Φοράει την παραδοσιακή στολή κάθε μέρα από το 1949, και είναι η τελευταία στην πόλη που το κάνει. Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρό της, χίλια μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στην καρδιά του Αμπρούτσο, σε ένα χωριό στην κορυφή ενός λόφου με μεγάλους, σκληρούς χειμώνες, η Μαργαρίτα παρατηρεί τα πάντα με τη συνηθισμένη της αποστασιοποίηση, σε αυτό που αποκαλεί «το πιο ασυνήθιστο Σαββατοκύριακο της ζωής μου».

«Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ κάτι τέτοιο; Ξαφνικά δεν με αφήνουν πια ήσυχη», σχολιάζει στην Ansa. Χαμογελάει ατάραχα και κάνει μια καυστική παρατήρηση: «Δεν μπορώ καν να καθίσω έξω από την μπροστινή πόρτα πια. Με βρίσκουν παντού και θέλουν να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί μου», λέει και μετά γελάει.

Και δεν έχει εντελώς άδικο. Ένας νεαρός μουσικός από το Βάστο, ο Πάολο Πασκίνι, ήρθε εδώ στα γενέθλιά του με τη σύντροφό του μόνο και μόνο για να τη συναντήσει. «Οδηγήσαμε σε όλη την πόλη, ζητώντας οδηγίες στο μπαρ και στην εκκλησία για να τη βρούμε», λέει, προσπαθώντας να βρει το μυστηριώδες παράθυρο της «κυρίας με την παραδοσιακή φορεσιά», ελπίζοντας σε μια συνάντηση και μια φωτογραφία ως δώρο γενεθλίων. Μετά από ώρες αναζήτησης, «όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε, στρίψαμε στη γωνία και την είδαμε: “Κυρία, σας ψάχνω όλη μέρα! Μπορώ να σας ζητήσω μια φωτογραφία;”». «Πάλι;» απαντά η Μαργαρίτα. Και του επιτρέπει μια φωτογραφία, και αυτή τη φορά, με το αδιαμφισβήτητο στυλ της.

«Η στολή Scanno είναι πανέμορφη, μου άρεσε και απλώς τη φόρεσα. Δεν με νοιάζει η δόξα», είπε στο ANSA.

ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ

photo: pixabay