Τον νέο, ο οποίος πλέον δουλεύει μέχρι και δεκατρείς ώρες την ημέρα, τον ηλικιωμένο, ο οποίος περιμένει με τις ώρες στην ουρά στο νοσοκομείο, τον εργαζόμενο, ο οποίος φοβάται να ανοίξει τον φάκελο με τον επόμενο λογαριασμό, τον κτηνοτρόφο, ο οποίος έχασε τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής, τον γονιό που περνάει μπροστά από τη γιορτινή βιτρίνα, αλλά δεν μπορεί να αγοράσει δώρο στο παιδί του.

Ξέρω πολύ καλά ότι πολλές και πολλοί από εμάς έχουμε συνηθίσει πλέον στη δυστυχία. Και δεν έχουμε προσδοκίες για κάτι καλύτερο.

Και πλέον μας ζητούν να συνηθίσουμε και στον πόλεμο. Σαν να είναι η βία, σαν να είναι η καταστροφή, κάτι φυσιολογικό, κάτι αναμενόμενο.

Και κανείς δεν μιλάει για την ειρήνη. Ε, ας μιλήσουμε εμείς λοιπόν για την ειρήνη.

Όχι ως ένα ακόμα κλισέ αυτών των ημερών, αλλά ως μια επιτακτική ανάγκη και ως ένα «μέχρι εδώ».

Μέχρι εδώ στη βία. Μέχρι εδώ στην περιστολή των δικαιωμάτων μας.

Να είναι λοιπόν το 2026 η χρονιά στην οποία θα διεκδικήσουμε την κοινωνία που μας αξίζει και μπορούμε να έχουμε.

Να είναι το 2026 και η χρονιά στην οποία θα συνειδητοποιήσουμε όλοι και όλες μας κάτι πολύ απλό αλλά και συνάμα πολύ σημαντικό: ότι η ζωή δεν είναι απλώς κάτι που το διαχειρίζεσαι.

Η ζωή είναι κάτι που διαρκώς το υπερασπίζεσαι.

Χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους».

ΑΠΕ-ΜΠΕ/photo αρχείου Eurokinissi