Menu

Σκοτώνοντας τη μητρότητα

Όλες οι νέες μητέρες ισχυρίζονται ότι από τη στιγμή που έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί, άλλαξε η ζωή τους, και απέκτησαν αισιοδοξία, δυνάμεις, και αυτοπεποίθηση, που δεν ήξεραν ότι είχαν.

Η μητρότητα, άλλαξε τις προτεραιότητες, ζουν την κάθε στιγμή πιο έντονα, όπως επίσης άλλαξε και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την εικόνα τους, και νιώθουν μία πρωτόγνωρη γαλήνη όταν κρατούν αγκαλιά το μωρό τους. 
Τις τελευταίες δεκαετίες, η μητρότητα και η φροντίδα των παιδιών είναι μια διαρκής πρόκληση, ιδιαίτερα όταν και δύο γονείς εργάζονται έξω από το σπίτι.  Οι οικογένειες χάνουν τη συνοχή τους και σταδιακά βλέπουμε να αυξάνονται οι μονογονικές οικογένειες, ειδικά με μητέρες που μεγαλώνουν τα παιδιά μόνες τους.
 Το διεθνές σύστημα έχει στοχοποιήσει τη μητρότητα, διαλύοντας την φυσιολογική ροή της φροντίδας ενός παιδιού από τα πρώτα χρόνια της ηλικίας του. Η κατάσταση ξεφεύγει από τις καθησυχαστικές δομές που καλλιεργούνται και πλασάρονται με επιτυχία από το κοινωνικό κρατικό σύστημα, δημιουργώντας απενοχοποιημένα στερεότυπα που στερούνται εμπειρίας και εκπαίδευσης σχετικά με την ανατροφή την υγεία, την ασφάλεια και την ευτυχία του παιδιού. 
Οι οικογένειες αποτυγχάνουν να στηρίξουν τα παιδιά στα κρίσιμα έξι χρόνια της ανάπτυξης και διαμόρφωσης του χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο η ψυχική τους υγεία.  Η ξεχωριστή και καθοριστική σχέση του παιδιού με την μητέρα έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, ότι παίζει ξεκάθαρα τον σημαντικότερο ρόλο, όχι μόνο στην ασφάλεια που του παρέχει αλλά και στη συναισθηματική του ανάπτυξη. 
Η μετατόπιση, η υποτίμηση, και η άχαρη μινιμαλιστική μορφή του οικογενειακού θεσμού που κυριαρχεί σήμερα, θα πρέπει να μπει στο βάθρο επανεξέτασης με βάση τις δικαιωματικά φυσικές ανάγκες της παιδικής ηλικίας.
Πώς μοιάζει μια σύγχρονη οικογένεια που γνωρίζει το ρόλο της φροντίζοντας τα παιδιά;  
Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στο τρόπο φροντίδας ενός παιδιού από τη μητέρα του.  Πρώτα από όλα η αναγκαία αγάπη, η συνεχής φυσική παρουσία και επαφή με τη μητέρα έχει υποβαθμιστεί. Μια μητέρα έχει ανάγκη να κρατήσει το μωρό αγκαλιά της αλλά περιορίζεται από τις ώρες εργασίας, οι οποίες στερούν από τη μητέρα και το παιδί ώρες ευτυχίας. Ο θηλασμός κάποτε συνεχιζόταν μέχρι τα 2 χρόνια, αναπτύσσοντας ένα πολύ ξεχωριστό δεσμό. Σήμερα ο μέσος όρος ηλικίας απογαλακτισμού είναι οι 3 μέχρι 12 μήνες, καθώς η μητέρα επιστρέφει στην εργασία της και αναλαμβάνει τη φροντίδα του μωρού ένα ξένο πρόσωπο, ή συγγενείς. 
Η υποστήριξη της μητέρας και του μωρού στην καλύτερη περίπτωση μπαίνει σε δευτερεύουσα σημασία ειδικά όταν στην οικογένεια υπάρχουν προβλήματα ή, μεγαλύτερα παιδιά που πρέπει να φροντίσει. Στη διάρκεια του πρώτου χρόνου ζωής του παιδιού, μπαίνουν στο παιχνίδι και άλλα πρόσωπα πολλών ηλικιών που κατευθύνουν τη συμπεριφορά του παιδιού, αλλά δεν μπορεί τίποτα να αντικαταστήσει τις καταπραϋντικές ιδιότητες και εμπειρίες που αποκτά ένα μωρό όταν έχει τη μητέρα κοντά του. Λειτουργώντας ενστικτωδώς πολλές φορές η μητέρα γίνεται υπεύθυνη για τις πεποιθήσεις και εικόνες που μεταδίδει στο παιδί της, περιγράφοντας στην ουσία τον τρόπο που μεγάλωσε η ίδια. 
Ο διαχωρισμός του νεογέννητου από τη μητέρα, έχει οδυνηρή διαδικασία και συνέπειες που θα εμφανιστούν μακροπρόθεσμα στη ζωή του επηρεάζοντας την υγεία, την ευεξία και την κοινωνικότητα σε νευροβιολογικό και ψυχοκοινωνικό επίπεδο. Όταν η βασική ανάγκη σύνδεσης του παιδιού με την μητέρα δεν καλύπτεται, δημιουργεί αποκοπή στο συναίσθημα και απόσταση. Στα επόμενα κρίσιμα χρόνια ανάπτυξης του παιδιού, η σύγχυση και η σύγκρουση συναισθημάτων γίνεται μόνιμη σκέψη καθώς την κρίνει και την απορρίπτει  θυμωμένο, ενώ φοβάται ταυτόχρονα για  την απώλεια της.

Η μητρότητα στη σύγχρονη κοινωνία έγινε μια εξελισσόμενη φωλιά, που παρέχεται από την κοινότητα,- όχι μόνο από τη μητέρα. Ο πατέρας έχει το δικό του ρόλο σαν φροντιστής, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει από τη  φύση του μια μητέρα και έτσι οι γιαγιάδες ή άλλες  γυναίκες γίνονται βασικοί παράγοντες βοήθειας στο σπίτι. Η παιδική ηλικία μερικές δεκαετίες πριν, είχε άλλο χαρακτήρα καθώς οι οικογένειες ήταν πιο κοντά η μία με την άλλη. Η συντροφική οικογενειακή ζωή, έδινε στο παιδί πολλές επιλογές παιχνιδιού και βοήθειας διαπαιδαγωγώντας το παιδί μέσα από την αφήγηση, το τραγούδι και τη μουσική.

Η σημερινή μορφή της μητρότητας ενσωματώνει τους παραδοσιακούς πολιτιστικούς ρυθμούς με σύγχρονες νεωτεριστικές μεθόδους αλλά δεν παύει να βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνίας. Όταν τα μικρά παιδιά υποστηρίζονται από την μητέρα κατά κύριο λόγο στην παιδική τους ηλικία, αργότερα εμφανίζουν αγάπη, καλοσύνη και συμπόνια που την ανταποδίδουν  στις δικές του οικογένειες. 
Τα τελευταία χρόνια οι ερευνητές επικεντρώνονται στη σημασία του φροντιστή πατέρα, προσπαθώντας να δώσουν αντίβαρο στην σημασία της μητρότητας. Οι έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον με τους δυο γονείς τους να γνωρίζουν και να αποδέχονται ο καθένας το ρόλο τους, βαθμολογούνται υψηλότερα στην κοινωνική ικανότητα και παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς στο νηπιαγωγείο από ότι μπορούν να δώσουν οι μονογονικές οικογένειες. 

Κανείς δεν μπορεί να έχει τόση μεγάλη δύναμη και επιρροή πάνω σε ένα παιδί όσο η μητέρα του,  η οποία διαμορφώνει και δημιουργεί το μέλλον ενός ατόμου ικανό να σταθεί σε μια κοινωνία χωρίς προβλήματα.  Η δυναμική της μητρότητας δεν σταματά στο ότι οι μητέρες κυοφορούν το παιδί αλλά στη δύναμη που έχουν να στηρίξουν και να καλλιεργήσουν αξίες στο παιδί μαθαίνοντάς του τον τρόπο που θα τα οδηγήσει στο φως. 
Μητρότητα είναι η επιλογή που κάνει η μητέρα, βάζοντας την ευτυχία και την ευημερία του παιδιού της πάνω από τη δική της. Διδάσκει τα δύσκολα μαθήματα με χαμόγελο και υπομονή, κάνει το σωστό ακόμα κι όταν δεν είσαι σίγουρη, συγχωρεί ξανά και ξανά τα λάθη, σκέφτεται δύο φορές, μια για αυτή και μια για το παιδί της, γίνεται τα μάτια στην καρδιά και το μυαλό του παιδιού και τόσα άλλα που πραγματικά δεν μπορούν να μετρηθούν. 
Η στήριξη της μητρότητας είναι ζωτικής σημασίας όταν αναγνωρίζεται σαν μήτρα ευημερίας μιας κοινωνίας γιατί στην ουσία είναι η τράπεζα στην οποία τοκίζεται η ευτυχία. Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα αρχίσουν να γερνούν την ημέρα που θα χάσουν την πολύτιμη  μητρότητα.

photo pexels

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...