Όταν τα παιδιά οδηγούνται στην καταστροφή

Πώς να αποφύγετε τις ακρότητες και την ανευθυνότητα.

Εάν αναρωτιέστε τι κρύβει πίσω από το αδιάφορα ψυχρό ύφος του οκτάχρονου που κάθεται αναπαυτικά στο καναπέ απορροφημένος από το κινητό του, μάλλον δεν θα πάρετε απάντηση. Δεν αντιδρά νευρικά και οποιαδήποτε προσωπική ερώτηση πέφτει στο κενό, δείχνοντας με τον τρόπο του ότι δεν υπάρχει κανείς γύρω του.
Αν το παιδί υποφέρει από μια διαταραχή, σίγουρα δεν είναι το πρώτο που σκέφτονται οι γονείς, γιατί έχουν δική τους αποδεκτή ερμηνεία. «Είναι αυτός που είναι και αυτός είναι ο τρόπος του»
Το πρόβλημα απασχολεί πολλές οικογένειες οι οποίες προσπαθούν να εξαλείψουν την ιδιαιτερότητα, με το να προσποιούνται ότι δεν υφίσταται πρόβλημα. Παρακολουθούν παθητικά την έλλειψη αντίδρασης των παιδιών, από τη στιγμή που δεν συναντούν εμπόδια στις σχολικές εργασίες, μελετούν σκληρά, έχουν φιλοδοξίες και ενδιαφέροντα. Η συμπεριφορά των παιδιών ταιριάζει με τις προοπτικές τους, αλλά προφανώς θεωρούν υποδεέστερης σημασίας την κοινωνική συμπεριφορά, την οποία πετούν από το παράθυρο, ή δεν την καλλιεργούν. Η προσπάθεια κοινωνικοποίησης ενός παιδιού, στην καλύτερη περίπτωση βιώνεται ως «αμήχανη σιωπή», καθώς στέκεται άτολμο να χαιρετήσει έναν ενήλικα, ενώ στη χειρότερη δεν ενδιαφέρεται για τα προσωπικά του αντικείμενα ή να υψώσει τη φωνή του όταν αισθάνεται αδικημένο.
Σε αυτές τις περιπτώσεις τα παιδιά έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Περπατούν αργά στο δρόμο, αγνοώντας τους άλλους που περιμένουν, δεν μιλούν στο τηλέφωνο και ο γραφικός τους χαρακτήρας είναι ανεξάρτητος από τους κανόνες ορθογραφίας. Παραβλέπουν τις σκέψεις, συμβουλές και προσδοκίες των άλλων, εκτός από την παρέα των συνομηλίκων και δεν κατανοούν, πότε πρέπει να δώσουν προσοχή και να απαντήσουν στις κοινωνικές απαιτήσεις.
Όλα τα παιδιά καθώς αναπτύσσονται μαθαίνουν τελικά το τρόπο κατανομής του χρόνου και της ενέργειας που καταναλώνουν, όπως και τη σημασία της κοινωνικότητας. Κάποτε οι γονείς θεωρούσαν φυσικό να εκπαιδεύσουν τα παιδιά στις απλές καθημερινές πράξεις τους, περνώντας στο μυαλό των παιδιών την ηθική, μέσω της σύγκρισης καλού και κακού. Δεν χρειαζόταν να πείσουν ένα παιδί με άμεση ανταμοιβή για τις σωστές αξίες, πράγμα που έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό στη σημερινή εποχή.
Ο παθητικός τρόπος ζωής και η παθητική επιθετικότητα, δεν είναι ίδια πράγματα. Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για άτομα, που δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για τίποτα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια προβολή ασυνείδητης εσωτερικής αντίστασης, η οποία προκαλεί συγκρούσεις, χωρίς να συμμετέχει άμεσα ο ίδιος.
Ο μετωπιαίος λοβός του εγκεφάλου, μας επιτρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε, όχι μόνο να ανταποκρινόμαστε στις βασικές μας ανάγκες, αλλά να φτάσουμε στα άκρα χάνοντας πολλές φορές την αίσθηση χαράς, ικανοποίησης μέσω των καθημερινών εμπειριών.
Εάν οι γονείς δεν καθοδηγούν τα παιδιά στην ανακάλυψη του σωστού, τότε δεν μπορούν να αναγνωρίσουν το λάθος. Υπάρχουν βέβαια αρκετοί κοινωνικοί περιορισμοί και συμβιβασμοί σε ακραίες κουλτούρες, που υπαγορεύουν μια διαφορετική προσέγγιση στην κοινωνικότητα ενός ατόμου, αλλά κατά βάση οι άνθρωποι δεν έπαψαν να αποζητούν την κοινωνικότητα και την επικοινωνιακή επαφή.
Εάν οι γονείς δεν καλλιεργήσουν στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία την αγάπη, τη φιλία, την καλοσύνη σε όλες τις μορφές της, θα μεγαλώσουν αναπτύσσοντας ένα μοναχικό τρόπο ζωής, χωρίς την «τεχνογνωσία» σύνδεσης με άλλους. Στην ενήλικη ζωή τους ένας τέτοιος τύπος συμπεριφοράς αποκλείει κάθε δυνατότητα φυσικής επικοινωνίας και συνεργασίας, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο.
Στην εποχή μας υπάρχει ένα αυξανόμενο κύμα απομόνωσης, παρόλο που σχεδόν όλοι ισχυρίζονται ότι καταβάλλουν προσπάθειες για το αντίθετο. Γιατί πολλοί συναισθηματικά έξυπνοι γονείς παρακολουθούν απλά την απάθεια των παιδιών τους χωρίς να αντιδρούν; Το πρόβλημα δεν μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς με τον εθισμό μας στην τεχνολογία, ή την εστίαση σε θέματα που αφορούν δικαιώματα και προνόμια. Υπάρχει ένας βαθύτερος ψυχολογικός λόγος και αυτός είναι ο ενδοιασμός του ενήλικα που θα πρέπει να καθορίσει τι συνιστά «καλό και σωστό».
Οι γονείς εξακολουθούν να έχουν την δύναμη του πορτοφολιού, αλλά έχουν παραιτηθεί από την εξουσία που έχουν στην ηθική διαπαιδαγώγηση. Συχνά, υπάρχει μια τάση σύγχυσης και παθητικότητας που δεν υπήρχε ούτε σαν έννοια τις παλιότερες εποχές. Το αυταρχικό στυλ μιας άλλης εποχής, προκάλεσε τρομακτικές αντιπαραθέσεις φτάνοντας πολλές φορές στα άκρα.
Η αναμφισβήτητα αποτελεσματική μέθοδος για να προσεγγίσετε άμεσα τα παιδιά όμως δεν άλλαξε. Η λεκτική και πρακτική έκφραση αγάπης, είναι η ασφαλέστερη μέθοδος και σίγουρα δεν υπάρχει επιστροφή στον αυταρχισμό. Ωστόσο, θέλουμε τα παιδιά σε προσωπικό επίπεδο να είναι ευτυχισμένα, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να επεκτείνουν τις δυνατότητές τους σε ένα πιο ευρύ πεδίο.
Το να επιβεβαιώνουμε την τελειότητα των παιδιών μας δεν αρκεί, ούτε ενισχύει τη δύναμή τους. Τι μπορείτε να κάνετε;

  1. Αποδεχθείτε ότι δεν μπορείτε να είστε φίλοι με τα παιδιά σας. Ορίστε σαφή όρια και μην αποδέχεστε τα λάθη. Μην ξεχνάτε ποτέ ότι το παιδί κοιτάζει εσάς για να προχωρήσει λειτουργικά στην κοινωνία. Αποδεχτείτε συνειδητά την εξουσία που έχετε και μην απολογείστε για τις κινήσεις σας. Όταν τα όρια είναι ξεκάθαρα και εκφράζονται με σταθερότητα, παρέχουν ασφάλεια στο παιδί. Μαθαίνει την υπευθυνότητα απέναντι στις κοινωνικές απαιτήσεις και χτίζει την αυτοπεποίθηση.
  2. Ο λόγος σας να έχει τη σιγουριά της σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς που πρέπει να έχει ένα παιδί, ζώντας μέσα σε ανομοιογενείς κοινότητες. Επιμένετε σε αυτό που ζητάτε με ευγενικό και ήρεμο τρόπο. Η επαφή με τα μάτια μεταφέρει στο παιδί το μήνυμα που θέλετε να περάσετε κι αν χρειαστεί επαναλαμβάνετε πολλές φορές την ίδια τακτική. Να είστε υπομονετικοί, ευγενικοί, αλλά πολύ σαφείς για τις προσδοκίες σας. Οι τιμωρίες δεν πρέπει να έχουν εκδικητικό ή επιθετικό χαρακτήρα, διαφορετικά το παιδί θα αναπτύξει επιθετική στάση πριν την απομόνωσή του, ακόμα και αν αυτά τα συμπτώματα δεν είναι άμεσα ορατά.
  3. Συζητήστε για τον τρόπο ζωής άλλων ανθρώπων, και δώστε παραδείγματα από δικές σας εμπειρίες σχετικά με την αντιμετώπιση ανθρώπων και καταστάσεων στη δουλειά, ή στις κοινωνικές σας επαφές με φίλους και συγγενικά πρόσωπα. Το δικό σας παράδειγμα θα τα διδάξει να ελέγχουν τον εαυτό τους, να μπορούν να συγκρατούν το θυμό και τη στεναχώρια, να αποκτούν δηλαδή την κυριότητα του εαυτού τους.
  4. Εάν αντιμετωπίζετε δυσκολίες να κατανοήσετε το παιδί, ή δεν είστε καλό παράδειγμα κοινωνικής συμπεριφοράς και βρίσκεστε δύσκολη την οριοθέτηση κανόνων, συμβουλευτείτε ένα επαγγελματία. Η παθητικότητα ή ακόμη και ο θυμός δεν δίνουν λύση, αντίθετα ενισχύουν την προβληματική συμπεριφορά.
    Πολύ συχνά, τέτοιου είδους προβλήματα αντιμετωπίζουν τα ακοινώνητα εγωκεντρικά παιδιά. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μοιραστούν τις ανησυχίες τους και κατά συνέπεια, δεν μπορούν να αναγνωρίζουν τους φόβους τους.
    Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά έχουν πάντα κάτι που θέλουν να πουν και οι ανάγκες τους πολλές φορές εκδηλώνονται με λάθος τρόπο. Η άμεση αντιμετώπιση, η σταθερότητα στο λόγο, η αγάπη και τα όρια θα δώσουν τα καλύτερα αποτελέσματα που θα γίνουν μακροπρόθεσμα περισσότερο ορατά.

Δέσπω

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...