«Ήμασταν σ’ ένα χώρο που δεν είχε παράθυρα, δεν είχε ρολόι, οπότε η αναμονή και η προσμονή του επόμενου χτυπήματος της πόρτας για το τι θα συμβεί ήταν συνεχόμενη για 43 ολόκληρες ώρες. Ο ένας έπαιρνε δύναμη από τον άλλον», είπε αρχικά η κυρία Ευσταθιάδου.

«Κατάσχεσαν όλα τα πράγματά μου και το κινητό μου τηλέφωνο. Με κρατούσαν σε φανερά παράνομους κρατούμενους και εκτελούσαν ψυχρά, βασανιστικά και εξαντλητικά το γράμμα του νόμου. Με ρώτησαν τι δουλειά έχω εκεί. Αν έχω δουλέψει στην Τουρκία που φυσικά δεν έχω δουλέψει. Αν έχω σχέση με τους Γκιουλενιστές. Αν έχω σχέση με τους Κούρδους», προσέθεσε.

Το να ταξιδέψει στην Τουρκία, όπου πραγματοποιεί έρευνα σε θέματα λαογραφίας δεν την απέτρεψε ούτε η απαγόρευση εισόδου που είχε επιβληθεί στον σύζυγό της πριν ακριβώς έναν χρόνο, στον οποίο επίσης δεν δόθηκαν επαρκείς εξηγήσεις.

«Προσπαθούσαν να μας εξαντλήσουν ψυχολογικά αλλά δεν το κατάφεραν. Δεν φοβήθηκα, ήμουν ψύχραιμη. Ίσως γιατί έπρεπε πρώτα απ’ όλα α προστατέψω το παιδί μου, το οποίο επέμεινα και το είχα μαζί μου, αν και μου είπαν ότι πρέπει να μεταφερθεί στα κρατητήρια των ανδρών», κατέληξε η κυρία Ευστασιάδου και προσθέτει ότι σκοπεύει να καταθέσει ένσταση στο τουρκικό προξενείο για τους λόγους που της έχει απαγορευτεί η είσοδος στη χώρα.

reader