Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια;

Επιτρέψτε μου να κάνω μια αναδρομή σε μια ανθρώπινη πτυχή της συνειδησιακής κατάστασης που διαπραγματεύεται την αβεβαιότητα και βρίσκει άνεση στην άρνηση.

Συχνά όταν πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια δυσάρεστη αλήθεια το μόνο που θέλουμε να κάνουμε είναι να απομακρυνθούμε από αυτή όσο το δυνατόν πιο μακριά.
Πολλές φορές η αλήθεια μπορεί να γίνει πολύ σοκαριστική και δεν είμαστε προετοιμασμένοι να τη χειριστούμε. Σε αυτή την περίπτωση το μυαλό μας πετάει ένα σωσίβιο για διάσωση, και αυτό λέγεται «άρνηση». Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί μπορεί πάντα να εξορθολογιστεί, θεωρώντας πάντα δεδομένο το δώρο της έκφρασης και την ικανότητά μας να βρίσκουμε κάποιο σημείο επαφής στον περίπλοκο κόσμο.
Οι άνθρωποι είναι τόσο θαυμαστοί και συγχρόνως τόσο αντιφατικοί !
Η περιέργεια και η όρεξή μας για περιπέτεια μετριάζεται μόνο από το φόβο του θανάτου. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας ατρόμητο να αντιμετωπίζει το μεγάλο άγνωστο. Ακόμη και έτσι, υπάρχουν όρια. Υπάρχει ένας ιδιαίτερος χώρος για τον καθένα όπου ακόμη και οι πιο θαρραλέοι δεν τολμούν.
Μήπως προτιμούμε την μακαριότητα της άγνοιας;
Περπατώντας με ελαφριά συνείδηση στο άγνωστο, καταλήγουμε σε έναν στενάχωρο πέτρινο μονοπάτι γεμάτο ψιθύρους αμφιβολίας και σύγχυσης. Μερικές φορές είναι ψίθυροι και άλλες φορές δυνατοί επιθετικοί μονόλογοι. Αν επιτρέψουμε να ακουστούν δυνατά στο μυαλό μας, κινδυνεύουμε να υποκύψουμε στις ψυχρές και αμείλικτες απειλές τους. Υπάρχουν φορές που θέλουμε να τρέξουμε μακριά τους παρά να αντιμετωπίσουμε την τρομακτική αλήθεια που κρύβουν.
Όταν η αλήθεια είναι πιο τρομακτική από το ψέμα που την κρύβει, η άρνηση γίνεται ένα καταφύγιο που σε καλωσορίζει. Γνωρίζουμε ότι η φυγή δεν θα λύσει τίποτα. Θα δώσει μόνο μια προσωρινή ευκαιρία να αποφύγετε κάτι που πραγματικά δεν θέλετε να αντιμετωπίσετε.
Γι ‘αυτό βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στην στροβιλιζόμενη άβυσσο και απορρίπτουμε απεγνωσμένα το άλυτο πρόβλημα. Αφήνουμε τα πάντα πίσω μας και κάνουμε όρκο να μην ξαναπεράσουμε ποτέ από εκεί. Και όμως, η μνήμη παραμένει.
Η αποφυγή της αλήθειας δεν είναι τόσο συνάρτηση της άγνοιας ή της νοημοσύνης, αλλά μάλλον της προετοιμασίας και του προγραμματισμού.
Είμαστε σε θέση να πείσουμε τον εαυτό μας ότι, μια εύστοχη αλήθεια δεν μας αφορά υποβιβάζοντάς την σε ασήμαντη. Κατά βάθος όλοι είμαστε εκπαιδευμένοι για το πώς θα το κάνουμε αυτό. Μας έχουν πει επανειλημμένα στη ζωή μας πώς να σκεφτόμαστε και τι να πιστεύουμε, – έτσι γίνεται κάπως φυσικό να επιβάλλουμε τα ίδια βήματα προσαρμογής στον εαυτό μας. Αν κάτι φαίνεται πολύ επικίνδυνο για να το χειριστούμε, απλώς το κακοχαρακτηρίζουμε και το αποφεύγουμε με κάθε κόστος.
Πολλοί προτιμούν να παραδέχονται ότι αν το «παπούτσι» τους ταιριάζει καλύτερα με το ρούχο που φοράνε τότε όλα τα άλλα γίνονται πιο εύκολα.
Γι ‘αυτό πετάμε τα ανεπιθύμητα πράγματα που δεν μας κάνουν, και συνεχίζουμε να παριστάνουμε ότι είμαστε μια ατρόμητη ψυχή. Εάν κάτι δεν ταιριάζει με τις ευαισθησίες και τις εύλογες προσδοκίες μας, το απορρίπτουμε γρήγορα. Αυτοί που βασανίζονται να αποδεχθούν μια δύσκολη αλήθεια, διατρέχουν τον «κίνδυνο» να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο, καθώς αρχίζουν να αμφισβητούν, ελέγχοντας όλα όσα θεωρούσαν μέχρι τώρα αληθινά.
Πόσοι άνθρωποι είναι πραγματικά πρόθυμοι να ανατρέψουν την ζωή τους και να επεκτείνουν την ματιά τους στην πικρή αλήθεια; Πολύ λίγοι. Οι περισσότεροι δεν παραιτούνται από την κατεστημένη σκέψη τους και απορρίπτουν τους κυματισμούς στον κόσμο τους.
Η λογική αυτών των ατόμων δεν θέλει αμφισβήτηση, και επαναπαύονται σε αυτή τη νοοτροπία.
Η αλήθεια όμως έχει τον δικό της τρόπο να αγκυροβολεί βαθιά μέσα μας, ακόμη και απρόσμενα. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η αλήθεια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Το να είσαι αφελής και να μη θέλεις να γνωρίζεις, έχει μια ποιότητα λησμονημένης παιδικότητας, αλλά δεν μας αντιπροσωπεύει. Δεν μας λέει ποιοι είμαστε.
Αν είμαστε όντως ατρόμητες ψυχές εμείς οι ίδιοι το θελήσαμε, και δεν υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε με ένα δυνατό μυαλό και θέληση.
Ζώντας στην άρνηση ή στον εξορθολογισμό του φόβου μας, δεν προσφέρουμε τίποτα στον εαυτό μας. Απλά κολυμπάμε σε σκοτεινά νερά μαζί με άλλους ναυαγούς, και ελπίζουμε να παραμείνουμε στην επιφάνεια όσο το δυνατόν περισσότερο.
Ένα συνηθισμένο παράδειγμα είναι το θέμα διάλυσης μιας σχέσης. Κανείς δεν θέλει να το αντιμετωπίσει παρά το ότι βρίσκεται σε μια ταραγμένη σχέση. Κι όμως υπάρχουν αρκετές επιλογές και αποφάσεις που μπορούν να ληφθούν. Η άρνηση είναι σίγουρα μια από τις επιλογές. Είναι πολύ πιο εύκολο να πείσετε τον εαυτό σας ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, ακόμη και όταν όλα τα στοιχεία δηλώνουν το αντίθετο.
Αντί να βυθίζονται στο πρόβλημα που τους απασχολεί, ορισμένοι επιλέγουν να συνεχίσουν την ζωή τους έτσι απλά, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, καταλήγοντας σε στασιμότητα καθώς δεν εξυπηρετεί κανένα μια δυστυχία. Κάποιες φορές αισθανόμαστε ότι είμαστε δεμένοι κυριολεκτικά με ένα θεσμό ή μια πεποίθηση που ξέρουμε ότι μας οδηγεί σε αδιέξοδα, και αρνούμαστε να γνωρίσουμε την σκοτεινή πλευρά τους.
Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν δέχονται ότι αυτή η «καλή ζωή» που παρουσιάζει πολλά χαοτικά κενά, έχει την άσχημη και άβολη πλευρά της. Συνειδητά όταν παρουσιαστεί μια άβολη αλήθεια, απλά θα την απορρίψουν.
Το ψέμα που πιστεύουν και έχουν επιδοθεί, είναι κάτι περισσότερο από ελκυστικό. Προσφέρει μια επιφανειακή ομαλότητα και υποτονικό ενδιαφέρον, αλλά έχουν συνηθίσει το σκοτεινό νερό που σπασμωδικά κολυμπούν.
Είναι πράγματι τραγικό όταν αντιλαμβάνεται κάποιος το ψέμα και την αδικία. Η ευαισθησία χτυπά αδυσώπητα και η μελαγχολία περιμένει υπομονετικά να κάνει την εμφάνισή της.
Στο μυαλό του καθενός υπάρχει η διαισθητική γνώση, αλλά εξακολουθεί να αμφισβητείται και πολλές αλήθειες απορρίπτονται επειδή αψηφούν το επιστημονικό κατεστημένο. Έτσι όλοι μαθαίνουν να βιώνουν μια ζωή μετριότητας με επιλογή τις ψευδαισθήσεις χωρίς να είναι σε θέση να δουν την πραγματικότητα.
Τελική σκέψη
Αναρωτιέμαι τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να ξυπνήσει από τον λήθαργο, όταν όλα είναι μπροστά του και κατανοεί αυτό που βλέπει.
Ίσως το ψέμα έχει κάνει κατάληψη στο μυαλό διώχνοντας τη λογική και οι υπνωτισμένοι προτιμούν το σκοτεινό νερό παρά να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα. Η γραμμή ασφαλείας φαίνεται ότι παρασύρθηκε από το ρεύμα στη θάλασσα της μετριότητας και της αδιαφορίας, γιατί έτσι θέλουν να είναι – και έτσι θα μείνει.
Όταν δεν μπορείς να ζείς σε αυτή την προσποίηση, διαπιστώνεις ότι η αλήθεια έχει πράγματι αυτή τη μαγική ποιότητα που ελευθερώνει. Όταν αγωνίζεσαι σε μια πικρή πραγματικότητα πληρώνεις ένα μικρό τίμημα, αλλά σε ανταμείβει στο τέλος με φως.
Υπάρχουν εκεί έξω πολλοί νοήμονες άνθρωποι που ακόμα δεν μπορούν να δουν ή δεν θα δουν, γιατί τα πρότυπά τους δεν το επιτρέπουν. Έχουν ριζώσει στην επιστήμη και τον εξορθολογισμό μιας τυπικής ευγένειας, αλλά όχι στην καρδιά, τη διαίσθηση, το μυαλό και τη συνείδηση του Ανθρώπου.
Λένε ότι «αισθάνονται ελεύθεροι» και φυσικά είναι πολύ όμορφο να το ακούς, αλλά θέλω να ρωτήσω – πόση ελευθερία έχει η «ελεύθερη» ζωή σου;

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu