Το άγχος των γονιών επηρεάζει την ανατροφή των παιδιών

Η εποχή μας είναι γεμάτη άγχος και κατάθλιψη.

Όλοι οι γονείς ανεξαιρέτως βιώνουν αυτή την κατάπτωση έστω μία φορά στη ζωή τους, λόγω κούρασης δουλειάς και πολλών υποχρεώσεων, αλλά όταν φτάνουν στην υπερβολή τα αρνητικά συναισθήματα επηρεάζουν πολύ άσχημα τα παιδιά.
Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι γονείς έχουν άγχος όταν γεννιέται ένα μωρό, καθώς είναι ένας από τους δυσκολότερους ρόλους που καλείται να παίξει σωστά ένας ενήλικας και τα συνήθως δραματικά συναισθήματα ανεπάρκειας και τελειομανίας τους οδηγούν σε ένα φαύλο κύκλο.
Τα παιδιά όσο μικρά κι αν είναι, αντιδρούν και αντανακλούν τα συναισθήματα των γονέων, βιώνοντας τις σκέψεις, τα πρότυπα και την ίδια συναισθηματική κατάσταση με τους γονείς τους.
Το στυλ γονικής ανικανότητας ποικίλλει σε συνέπειες από το ένα παιδί στο άλλο, αλλά το αποτέλεσμα είναι η ίδια αγχωτική κατάσταση στην οικογένεια με κάποιες μικρές εξαιρέσεις. Ο λόγος είναι ότι τα παιδιά αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο βάζοντας πολύ νωρίς τις άμυνες σε επιφυλακή.
Πολλά παιδιά δείχνουν νικημένα και υιοθετούν στην καθημερινότητα τους, την ίδια τακτική με την αγχωτική μητέρα ή τον χαοτικό πατέρα, εμφανίζοντας μια συμπεριφορά που περιέχει όλα τα αρνητικά συναισθήματα αποτυχίας, φόβου, άγχους και χαμηλής αυτοεκτίμησης.
-Είναι φυσικό ως ένα σημείο οι νέοι γονείς να ανησυχούν για τα νεογέννητα παιδιά τους, αλλά ο τρόπος σκέψης δεν βοηθάει στην επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, επιβαρύνοντας τον τρόπο που βιώνουν τα συναισθήματά τους. Τα μωρά εξαρτώνται από αυτούς για την επιβίωσή τους και καθώς το ευαίσθητο μωρό μεγαλώνει, ο φόβος και το άγχος μεγαλώνει μαζί τους. Οι γονείς των ανασφαλών παιδιών χαρακτηρίζονται από έλλειψη ευαισθησίας και ανταπόκρισης στις ανάγκες του. Ο δεσμός μεταξύ μιας αγχωτικής μητέρας με το παιδί της καταλήγει στη δημιουργία ενός αναξιόπιστου και απρόβλεπτου κόσμου, όπως και στην άποψη ότι είναι ανίσχυρο να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις.

  • Κάποιοι γονείς φοβούνται επίσης ότι θα αγωνίζονται όλη τους τη ζωή για αυτό το παιδί. Στην ουσία οι φόβοι τους δείχνουν ότι, οι ίδιοι δεν θέλουν το παιδί τους να μεγαλώσει και να ωριμάσει. Θέλουν να παραμείνουν τα πράγματα όπως έχουν -να τους έχει ανάγκη, σαμποτάροντας πολλές φορές οποιαδήποτε προσπάθειά του παιδιού τους, λέγοντας ότι είναι για το καλό του.
    Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η συμπεριφορά προκαλεί στο παιδί υπερβολική εξάρτηση από τους άλλους και υπερισχύει ο φόβος της αυτάρκειας και ανεξαρτησίας. Αισθάνονται ανίκανα να τοποθετηθούν οπουδήποτε μόνα τους και μεγαλώνουν περιμένοντας τους άλλους να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Ανησυχούν όταν πρέπει να κάνουν τις σχολικές τους εργασίες, δουλειές ή αργότερα να κρατήσουν μια δουλειά και θυμώνουν, όταν οι άλλοι δεν φροντίζουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους.
  • Υπάρχουν και οι αγχωτικοί γονείς οι οποίοι ανησυχούν για το αν θα απογαλακτιστεί νωρίς, εάν θα μπορέσει να σταθεί όρθιο, αν περπατήσει, αν μάθει να διαβάζει, να κάνει ποδήλατο και αν θα πετύχει στη ζωή του. Οι ανησυχίες τους έχουν να κάνουν με το μέλλον προβλέποντας την αποτυχία αντί να χαρούν τις στιγμές που τους δίνονται τώρα. Χαίρονται και παίζουν με το παιδί τους μόνο όταν υπερέχει σε κάτι ή όταν πληρούν τις προσδοκίες τους.
  • Η εξαρτημένη αγχωτική μορφή γονικής μέριμνας, δίνει στα παιδιά ένα επιπλέον πρόβλημα, καθώς δεν έχουν στήριξη και σε μια δύσκολη στιγμή δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια. Αυτά τα παιδιά πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν τα πάντα μόνα τους σωστά χωρίς λάθη, όπως ακριβώς τα διαμόρφωσαν να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται. Αυτού του είδους η καταπιεστική συμπεριφορά, κάνει τα παιδιά να φτάνουν στην υπερβολή και να κατακρίνουν σκληρά τον εαυτό τους δημιουργώντας άγχος και κατάθλιψη κάθε φορά που δεν ανταποκρίνονται στις δικές τους υψηλές προσδοκίες ή των γονιών τους.
  • Η δύναμη των γονεϊκών προτύπων
    Τα πραγματικά χαρακτηριστικά ή οι ικανότητες του παιδιού δεν μπορούν να ανταγωνίζονται με τα πρότυπα των γονιών. Υπάρχουν παιδιά που υποφέρουν από παράλυση, τύφλωση κώφωση, κι όμως είναι αξιόλογα και ισορροπημένα. Το σημαντικό είναι το πως βλέπουν οι γονείς το παιδί τους και όχι πώς είναι το παιδί τους στην πραγματικότητα. Τα πρότυπα που προβάλουν οι γονείς αντανακλούν την κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση, ή την ανεπάρκεια της ψυχοσύνθεσης τους, κουβαλώντας τα δικά τους κατάλοιπα. Προσπαθήστε να βρίσκετε λύση άμεσα σε οποιοδήποτε πρόβλημα εμφανίζεται, χωρίς καθυστερήσεις και μην λεπτολογείτε τις αιτίες και τις αφορμές. Αυτή η στάση θα σας δώσει προβάδισμα σε μια πιο ήρεμη συμπεριφορά και μια άλλη τακτική προσέγγισης των δύσκολων καταστάσεων.
    Εάν αγαπάτε το παιδί σας κοιτάξτε το στα μάτια όταν του μιλάτε, δείχνοντας του πως είναι σημαντικό και αξίζει την προσοχή και την αγάπη σας. Δυναμώστε το μυαλό και την ψυχή του με την ισορροπημένη παρουσία σας αποδεικνύοντας ότι δεν είναι μόνο του στη ζωή.

Δέσπω

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...