• Αρχική
  • LIFE
  • Μπαρόκ και roll: Ποδηλασία στη νοτιοανατολική Σικελία

Μπαρόκ και roll: Ποδηλασία στη νοτιοανατολική Σικελία

Αυτή η γωνιά του νησιού όπου κάνει θεαματική επίδειξη η αρχιτεκτονική , η σοκολάτα, και το υπέροχο κρασί, προσφέρει επίσης πολλές πολιτιστικές και θερμιδικές νοστιμιές για τους ποδηλάτες.

Στο ταξίδι με το ποδήλατο, ανακάλυψα το κατάστημα του Antica Dolceria Bonajuto, ένα εργοστάσιο σοκολάτας του 19ου αιώνα στη Modica, της Σικελίας, και δοκίμασα διάφορες γεύσεις σοκολάτας (πιπερόριζα, κανέλα, μάραθο, κάρδαμο).
Ένας σκύλος ήρθε κοντά μου και η κυρία που τον κρατούσε έκανε μια χλιαρή προσπάθεια να τον τραβήξει μακριά.Η πωλήτρια ήρθε κοντά μου και μου είπε:
«Μήπως σας πω για τις Mares; Δεν το αναφέρουμε στους τουρίστες, αλλά είναι πολύ ιδιαίτερο σοκολατάκι! Αυτό είναι ένα κόσμημα, ένας θησαυρός! Είναι τέχνη!
Από ένα γυαλισμένο ξύλινο πάγκο έφερε ένα μικρό μπλε κουτί και το άνοιξε. Η Modica είναι διάσημη για τη σοκολάτα της, και η περιοχή είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου η σοκολάτα εξακολουθεί να γίνεται με την παλιά Atzec τεχνική, -κρύας επεξεργασίας-, αναδεικνύοντας τις λεπτές αποχρώσεις της γεύσης και της υφής, που δεν βρίσκονται αλλού. Οι νοικοκυρές έχουν φυλάξει τη συνταγή απο τότε που η πόλη της Σικελίας είχε τους μεγαλύτερους κατασκευστές σοκολάτας της ισπανικής αυτοκρατορίας. Ακόμα και σήμερα, τα σούπερ μάρκετ πωλούν συσκευασμένα κουτιά κακαόμαζας, που είναι έτοιμα να αναμιχθούν με μυστικά συστατικά της γιαγιάς.

Η γυναίκα άνοιξε το μικρό δοχείο και μου έδειξε τα σοκολατάκια. «Κοίτα, δεν είναι αριστούργημα; έναν ολόκληρο χρόνο έκανε ο ειδικός στη σοκολάτα Salvo Giannone για να το τελειοποιήσει», και πλησιάζοντας περισσότερο μου είπε συνομωτικά «Κάτω απο τη μαύρη σοκολάτα υπάρχει λευκή, με ένα τραγανό στρώμα φυκιών. Είναι εξαιρετικό! Έχει τυλίξει στο εσωτερικό του ένα μικρό διαμάντι της θάλασσας.»
Η γεύση ήταν σίγουρα περίεργη. Γινόταν μάχη ανάμεσα στο γλυκό, ξινό και αλμυρό, και τελικά κέρδισε η σοκολάτα. Προτίμησα να δοκιμάσω το επόμενο.Λεγόταν mpanatigghi, και είναι ένα κατασκεύασμα ,απο κιμά βοείου κρέατος, αμύγδαλα, κανέλα και σοκολάτα αραδιάσμένα μέσα στην άχνη ζάχαρη. Πρέπει να είσαι τολμηρός για να δοκιμάσεις την Νοτιοαφρικάνικη empanada.
Αν ήμουν θα είχα κάνει μεγαλύτερα βήματα στην εξερεύνηση του σύνθετου και εκπληκτικού τόπου που είναι η Σικελία. Αλλά ακόμη κι έτσι δεν θα μπορούσα να ζητήσω μια καλύτερη εμπειρία.
Διέσχισα με το ποδήλατο ένα μικρό τμήμα της νοτιο-ανατολική γωνιάς του μεγαλύτερου νησιού της Μεσογείου, και μόλις είχα αρχίσει να βλέπω τι το κάνει τόσο ξεχωριστό.
Είχα ξεκινήσει απο τις Συρακούσες, που παλιά ονομαζόταν Ορτυγία. Ουσιαστικά είναι ένα νησί που συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με δύο μικρές γέφυρες. Μέσα σε λίγα λεπτά έφτασα μέχρι τα δαιδαλώδη πέτρινα σοκάκια της, και συνάντησα αρχαίους Ελληνικούς κίονες, τις καμάρες των Νορμανδών, κτήρια με Αραβικές και βυζαντινές επιρροές και φυσικά, πολλούς ιταλούς με αυτοκίνητα. Το τελευταίο αυτό στοιχείο δεν περιλαμβάνεται στην επική έκθεση του Βρετανικού Μουσείου που είναι αφιερωμένο στη Σικελία, και λέγεται «Πολιτισμός και Κατάκτηση» (μέχρι τις 14 Αυγούστου), η οποία επικεντρώνεται στην εκπληκτική συμβολή της τέχνης και ιδεών της Σικελίας.

Η Ορτυγία είναι από μόνη της ένα κόσμημα, και αξίζει μερικές ημέρες εξερεύνησης. Η είσοδος του καθεδρικού ναού, καταφέρνει να συνδυάσει με επιτυχία διαφορετικά στοιχεία, απο Ελληνικούς κίονες 2,500 χρόνων, και μια μπαρόκ πρόσοψη. Κάπου στα γύρω στενά δρομάκια, το 287BC περίπου γεννήθηκε ο Αρχιμήδης, που πέρασε όλη του τη ζωή στην πόλη. Εδώ, προφανώς, ότι ο ίδιος ξεπήδησε από το μπάνιο του φωνάζοντας το περίφημο «Εύρηκα», καθώς επινόησε και ανακάλυψε πολλές συσκευές, όπως τους «φλεγόμενους καθρέφτες» και με αυτούς πραγματοποίησε εισβολή στο ρωμαϊκό στόλο στο κόλπο.

Θα μπορούσα να μείνω ένα ολόκληρο καλοκαίρι στις Συρακούσες, αλλά έπρεπε να τρέξω με το ποδήλατο πάνω από τη γέφυρα, και να βουτήξω νότια, μέσα στην οδική κυκλοφορία κατά μήκος της ακτής. Ευτυχώς ο φόβος μου για τους οδηγούς της Σικελίας αποδείχθηκαν αβάσιμος. Οι ποδηλάτες έχουν άφθονο χώρο και συνήθως μια εύθυμη κόρνα στο τιμόνι. Έφτασα στην πόλη Avola, πάρκαρα το ποδήλατο στην παραλία, και κολύμπησα στα πρασινογάλανα καθαρά νερά της. Στη συνέχεια κατευθύνθηκα προς την ενδοχώρα για 10 χιλιόμετρα στην πόλη Noto.

Ένας σεισμός το 1693 κατέστρεψε τον παλιό Νότο, και ξαναχτίστηκε με πλήρη άνθηση του στυλ μπαρόκ. Είναι σίγουρα περίτεχνο, αλλά με μερικά από τα κρύα ατμοσφαιρικά χαρακτηριστικά μοτίβα της ισπανικής αποικιακής πόλης. Τα παλάτια είναι πάρα πολύ μεγάλα, και οι δρόμοι ευθείς. Προτιμώ το μικρό οικογενειακό ξενοδοχείο Giardino del Barocco που έμενα, με τον ιδιοκτήτη Giovanni, που ζει με κειμήλια των παππούδων του, και μια συναρπαστική συλλογή της Σικελίας απο τη ζωή της μεσαίας τάξης του 19ου αιώνα, καθώς ο παππούς του ήταν ο γιατρός της πόλης.
Πίσω στο δρόμο το επόμενο πρωί, πήρα λάθος δρόμο, και γρήγορο βγήκα απο τη Ραγκούσα. Στη συνέχεια με βρήκε μια συναρπαστική κατηφόρα μέσα από κλειστή στροφή στη Ragusa Ibla, το πιο αρχαίο τμήμα της πόλης, με την πανέμορφη κεντρική πλατεία της Piazza Duomo.

Η τελευταία ημέρα της ποδηλασίας μου ήταν η καλύτερη. Έκανα 55 χιλιόμετρα μέσα στην ύπαιθρο, και κατέβηκα σε στενά δρομάκια στην κοιλάδα Anapo, όπου θα έμενα σε ένα αγρόκτημα με πορτοκαλιές που ονομάζεται Sacre Pietre. Μόνο που δεν υπήρχε ψυχή εκεί. Ψάχνοντας έφτασα στο Pantalica, ένα κοντινό φυσικό καταφύγιο, μέσα σε ένα βαθύ φαράγγι από ασβεστόλιθο, όπου είχε σπηλιές της χάλκινης εποχής. Στις σπηλιές των κάθετων βράχων έκρυβαν πιπέρι.
Επιστρέφοντας το ηλιοβασίλεμα στο αγρόκτημα, με υποδέχθηκε ο αγρότης Vincenzo Pitruzzello, και ένα ενθουσιώδες πλήθος που επέμεναν να μου δείξουν όλες τις ποικιλίες πορτοκαλιών, μαζεύοντας αγκαλιές πορτοκάλια. Ο αέρας ήταν βαρύς με το άρωμα των ανθών και οι σκώροι ήταν τόσο μεγάλοι, όσο οι νυχτερίδες που είχαν αρχίσει να φτερουγίζουν .
Ο Vincenzo και η σύζυγός του, Nunzia, δεν είναι μόνο γνωστοί για τα πορτοκάλια τους. Το εστιατόριο που έχουν στο αγρόκτημα γεμίζει πάντα με πρόθυμους γευσιγνώστες. «Πιές αυτό το σπιτικό κόκκινο κρασί και δεν θα σε πειράξει καθόλου,» δήλωσε περήφανα, και μου έφερε ένα λίτρο. Υπήρχαν έξι εκπληκτικά νόστιμα πιάτα για να διαλέξω, αλλά το αποκορύφωμα ήταν τα μακαρόνια con le Sarde. Οπουδήποτε αλλού θα νόμιζα ήταν απλό ζυμαρικό με σαρδέλες. Όχι όμως εδώ. Αυτό ήταν ένα θαύμα με μάραθο και βότανα, και σουλτανίνα. Μόνο στη Σικελία θα μπορούσε να υπάρχει ένας τέτοιος συνδυασμός. Έφυγα το επόμενο πρωί για το αεροδρόμιο, με τις τσέπες γεμάτες πορτοκάλια και, όπως είχαν υποσχεθεί, με πολύ καθαρό μυαλό.

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu