Αντιμετώπιση της ζηλοτυπίας του παιδιού

Είναι σκληρό για ένα παιδί να μη βρίσκεται στο κέντρο της προσοχής των γονιών.


Η πεντάχρονη Ευγενία πηγαινοέρχεται αμήχανα στο πάρτι γενεθλίων της μεγαλύτερης αδελφής της. Αισθάνεται λυπημένη και ενοχλημένη γιατί η προσοχή όλων είναι στραμμένη αλλού. Είπε στη γιαγιά της ότι είναι λυπημένη, αλλά η απάντηση που πήρε δεν της άρεσε. Της είπε ότι δεν είναι καλή αδελφή, ότι η ζήλια είναι απαίσιο πράγμα και το πρόσωπό της έδειχνε αποστροφή. Καθώς απομακρυνόταν αισθάνθηκε ότι ήταν κακός άνθρωπος και ακόμα πιο μόνη.
Είναι φυσιολογικό να υπάρχει ζήλια ανάμεσα στα αδέλφια που μοιράζονται την προσοχή των γονιών τους. Κάθε παιδί προσπαθεί απεγνωσμένα και έχει την ανάγκη να αισθάνεται ότι το αγαπούν με διαρκή διαβεβαίωση.
Η ζήλια μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Ορισμένες φορές τα παιδιά εκφράζουν με επιθετικότητα το φόβο εγκατάλειψης, είτε φτάνοντας στα άκρα επιλέγοντας να απομονωθούν, είτε να παλινδρομούν και να φέρονται σαν να είναι πολύ μικρότερα από την ηλικία τους, για να αποσπάσουν την προσοχή.
Η γιαγιά παρερμήνευσε αυτό που άκουσε. Σίγουρα θέλει τα εγγόνια της να αγαπιούνται μεταξύ τους, αλλά δεν αποδέχεται συναισθήματα πέρα από αυτά που θεωρεί κανονικά, ούτε υποστήριξε την εγγονή της.
Το κύριο πρόβλημα εδώ είναι ότι, η γιαγιά απροσδόκητα κλείνει την πόρτα επικοινωνίας με την εγγονή της που προσπαθεί να μοιραστεί τα συναισθήματά της. Η αρνητική αντίδραση της γιαγιάς αναγκάζει την εγγονή να συσχετίσει τη ζήλια με τον κακό εαυτό της και ίσως μεγαλώνοντας να φοβάται να μοιραστεί και πάλι τα συναισθήματά της. Σε αυτή την περίπτωση δεν πρόκειται να εμπιστευτεί τα συναισθήματά της με κανένα, θα κρατήσει τον πόνο μέσα της γιατί γνωρίζει ότι δεν είναι αποδεκτά.
Είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογική ανάπτυξη των παιδιών να γνωρίζετε τον τρόπο που θα υποστηρίξετε και θα χειριστείτε τα συναισθήματα των παιδιών όταν εκφράζονται, γιατί τα βοηθούν να μεγαλώσουν με καλύτερη αποδοχή του εαυτού τους.
Οπωσδήποτε πρέπει να αναγνωρίσετε και να αποδεχθείτε τα όποια συναισθήματα διακατέχουν το παιδί, χωρίς να επικρίνετε αλλά ούτε να ενθαρρύνετε τη συμπεριφορά. Πείτε του απλά ότι είναι φυσικό να έχει έντονα συναισθήματα και όταν μεγαλώσει θα μάθει να διακρίνει, να ελέγχει και να αντιμετωπίζει, ανάλογα οποιοδήποτε καλό ή κακό συναίσθημα.
Ηρεμήστε το παιδί και μην του στερήσετε την ανάγκη για αγκαλιά και επιβεβαίωση της αγάπης σας. Είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης του παιδιού και μια άριστη εμπειρία να ξεπεράσει το παιδί τον εαυτό του, να αναπτυχθεί και να αυτοπροσδιοριστεί καλύτερα, μέσω της διαφοράς και της ομοιότητας.
Η επιθετικότητα και η ζήλια ανάμεσα στα αδέρφια, μειώνεται όταν υπάρχει διαφορά έξι με εφτά χρόνια. Το παιδί έχει δημιουργήσει τις δικές του οικογενειακές αναμνήσεις, έχει κερδίσει την αυτονομία του, έχει ήδη φίλους στο σχολείο και λιγότερη ανάγκη την παρουσία των γονιών του.
Παρόλα αυτά δεν λείπουν οι έντονοι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα αδέλφια όπως και οι συγκρίσεις στα μαθήματα του σχολείου στις αθλητικές επιδόσεις, την ομορφιά, την κοινωνικότητα. Ο ανταγωνισμός για την απόσπαση της προσοχής του γονιού είναι συχνός ειδικά όταν υπάρχουν «προτιμήσεις» της μαμάς και του μπαμπά σε κάποιο από τα παιδιά τους.
Αναλύοντας τη συμπεριφορά του σε κάθε μέλος της οικογένειας, δώστε προσοχή στις αντιδράσεις και την αλληλεπίδραση που έχετε με το παιδί. Εάν είστε υπερβολικά δεμένοι με ένα άλλο παιδί ή απασχολήστε με τις ιδιαιτερότητες και την δυστροπία του χωρίς πολλές επιλογές, προσπαθήστε να δεχτείτε τη διαφορετικότητα των παιδιών σας και να είστε δίκαιοι με το χρόνο που μοιράζετε στο καθένα.
Δε γίνεται να φταίει πάντα ο μεγάλος ή πάντα ο μικρός.
Στηρίξετε την ικανότητα των παιδιών να βρίσκουν μόνα τους τη λύση στις διαφορές τους και να παρεμβαίνετε μόνο όταν υπάρχει θέμα ασφάλειας ή εκμετάλλευσης.
Βάλτε όρια στην ανάρμοστη συμπεριφορά, με λογικά επιχειρήματα για τις συνέπειες που ακολουθούν τις παραβάσεις τους. Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν αφήσετε να διαμορφώσουν τη δική τους σχέση χωρίς τη βοήθειά σας. Μην παρεμβαίνετε και μη πέφτετε στην παγίδα που σας στήνουν για υποστήριξη του ενός ή του άλλου.
Να θυμάστε πάντα ότι οι ανοιχτές πληγές εξακολουθούν να πονάνε ακόμα και μετά την ενηλικίωση. Τα ευαίσθητα παιδιά ποτέ δεν βρίσκουν ένα ασφαλές μέρος για τον εαυτό τους στο έξω κόσμο, χρειάζονται φροντίδα, προστασία και υπενθύμιση της αγάπης του γονέα, ανεξάρτητα από την ηλικία τους.
Δώστε απλόχερα αγάπη και ξεπεράστε την ειδυλλιακή εικόνα της οικογένειας, στην οποία όλοι είναι πάντα αγαπημένοι και μονοιασμένοι.

Δέσπω

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...