Και πάμε στα τρέχοντα. Όπως παραδέχονται στο υπουργείο Οικονομικών, η τελική μάχη για τα δημοσιονομικά θα δοθεί με το ΔΝΤ επί τη βάσει των στοιχείων για το ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2018. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι αν δεν αλλάξει αυτή η χλιαρή εικόνα και η πρόβλεψη για ρυθμούς ανάπτυξης 2,5% «θολώσει» πριν καλά- καλά ξεκινήσει η χρονιά, τότε το Ταμείο- και φυσικά οι Ευρωπαίοι- θα θελήσουν να δέσουν το γάιδαρο τους, επικαλούμενοι φυσικά και τις κακές επιδόσεις των περσινών εσόδων από τη φορολογία εισοδήματος. Σημειωτέον ότι η πρόβλεψη του Προϋπολογισμού για αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά περίπου 1 δις ευρώ στηρίζεται εν πολλοίς στην επέκταση της οικονομίας, δηλαδή στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,4%.

Ωστόσο, πέρα από το αν θα έρθει ένα χρόνο νωρίτερα το αφορολόγητο για λόγους… ασφαλείας, εάν οι δανειστές οσμιστούν αστοχίες και αποκλίσεις στους βραχυπρόθεσμους και μεσοπρόθεσμους υπολογισμούς για το ΑΕΠ, θα προσαρμόσουν αναλόγως το σχεδιασμό τους και στο πεδίο Χρέους- «επόμενης ημέρας». Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι με πιο αδύναμη τάση αύξησης του ΑΕΠ, τα μέτρα ελάφρυνσης του Χρέους θα γίνουν πιο τολμηρά, όπως δηλαδή προβλέπει ο γαλλικός μηχανισμός. Ωστόσο αυτή η προσέγγιση δεν λαμβάνει υπόψιν της την άλλη παράμετρο του γαλλικού μηχανισμού: την πρόβλεψη και εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, που θα διασφαλίζουν τους αναγκαίους ρυθμούς ανάπτυξης.

Σε αυτήν την περίπτωση, η πίεση για ακόμα πιο τολμηρές μεταρρυθμίσεις στις αγορές εργασίας, προϊόντων, υπηρεσιών, στο Δημόσιο, στις ιδιωτικοποιήσεις και ποιος ξέρει πού αλλού, θα γίνει ασφυκτική προς την ελληνική πλευρά, σε αντάλλαγμα μιας υποσχετικής για το Χρέος- θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η ενεργοποίηση των όποιων μέτρων θα γίνεται υπό την προϋπόθεση εφαρμογής συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων- ενώ η μεταμνημονιακή εποπτεία θα αποκτήσει τα χαρακτηριστικά της επιτήρησης, προκειμένου να διασφαλίσουν Ευρωπαίοι και ΔΝΤ την εφαρμογή των όσων συμφωνηθούν έως τον Ιούνιο. 

(iefimerida)