Η ανθρώπινη μοναξιά

Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοναξιά της φύσης του.

Είμαστε άνθρωποι θνητοί αλλά με αθάνατο θεϊκό κομμάτι μέσα μας, – την ψυχή. Η αρχαία φιλοσοφία και η πνευματικότητα είναι αλληλένδετες με τις πατρογονικές μας παραδόσεις, που μας πληροφορούν για αυτή την αλήθεια. Είμαστε νοήμων όντα, προικισμένοι με λογική πνεύματος και συνείδηση ​​μέσα στη μοναδική μας φύση.
Η ψυχή φιλοξενείται από το σάρκινο σώμα, για να δοκιμαστεί μέσα σε ένα εικονικό κόσμο αντικειμένων και πραγμάτων που μας φαίνεται ξεχωριστός. Στην πραγματικότητα, σε αυτή την κοσμική σκηνή είμαστε παίκτες και παίζουμε ένα παιχνίδι με έπαθλο την ψυχή μας. Ανάμεσά μας υπάρχουν αόρατες μορφές ενέργειας και τα σώματά μας αντιδρούν και ανταποκρίνονται σε αυτήν την ενέργεια. Με τις πέντε αισθήσεις μας πιστεύουμε ότι αντιλαμβανόμαστε εκατοντάδες επιδράσεις και αντιδράσεις που συμβαίνουν στο σώμα μας κάθε δευτερόλεπτο, καθώς συντονίζει τις χημικές δραστηριότητες που απαιτούνται για να μας κρατήσουν ζωντανούς.
Γιατί η ατομικότητα μας δημιουργεί, αυτή την «μοναξιά»; Μπορούμε να ξεφύγουμε; Είμαστε παίκτες με ελεύθερη βούληση, αλλά υποταγμένοι σε φυσικούς νόμους πάνω στους οποίους δεν έχουμε κανέναν έλεγχο. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε ούτε από την ατομικότητα μας, ούτε από τη συμμετοχή μας στο παιχνίδι που λέγεται ζωή, καθώς το κοσμικό δράμα συμβαίνει τόσο μέσα όσο και έξω από εμάς.
Ο ενσωματωμένος μηχανισμός προστασίας που ονομάζεται φόβος, ο οποίος έχει σχεδιαστεί να μας κρατά ζωντανούς όσο το δυνατόν περισσότερο με αυτά τα σάρκινα σώματα, είναι υπεύθυνος για τον πόνο που ονομάσαμε μοναξιά.
Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να προσδιορίζει το δυσάρεστο αίσθημα του διαχωρισμού. Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια καταστροφή, ένα τραυματισμό, ή ακόμη αντιμέτωποι με το γήρας και τον θάνατο, είναι φυσικό να χάνουμε την αίσθηση της πραγματικότητας μέσα στο φόβο, ή ακόμα και τον πανικό. Γιατί συμβαίνει αυτό, από τη στιγμή που ξέρουμε ότι είμαστε αθάνατοι;
Ο Ερμής Τρισμέγιστος μας λέει ότι όλα στη ζωή πρέπει να βρουν την ισορροπία τους. Το εκκρεμές που ταλαντεύεται προς τη μία κατεύθυνση, πρέπει να στραφεί προς τα πίσω. Οι σκέψεις τα συναισθήματα και οι πράξεις σε αυτό που ονομάζουμε ζωή πρέπει να έχουν ισορροπία και ότι θέτουμε σε κίνηση θα επιστραφεί συνειδητά ή ασυνείδητα. Κάθε αποτέλεσμα είναι η συνέπεια μιας προϋπάρχουσας αιτίας.
«Πέρα από όλα τα πλάσματα στη γη, ο άνθρωπος είναι διττός. Θνητός εξαιτίας του σώματος, αλλά αθάνατος λόγω του βασικού Ανθρώπου. Αν και αθάνατος και κυρίαρχος σε όλα, υποφέρει ως θνητός καθώς υπόκειται στη μοίρα”. ~ Ερμής Τρισμέγιστος
Η μοναξιά μας θα πρέπει να εξισορροπείται από την πνευματικότητα και τη διασύνδεσή μας με τον Ένα Δημιουργό μας. Αυτό θα πρέπει να βιώσουμε μέσω της ελεύθερης βούλησης, αν θέλουμε να βελτιώσουμε τον πόνο του χωρισμού μας.
Πως γίνεται; Ίσως είναι πολύ πιο εύκολο να το γράφουμε παρά να το κάνουμε πράξη. Γνωρίζουμε ότι η επίλυση του πόνου βρίσκεται στην προσπάθεια να συνειδητοποιήσουμε την ακλόνητη αλήθεια μέσω της γνώσης. Είναι ένα βασικό γνώρισμα που τονίζει ο ΕρμήςΤρισμέγιστος, για όλους τους ανθρώπους που διανύουν το χρονικό διάστημα της ζωής τους. Ίσως δεν φθάσουμε ποτέ στη στιγμή όπου θα εξαφανιστεί το σκοτεινό πέπλο που μας κρύβει την πραγματικότητα. Μπορούμε όμως να βγούμε από τη μοναξιά μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας του φωτός, που ξεκινά με συνειδητή απόφαση να μείνουμε μαζί του – πειθαρχημένοι και σταθεροί.
Σε αυτή την προσπάθεια, βασική προυπόθεση είναι να κρατάς το πνεύμα και την καρδιά σου ανοιχτή, να αγαπάς, να είσαι ευγενής να νιώθεις και να ενεργείς με συμπόνια και σεβασμό στον εαυτό σου και τους άλλους. Μόνο έτσι πλησιάζουμε στο Φως του Χριστού και εξισορροπούμε το προσωπικό και γενικό χάος που μας περιβάλλει.
Οι παλιές διαμορφωμένες αξίες αποτελούν την ουσία της πνευματικότητας και της θρησκευτικής αίσθησης. Πρέπει να βρούμε το χρόνο μέσα στην πολυάσχολη ζωή μας να ταξιδεύουμε καθημερινά στον εσωτερικό μας κόσμο, γιατί η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα μας. Εάν ελπίζουμε να αλλάξουμε στον κόσμο, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας.
Υποφέρουμε ως θνητοί. Ο Ερμής Τρισμέγιστος είχε δίκιο γιατί τίποτα δεν άλλαξε εδώ και χιλιάδες χρόνια από τότε. Ωστόσο, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε τη δύναμη να μετατοπίσουμε τη θνητή σφαίρα όταν αισθανόμαστε τον πόνο της θλίψης της μοναξιάς, τον πανικό, τον φόβο του μέλλοντος, μιλώντας και ζητώντας βοήθεια ανά πάσα στιγμή από τον Χριστό. Είμαστε εδώ σε αυτόν τον πλανήτη για λίγο. Η ζωή, μας φαίνεται μεγάλη αλλά είναι ένα κομμάτι της μόνο. Κάποια στιγμή θα εξαφανιστούν τα σωματίδια της ύλης που αποτελούν το σώμα μας και η ψυχή θα επανασυνδεθεί και πάλι με το Φως και το Όλον.
Ας κάνουμε ότι μπορούμε, για χάρη της ψυχής μας για όσο διάστημα είμαστε εδώ.
«Ο άνθρωπος που έχει το μυαλό μέσα του, ας γνωρίζει ότι είναι αθάνατος.” ~ Ερμής Τρισμέγιστος.

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu