Απελευθέρωση από την άγρια έρημο

"Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην". ~ Απ. Παύλος

Ο Πλωτίνος λέει ότι η ίδια η ψυχή μοιάζει με ένα ακτινοβόλο άστρο. Μπορεί να ενώνεται με τον Θεό σε σύντομες περιόδους σ’ αυτήν την ζωή, αλλά αυτή η ένωση μπορεί να γίνει μόνιμη όταν ελευθερωθεί η ψυχή από το σώμα (Εννεάδες 6.9.9.).
Όλοι μας θα κάνουμε «μια μοναχική πτήση προς την απέραντη μοναξιά» και «υπάρχει μία πατρίδα για εμάς, από την οποία ήρθαμε, και ο Πατέρας μας είναι εκεί και μας περιμένει… (Εννεάδες, 1.6.8.)
Ο σύγχρονος άνθρωπος, ψάχνει την ψυχή του, και όσο ο χρόνος περνάει, τελειώνει η αναμονή του άσχημου κεφαλαίου της ονειρικής ζωής του.
Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια νέα και διαφορετική εικόνα του εαυτού μας. Είναι μια εικόνα όπου η σύγχρονη ανθρωπότητα τοποθετείται στο κέντρο του δικού της σύμπαντος. Μαθαίνουμε, παρατηρούμε, εξετάζουμε, πειραματιζόμαστε και τελικά διαλύουμε και καταστρέφουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Το σύγχρονο μυαλό αναπτύσσει μια νέα πραγματικότητα στερώντας την ψυχή, το πνεύμα και τις αρχές του.
Η πραγματικότητα στην οποία ζούμε τώρα, δεν σέβεται τις αντίθετες αντιλήψεις και η συνείδηση αποξενώνεται ολοένα και περισσότερο σε ένα εχθρικό κόσμο αντικειμένων που κινούνται μηχανικά. Αυτή η αλλοτριωμένη συνείδηση έχει αντικαταστήσει τη γοητεία της αναζήτησης του μυστηρίου της ζωής, μέσα σε έναν τεχνητά κινούμενο ονειρικό μεταλλαγμένο κόσμο στα όρια του εξωπραγματικού.
Το σύγχρονο τοπίο είναι πολύπλοκο και περιπετειώδες. Η ικανότητα του μέσου ατόμου περιορίζεται στον καταναλωτισμό υλικών αγαθών που χρειάζονται για ένα «αξιοπρεπές» βιοτικό επίπεδο που προωθείται σε εμάς μέσω των της λαμπερής προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Πρόσφατα κάποιοι έχουν καταλάβει ότι ο καταναλωτισμός αποτελεί τον σύγχρονο τρόπο θεραπείας των δυσαρεστημένων ατόμων που θέλουν να αγοράσουν λίγη ευτυχία και να ξεφύγουν από το ίδιο το σύστημα που υποστηρίζουν.
Η εύκολη απόκτηση πραγμάτων έχει γίνει περισσότερο υποκατάστατο της ικανοποίησης για να καλύψει το άγχος. Οι κοινωνίες είναι πλέον γεμάτες με άτομα που επιδεικνύουν τον ψεύτικο εαυτό τους κρύβοντας την αυθεντικότητα, και απομακρύνοντας το μαγικό μυστήριο της φαντασίας του μυαλού από τον κόσμο τους.
Η εποχή στην οποία οι άνθρωποι ζούσαν στη «άγρια» φύση, επιβίωναν ελεύθεροι, κυριαρχούσε το όνειρο και ο χρόνος δεν ήταν σημαντικός, έχει περάσει χωρίς γυρισμό.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, με την αναδιαμόρφωση των κοινωνιών. Βλέπουμε παράξενα πράγματα που συμβαίνουν σε σχέση με το χρόνο, την ταχύτητα και την απόσταση.
Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος μας δυσλειτουργεί και η δυνατότητα αλλαγής ή υπέρβασης του κόσμου που ζούμε είναι απραγματοποίητο όνειρο. Για την ιστορία, είμαστε φαντάσματα του εαυτού μας σε μια φαινομενικά διαφορετική πραγματικότητα. Σ ‘αυτό το νέο κόσμο των πολλών διαφορετικών σχέσεων, συμβόλων και στρεβλωμένων εννοιών χάσαμε τον προσανατολισμό μας και το σκοτεινό κενό μας φοβίζει.
Η ανθρώπινη ζωή έχει χάσει την επικοινωνία της με την ανθρώπινη ηθική και την έννοια των ιερών αξιών. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι υπάρχει πράγματι πνευματική αδράνεια που προσπαθεί να εισβάλλει στην σύγχρονη κοινωνία μας, με αποτέλεσμα πολλοί να κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με το σκοτεινό κενό.
Το μυαλό είναι ο ιδανικός χώρος εξάπλωσης της κενότητας. Συνήθως τρέφεται με καταναλωτικές επιθυμίες, περισπασμούς , ακραίους νεοτερισμούς και υπερβολές.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον αναρωτιόμαστε αν βλέπουμε όνειρο μέσα στο όνειρο, ή ξυπνήσαμε σε έναν κόσμο όπου το όνειρο εξακολουθεί να παίζει σενάρια και δεν μπορούμε πλέον να διακρίνουμε τι είναι πραγματικό.
Κάποτε, όλοι μαθήτευαν σε αξίες, στην πειθαρχία με ανταγωνιστικότητα, μαθαίνοντας και αναπτύσσοντας τις δεξιότητές τους.
Η βιομηχανική εποχή έφερε το σύστημα των σύγχρονων θεσμών της κοινωνικής μας κατάσταση που προσδιορίζεται από την ποσότητα ύλης στην κατοχή μας. Αυτό μας ακολουθεί για το υπόλοιπο της ζωής, επιτρέποντας να προχωρήσουμε σε πιο εξειδικευμένους κατευθυνόμενους τρόπους ζωής.
Το μαγευτικό κενό της σύγχρονης ζωής προσπαθεί να μας κατευνάσει με προσομοιωμένες απολαύσεις. Η έρημος θέλει να μας αφανίσει καθώς αναζητούμε απαντήσεις στο νόημα της ζωής, οι οποίες γίνονται όλο και πιο ανεπαρκείς.
Το παράδοξο της ζωής μας είναι ότι διαπραγματευόμαστε την προσαρμογή μας σε έναν δομημένο και ολοένα πιο τεχνητό περιβάλλον προσπαθώντας να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μας αποσυνδέει από την ψυχή μας, ενώ ταυτόχρονα συνδεόμαστε ολοένα και πιο πολύ με τον εχθρό της φύσης μας.
Οι «έξυπνες» κινήσεις αποσύνδεσης και επαναρρύθμισης, γίνονται με την αφθονία υλικών ανέσεων και την εφαρμογή «έξυπνων» τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας.
Ζούμε σε έναν κόσμο επηρεασμών, αλληλεπιδράσεων και αντανακλάσεων, αλλά είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε να δούμε ούτε τα πρόσωπά μας.
– Υπάρχει ένας Κινέζικος θρύλος που λέει για για ένα ολόκληρο κόσμο δαιμόνων που περιμένουν από την άλλη πλευρά του καθρέφτη.
Την εποχή της βασιλείας του Κίτρινου Αυτοκράτορα Huang Di, ο κόσμος πίσω από τους καθρέπτες και ο κόσμος των ανθρώπων στη γη δεν ήταν όπως σήμερα. Τα δύο βασίλεια ζούσαν σε αρμονία και ο καθένας μπορούσε να περάσει στην άλλη πλευρά. Ωστόσο, μια νύχτα ο κόσμος πίσω από τους καθρέφτες, εισέβαλαν στη γη των ανθρώπων και καταβρόχθιζαν τα πραγματικά αντίγραφά τους. Στη μάχη που ακολούθησε επικράτησαν οι μαγικές τέχνες του Κίτρινου Αυτοκράτορα.
Οι δαίμονες εκδιώχθηκαν φυλακίστηκαν στους καθρέφτες τους και υποχρεώθηκαν να δείχνουν στα όνειρα όλες τις ενέργειες του κόσμου των ανθρώπων. Τα πλάσματα εκείνης της εποχής όμως περιμένουν υπομονετικά και προετοιμάζονται για τη δεύτερη ευκαιρία όπου θα σπάσουν το γυαλί για να εισέλθουν και πάλι πάνω στη γη.
Λένε ότι η ζωή μιμείται την τέχνη πολύ περισσότερο από ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή, αλλά σχεδόν σε όλους τους θρύλους των λαών, υπάρχει η αξίωση και διεκδίκηση της ψυχής μας για δική τους.
Με τη μείωση των ερεθισμάτων που παίρνουμε από το εικονικό περιβάλλον μειώνουμε την πειστικότητα της εικόνας που αντιλαμβανόμαστε, όπως και τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας.
Είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη ζωή έχει πνίξει τη φωνή που μας καλεί να πάμε στο υπερβατικό μυστήριο. Είναι επίσης αλήθεια ότι έχει κάνει την υπέρβαση πιο αναγκαία και ακόμη πιο δύσκολη να την υποσχεθούμε στον εαυτό μας.
Το κλάμα της ψυχής ακούγεται καθαρά και η ελευθερία από την άγρια έρημο έχει στενό και ολισθηρό μονοπάτι. Το φως που βλέπουμε απέναντι, μας γοητεύει και κλέβει την παράσταση. Μας καλεί συνεχώς κοντά Του να ζήσουμε την Αλήθεια στην πραγματική ζωή.
Δέστε τις ζώνες ασφαλείας …

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu