“Μίλα μαλακά αλλά πάντα να κουβαλάς και ένα στυλιάρι”

Η συγκεκριμένη φράση που χρησιμοποιούσε ο Ρούσβελτ και προέρχεται από μία δυτικο-αφρικανική ρήση, είναι ενδεικτική του τρόπου που πρέπει να γίνονται οι διπλωματικές συνομιλίες ανεξαρτήτου εποχής.

Στη συνέντευξη τύπου μεταξύ του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Δένδια και του Τούρκου ομόλογού του κ. Τσαβούσογλου, παρακολουθήσαμε την ενσάρκωση αυτής της προσέγγισης ως ένα βαθμό, από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών. Ο Τσαβούσογλου ξεκίνησε το χορό όταν ανέφερε όλα τα, κατά τα άλλα γνωστά, τουρκικά αφηγήματα και προπαγάνδες κατά της Ελλάδας περί “τουρκικής’ μειονότητας στη Θράκη, παράνομων επαναπροωθήσεων μεταναστών στο Αιγαίο με κόσμο που πνίγεται, παράνομη στρατιωτικοποίηση των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και της άποψης ότι όλα τους ανήκουν. Με την ολοκλήρωση των δηλώσεων Τσαβούσογλου, οι Τούρκοι συνεργάτες του Τσαβούσογλου δεν επιθυμούσαν να αφήσουν τον Έλληνα ΥΠΕΞ να απαντήσει και αυτό οδήγησε στην παρακάτω εικόνα:

https://pbs.twimg.com/media/EzCzE4FWEA8HJsY?format=png&name=900×900

Η τουρκική κουτοπονηριά για ¨καπέλωμα” του Έλληνα ΥΠΕΞ με σκοπό η τελευταία κουβέντα, που αφήνει και τις εντυπώσεις, να είναι τα τουρκικά αφηγήματα κατά της Ελλάδας δια στόματος Τσαβούσογλου, δεν πέρασε και ο Έλληνας ΥΠΕΞ έκανε νόημα ότι θα απαντήσει, με απαντήσεις που ο Τσαβούσογλου δεν είναι ότι δεν τις γνώριζε αλλά, δε θα ήθελε να ακουστούν δημοσίως εντός Τουρκίας και μάλιστα με τρόπο που δε μπορεί να επιδεχτεί απάντησης. Παραθέτουμε τις δηλώσεις του Έλληνα Υπουργού:

Οι Τούρκοι προσπάθησαν για άλλη μιά φορά να δείξουν ότι είναι οι ανώτεροι και να στήσουν παρόμοια κατάσταση, άλλου τύπου, με αυτή που επιφύλαξαν στους ταγούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης προ ημερών όταν και ρεζιλεύτηκαν πλήρως από το νεο-σουλτάνο και την παρέα του που τους κατέβασε επίπεδο και φάνηκαν σαν αξιοθρήνητα πολιτικά πιόνια μιας διαιρεμένης Ένωσης. Η αντίδραση του Έλληνα Υπουργού απέτρεψε κάτι ανάλογο και έδωσε απαντήσεις αλλά και διαφήμισε τις ελληνικές θέσεις ενώ ταυτόχρονα εξέθεσε την τουρκική πολιτική.

Μη λησμονούμε το γεγονός ότι οι Τούρκοι προσπάθησαν εξ αρχής είτε να ακυρώσουν την επίσκεψη του Έλληνα ΥΠΕΞ, είτε να φοβίσουν για ακόμα μία φορά την ελληνική πλευρά μέσω των απειλών πολέμου του Ερντογάν κατά της Κύπρου αλλά και της εξόδου του Barbaros στο Αιγαίο. Τίποτα από αυτά δε δούλεψε και η ελληνική πλευρά βγαίνει κερδισμένη σε εσωτερικό και εξωτερικό από τη συνάντηση αυτή.

Ο λόγος του ΥΠΕΞ ήταν λιτός, απλός και μαλακός αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο αν συμβεί αν η Ελλάδα σα σύνολο δε διέθετε τα κατάλληλα μέσα που θα της επέτρεπαν να μην είναι χώρα προτεκτοράτο της Τουρκίας και αυτά είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις της και το διπλωματικό καθεστώς στο οποίο είναι ενταγμένη η Ελλάδα. Το ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν φοβικά σύνδρομα απέναντι στην αναθεωρητική Τουρκία δεν αμφισβητείται αλλά πλέον έχει παρέλθει ο καιρός που μπορούσε να υπάρξει λύση δια του διαλόγου με την Τουρκία. Οι στρατιωτικές εισβολές και εμπλοκές σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Ουκρανία και Υεμένη είναι γεγονότα που δείχνουν ένα κράτος που απλώνεται εκεί που βρίσκει αδύναμο αντίπαλο και για να μην υπάρχουν αυταπάτες, αν η Ελλάδα δεν είχε αρκετή ισχύ και η Τουρκία αρκετά περισσότερη από αυτή που διαθέτει ήδη, θα είχε δεχτεί ήδη επίθεση με καταστροφικά αποτελέσματα.

Όσοι θεωρούν ότι ακόμα υπάρχει περιθώριο να “τα βρούμε” με την Τουρκία, πρέπει να έχουν κατά νου ότι η Τουρκία συνέχεια θα ζητάει και θα παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο μέχρι να πάρει αυτά που θέλει και αποζητά επί αρκετά χρόνια.

Επομένως, η διπλωματία είναι χρήσιμη αφού με το διάλογο μπορείς να κερδίσεις χρόνο και η συνάντηση αυτή ήταν μία τέτοια συνάντηση. Εκτός της θετικής εξέλιξης ότι εκτέθηκε η τουρκική πολιτική και προκλητικότητα, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος για την επίλυση των ζητημάτων με το διάλογο ενώ και οι τουρκικοί τραμπουκισμοί και απειλές, φάνηκε ότι δεν πιάνουν τόπο. Αντίθετα, ειδικά η απάντηση του ΥΠΕΞ για την παρουσία του Ελληνικού Στρατού στα νησιά, ήταν και το απαραίτητο μήνυμα ισχύος που χρειαζόταν, ότι κάθε σπιθαμή ελληνικού εδάφους προστατεύεται και παρά την άνεση των απαντήσεων και του μειλίχιου τόνου ομιλίας, από πίσω κρύβεται ένα μεγάλο στυλιάρι, για την περίπτωση που οι Τούρκοι κάνουν την αποκοτιά πραγματικότητα.

Το βασικό είναι να μην πρόκειται περί πυροτεχνήματος το συγκεκριμένο επεισόδιο ή για πρόδρομο άλλων εξελίξεων που θα οδηγήσουν στα ακριβώς αντίθετα από αυτά που άφησε εντύπωση ότι συμβαίνουν η συγκεκριμένη συνάντηση και να είναι όντως μία κίνηση αντίδρασης στις αιώνιες τουρκικές προκλήσεις. Σίγουρα πάντως έχει κερδηθεί χρόνος και από τις δύο πλευρές για μείωση της έντασης για κάποιους μήνες.