Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κ. Καραμανλής: Oμιλία Ά. Συρίγου, βουλευτή ΝΔ

Στην εκδήλωση που διοργάνωσαν, χτες το βράδυ στο ξενοδοχείο Royal Olympic,

το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής σε συνεργασία με το European Network of Political Foundations (ENOP)με θέμα «Ευρωτουρκικές σχέσεις και διεύρυνση: Αναζητώντας νέες επιλογές»μίλησε ο Άγγελος Συρίγος, βουλευτής Α΄ Αθηνών, νομικός, Αναπληρωτής Καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ο κ. Συρίγος στην ομιλία του έκανε μια σύντομη αναδρομή στις ευρωτουρκικές σχέσεις για τις οποίες είπε ότι: «ήταν πάντοτε περίεργες. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ελλάδα και Τουρκία έχουν μια όμοια πορεία ως προς τις διεθνείς τους αναζητήσεις. Υποβάλλουν ταυτόχρονα αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και με μικρή χρονική διαφορά στην ΕΟΚ. Και η μεν Ελλάδα είναι μέλος από το 1981, ενώ η Τουρκία περιμένει ακόμα την ένταξή της. Το ενδιαφέρον είναι ότι η διαδικασία εισόδου της περνά πάλι από τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όταν αποφασίστηκε να δοθεί καθεστώς τελωνειακής ενώσεως στην Τουρκία το αντάλλαγμα που ζήτησε η Ελλάδα ήταν να ξεκινήσουν οι ενταξιακές συνομιλίες με την Κυπριακή Δημοκρατία. Αργότερα, το 1999 είχαμε έναν σχεδιασμό ο οποίος βασιζόταν στις ευρωτουρκικές σχέσεις, επειδή η Ελλάδα προσπάθησε να μετακυλίσει το βάρος των ελληνοτουρκικών διαφορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έπασχε όμως ως επιλογή διότι η Ε.Ε. δεν ασχολείται με θέματα κυριαρχικών δικαιωμάτων, τα οικονομικά ζητήματα είναι το θέμα της. Η υφαλοκρηπίδα δεν αφορά στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Βέλγιο και η Ολλανδία που οριοθέτησαν την υφαλοκρηπίδα τους το 1996, διότι το θέμα εκφεύγει των κανόνων της Ε.Ε. Εν τούτοις η Ελλάδα υιοθέτησε αυτήν την στρατηγική της βήμα-βήμα επίλυσης των προβλημάτων. Ήταν μια λογική και “εξημερώσεως του θηρίου”, να προχωράς δηλαδή προς την Ε.Ε. και όσο περισσότερο ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις της τόσο πιο γρήγορα θα ενταχθείς», όπως επισήμανε.

«Το 2004 υιοθετήθηκε η στρατηγική του Ελσίνκι η οποία παρά τα λάθη που περιείχε ήταν η πιο συγκροτημένη στρατηγική της Ελλάδας, η οποία συνδεόταν άμεσα με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το 2004 αρχίζουν οι ενταξιακές συνομιλίες οι οποίες έχουν συνήθως μια γραμμική πορεία με την κεφάλαιο προς κεφάλαιο πρόοδο. Στην περίπτωση της Τουρκίας όμως ήταν μια διαδικασία open ended, δηλαδή με ανοιχτό τέλος. Δεν ήταν δεδομένη η ένταξή της στην Ε.Ε. Και μετά ξεκίνησαν τα προβλήματα με την Κύπρο και την Γαλλία οπότε άρχισαν να παγώνουν διάφορα κεφάλαια. Στη δεκαετία του ΄90 κυριαρχούσε στην Ευρώπη η αντίληψη ότι εμείς θέλουμε να ενταχθείτε, αλλά οι Έλληνες δεν θέλουν. Αυτός ήταν και ένας λόγος για τον οποίο η Ελλάδα αλλάζει τη στρατηγική της», πρόσθεσε ο βουλευτής της ΝΔ.

«Όσον καιρό είχε ο Ερντογάν στο μυαλό του την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη, όσον καιρό εξυπηρετούσε τα σχέδια του, όσον καιρό μπορούσαν οι ισλαμιστές να βγουν από το λαγούμια που τους είχαν κλείσει οι Κεμαλιστές από το 1930 ηταν υπέρ της ένταξης. Όταν απέκτησαν δυναμική και οι ισλαμιστές ήρθαν στην επιφάνεια ο Ερντογάν άρχισε σταδιακά να αποστασιοποιείται από την ένταξη. Η Ευρώπη παρόλα αυτά εξακολουθούσε ρητορικά να αναφέρεται στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, η οποία κατέστη νεκρή και επισήμως το βράδυ του βρετανικού δημοψηφίσματος. Κανένας σοβαρός Ευρωπαίος δεν μπορεί να διανοηθεί μια Ευρώπη χωρίς την Μ. Βρετανία αλλά με την Τουρκία μέλος της. Εκείνο το βράδυ τελείωνε και η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Δεν λέγεται σαφώς αλλά είναι μια πραγματικότητα. Εξάλλου και η ίδια η Τουρκία είχε απομακρυνθεί από το 2010 από την ιδέα της ένταξής της στην Ε.Ε.», όπως πρόσθεσε ο κ. Συρίγος.

«Η κατοπτρική σχέση των ενεργειών Ελλάδας-Τουρκίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία χαρακτήριζε τις σχέσεις τους σε μεγάλο βαθμό, τελειώνει. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια δεν κινείται στη λογική των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κινείται ανεξάρτητα, έχει κατοχυρώσει έναν δικό της ρόλο ως η ισχυρή, και ανεξάρτητη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου. Ταυτόχρονα δε βλέπει προς πολλές κατευθύνσεις, δεν βλέπει μόνο προς την Ευρώπη, αλλά προς την Ασία, τον Καύκασο, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο, προς την Μ. Ανατολή. Κρίσιμο σημείο της αλλαγής πολιτικής ήταν και οι αραβικές ανοίξεις. Μέχρι τότε στη ρητορική και του Νταβούτογλου υπήρχε και η Ευρώπη, μετά αρχίζει να εφαρμόζεται το μεγάλο σχέδιο της Τουρκίας, να τοποθετήσει δηλαδή στα αραβικά κράτη που ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία ισλαμικές αδελφότητες φίλα προσκείμενες προς την Τουρκία. Σύμμαχο στην πολιτική αυτή έχει το Κατάρ. Εν αντιθέσει προς τη Σαουδική Αραβία και άλλες αραβικές χώρες οι οποίες βλέπουν τις ισλαμικές αδελφότητες με επιφύλαξη. Η Τουρκία με τις μυστικές υπηρεσίες και με χρήματα βοηθάει τις ισλαμικές αδελφότητες. Η μεγάλη στιγμή είναι όταν ο Μόρσι κερδίζει τις εκλογές στην Αίγυπτο, ενώ στην Παλαιστίνη υπάρχει ήδη η Χαμάς και έρχεται επίσης στην επιφάνεια το συριακό. Η Τουρκία αποφασίζει την ρήξη με την Ευρώπη, επικεντρώνεται στην Συρία, με αποτέλεσμα εκεί που ήθελε να τοποθετήσει μια μουσουλμανική αδελφότητα να βρεθεί αντιμέτωπη με ένα υπαρξιακό πρόβλημα για την ίδια. Η δημιουργία κουρδικών οντοτήτων κατά μήκος των τουρκικών συνόρων είναι πλέον το κύριο θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, διότι απειλεί την ίδια την Τουρκία. Έτσι σήμερα έχουμε μια Τουρκία η οποία θεωρητικώς βρίσκεται σε ενταξιακές συνομιλίες που όμως έχουν παγώσει. Είναι μια Τουρκία η οποία γνωρίζει ότι αποκλείεται να μπει η ίδια στην Ευρώπη αν βγει η Μ. Βρετανία και η οποία ενδιαφέρεται κυρίως για το τι γίνεται στη Μέση Ανατολή. Είναι μια Τουρκία διαφορετική από εκείνη που ξέραμε από το 2023 έως το 2010. Είναι μια Τουρκία που κοιτάζει στα Ν.Α. της σύνορα κατά προτεραιότητα. Η Τουρκία έχει ένα σχέδιο από το 2014: να τοποθετήσει 2-3 εκατ. Άραβες σουνίτες κατά μήκος των συνόρων της με την Συρία, κάτι που σημαίνει στην ουσία εθνοκάθαρση ως προς τους Κούρδους και να δημιουργήσει έτσι ένα τοίχο Αράβων», συνέχισε ο κ. Συρίγος.

«Σε αυτό το πλαίσιο η χώρα μας, η οποία είχε βασιστεί στην στρατηγική του Ελσίνκι, την οποία όλες οι κυβερνήσεις από το 1999 είχαν ακολουθήσει, έχει μείνει χωρίς στρατηγική. Το ποιά θα είναι η σχέση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι που θα προσδιοριστεί, αφού προηγουμένως έχει προσδιοριστεί η σχέση της Μ. Βρετανίας μαζί της. Πρώτα θα καταλήξουμε σε αυτό και αναλόγως θα διαμορφωθεί και η σχέση της Τουρκίας με την Ευρώπη. Αυτή την στιγμή υπάρχουν δύο χώρες η Νορβηγία και η Ελβετία, που έχουν τη στενότερη σύνδεση με την Ε.Ε., αλλά είναι μικρές χώρες. Η μόνη μεγάλη είναι η Βρετανία, άρα η Βρετανία είναι εκείνη η οποία θα καθορίσει το μελλοντικό καθεστώς σύνδεσης των χωρών που δεν είναι μέλη της Ε.Ε. Πάνω σε αυτή τη λογική θα πατήσει και η Τουρκία, πιστεύω όμως ότι θα έχει κάτι λιγότερο. Ένα από τα θέματα που θα συζητήσουμε θα είναι το θέμα της Τελωνειακής Ένωσης, το οποίο έχει διάφορες παραμέτρους που μας ενδιαφέρουν άμεσα», κατέληξε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.

A. Πολυχρονάκης ΑΜΕ ΜΠΕ

photo:eurokinissi

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...