε αυτό που κάνουμε δηλαδή.
Δεν μας λένε ποτέ ότι υπάρχει κάτι άλλο, αφού διαστρέβλωσαν το Λόγο του Φωτός Χριστού. Η αρχέτυπη εξαπάτηση της ψεύτικης Δημιουργίας του Matrix που παγίδευσε τους σπινθήρες της ανθρωπότητας μέσα στο χάος, δείχνει ότι δεν μας δίνει ποτέ η δυνατότητα να αρνηθούμε το παιχνίδι τους και τι ακριβώς σημαίνει για εμάς. Αυτό είναι η μεγαλύτερη απάτη, αλλά δεν γνωρίζουμε ότι έχουμε εξαπατηθεί .
Πώς θα νιώθαμε αν γνωρίζαμε την πραγματική ύπαρξη και την καταγωγή μας ; Ίσως να μη θέλαμε να ξοδεύουμε τη ζωή μας σε αυτό τον δισδιάστατο σάπιο και μολυσμένο κόσμο, αλλά το ερώτημα είναι: πόσο μας λείπει το φως της πραγματικότητας και ο αληθινός εαυτός μας;

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu