Χαρακτηρίζονται δε “οικόσιτοι οικιακοί μισθωτοί” και λόγω της φύσεως της δουλειάς τους (εντός του οικιακού περιβάλλοντος υπό συνθήκες σχέσεως εμπιστοσύνης και ειδικής μέριμνας για τον μισθωτό), “η εργασιακή τους σχέση δεν διέπεται από τις ειδικές διατάξεις για τον χρόνο εργασίας των μισθωτών, για εργασία κατά τις Κυριακές, αργίες, ημέρες αναπαύσεως, υπερεργασία και υπερωριακή εργασία, επιπλέον δε δεν ισχύουν γι’ αυτούς τα κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων των εκάστοτε εθνικών γενικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, αλλά ο μισθός τους ρυθμίζεται με συμφωνία και, σε περίπτωση που δεν συμφωνήθηκε, οφείλεται ο συνηθισμένος μισθός”.

Επιδόματα

Αντίθετα σύμφωνα με τους αρεοπαγίτες, για τους οικόσιτους οικιακούς βοηθούς ισχύουν οι νομοθετικές εκείνες διατάξεις που αφορούν την παροχή θερινής άδειας με αποδοχές και το επίδομα αδείας, καθώς και οι διατάξεις για την παροχή επιδομάτων εορτών (δώρων) Χριστουγέννων και Πάσχα. Μάλιστα, η άδεια πρέπει να χορηγείται οπωσδήποτε ενιαία μέσα στο έτος στο οποίο αφορά και επιτρέπεται η κατάτμησή της σε δύο χρονικές περιόδους. Αν δεν χορηγηθεί η άδεια μέχρι τη λήξη του έτους, ο εργοδότης υποχρεούται στην καταβολή των αποδοχών άδειας αυξημένων κατά 100%, προσθέτουν οι αρεοπαγίτες.

Εν προκειμένω οι δικαστές σε οικιακή βοηθό, 51 ετών από την Αλβανία, ποσό 14.358 ευρώ, συν τους νόμιμους τόκους, για τη μη χορήγηση άδειας, επιδόματος αδείας και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα επί πέντε χρόνια. Η γυναίκα αυτή φρόντιζε 85χρονη χήρα με μηνιαίες αποδοχές που ξεκίνησαν από 440 και έφτασαν και έφτασαν τα τελευταία χρόνια τα 700 ευρώ μηνιαίως.

Μετά τον θάνατο της χήρας, η οικιακή βοηθός προσέφυγε στα δικαστήρια διεκδικώντας από τον μοναδικό κληρονόμο της, αποζημίωση για μη λήψη άδειας, τα επιδόματα αδείας και τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα της τελευταίας πενταετίας.

(capital)