Μέσα στον χρόνο που πέρασε, ο Δήμος Καισαριανής σε συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ ανέπτυξε δράσεις, πήγε σε σχολεία, σε φορείς της πόλης, ενημέρωσε εκπαιδευτικούς, σχολές γονέων, αλλά και το προσωπικό του Δήμου που βρίσκεται σε επαφή με την ανηλικότητα, ενώ η ανάπτυξη νέων πρωτοβουλιών θα συνεχιστεί και τη νέα χρονιά, με στόχο την ενημέρωση, την ευαισθητοποίηση, την έγκαιρη διάγνωση και πρόληψη όλων των μορφών εξαρτήσεων.

«Οι δράσεις θα συνεχιστούν, άλλωστε το Μνημόνιο που υπογράψαμε είναι τριετούς διάρκειας και υπάρχει η συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ και από την προηγούμενη θητεία μας με τις καλύτερες εντυπώσεις», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, Πρόνοιας, Παιδείας και Πολιτισμού Κανέλλα Γεωργοπούλου και προσθέτει: «Έγιναν δράσεις για εκπαιδευτικούς και σε ομάδες μαθητών, σε σχολές γονέων, για το τι είναι η εξάρτηση, πώς εντοπίζεται, πώς την αντιμετωπίζεις. Χρειάζεται να υπάρχει ενημέρωση, ώστε να μπορούν οι εμπλεκόμενοι να αντιλαμβάνονται έγκαιρα το πρόβλημα».

Για το αν υπάρχει ανταπόκριση σε αυτές τις δράσεις, η αντιδήμαρχος Καισαριανής απαντά: «Η μεγαλύτερη ανταπόκριση είναι από τους εκπαιδευτικούς. Ανησυχούν για το τι μπορεί να συμβαίνει στο σχολείο ή τι μπορεί να γίνει μέσα στην τάξη και ζητούν να ενημερωθούν για το πώς θα μπορούν να αναγνωρίσουν το πρόβλημα. Στους γονείς πάλι βλέπεις μια κλιμάκωση από το Δημοτικό προς το Γυμνάσιο και κάπου έχει την εξήγησή του αυτό, αφού ανησυχούν περισσότερο όταν το παιδί μεγαλώνει, σε σχέση με τότε που ήταν μικρό».

Ποια όμως είναι η στάση γενικότερα της κοινωνίας απέναντι στα εξαρτημένα άτομα; Μήπως τα αντιμετωπίζει με φόβο και με επιθετικότητα; «Υπάρχει μια αμηχανία θα έλεγα και μια φοβικότητα», εξηγεί η κυρία Γεωργοπούλου και συνεχίζει: «Οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν μόνο με τη μορφή του δικού τους πλαισίου, δηλαδή να μην συμβαίνει στο δικό τους περιβάλλον κάτι τέτοιο, στην οικογένεια ή στο σχολείο. Όχι και τόσο σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο, όπως είναι μέσα στην κοινωνία. Η ανησυχία και ο φόβος είναι ”μήπως συμβεί στο δικό μου παιδί”. Όμως, αυτή η νοοτροπία συνιστά πρόβλημα από μόνη της, γιατί αν σε νοιάζει μόνο για το δικό σου παιδί και όχι για το διπλανό, τότε το πρόβλημα το αφήνεις και απλώνεται κι έτσι όταν θα έρθει στο δικό σου παιδί, θα είναι αργά».

Η πρόληψη είναι ένα βασικό στοιχείο, όμως πάνω στο θέμα των εξαρτήσεων και του εθισμού, αποτελεί μια σύνθετη κατάσταση και η κυρία Γεωργοπούλου επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως στην περίπτωση του εθισμού σε ηλεκτρονικά μέσα δεν είναι και τόσο ευδιάκριτα τα όρια. Ένα παιδί μπορεί τον πρώτο καιρό να συνεχίζει το πρόγραμμά του, να μην έχει αλλαγές στη συμπεριφορά του κι όμως να έχει αρχίσει να εθίζεται στα ηλεκτρονικά. Σε αυτό το πεδίο, γίνεται πιο σύνθετη η αναγνώριση του προβλήματος.

«Η αρχή αυτού του εθισμού στα παιδιά δεν είναι πάντα εύκολο να την προσδιορίσεις, αν και υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά, όπως η δυσκολία στο ξύπνημα το πρωί, η ασυνέπεια στα μαθήματα, σίγουρα όμως δεν είναι κάτι που σωματοποιείται και τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Ποια είναι τα όρια; Πώς ορίζονται; Δεν είναι τόσο ευδιάκριτο. Στη χρήση ηλεκτρονικών μέσων μπορεί να υπάρχει ποσότητα, που δεν είναι εξάρτηση, δεν είναι εθισμός. Επομένως, ποιο είναι το όριο εκείνο, που θα μιλήσεις πλέον για τον εθισμό ή την εξάρτηση; Δεν είναι τόσο απλή η αναγνώριση στην αρχή».

Τέλος, για τη σημασία που δίνουν στην Καισαριανή, σε αυτή τη συνεργασία με το ΚΕΘΕΑ, η κυρία Γεωργοπούλου τονίζει: «Τη θεωρούμε πολύ σημαντική, γι’ αυτό και είναι η δεύτερη φορά που την αναπτύξαμε. Μας έχει πληγώσει όμως η υποστελέχωση του ΚΕΘΕΑ. Χρειάζεται άλλη προτεραιοποίηση».

Και καταλήγει: «Είναι κρίσιμη περίοδος και δύσκολοι οι καιροί. Τι νόημα έχει να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα και να μιλάμε για εφηβική παραβατικότητα, όταν η Πολιτεία δεν έχει δώσει την προσοχή και την προτεραιότητα που πρέπει;».

(ΑΠΕ -ΜΠΕ / Δημ. Βασιλόπουλος / photo: pixabay)