Κάλαντα Πρωτοχρονιάς: Μια κρυμμένη ιστορία αγάπης!

Στα χρόνια τα βυζαντινά, στα οποία και τοποθετούνται χρονικά τα κάλαντα που ψάλλονται κάθε χρόνο στις 31 Δεκεμβρίου, δεν ήταν επιτρεπτό να πλησιάζει ένας νέος την κόρη που αγαπούσε, πόσο μάλλον όταν υπήρχε και διαφορά στην κοινωνική τάξη!

Όπως αναφέρεται λοιπόν στην παράδοση, οι συγκεκριμένοι στίχοι εκφράζουν τον θαυμασμό και την προσμονή ενός ερωτευμένου νέου προς την όμορφη, πλην ακριβοθώρητη κόρη. Βέβαια στα κάλαντα αναμειγνύεται το θρησκευτικό στοιχείο με το ερωτικό και αυτός είναι και ο λόγος που οι στίχοι στα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα μοιάζουν λίγο… ακατανόητοι!

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά,
ψηλή μου δενδρολιβανιά,
κι αρχή καλός μας χρόνος,
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνο.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός,
άγιος και πνευματικός,
στη γη να περπατήσει,
και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται,
και δεν μας καταδέχεται,
από την Καισαρεία,
σ’ εισ’ αρχόντισσα κυρία.

Βαστάει εικόνα και χαρτί,
ζαχαροκάντιο ζυμωτή,
χαρτί και καλαμάρι,
δες και με το παλικάρι.

Οι στίχοι που έχουν τονιστεί με έντονα γράμματα, είναι το «κρυμμένο μήνυμα» του νέου: Εσύ που είσαι ψηλή σαν την εκκλησιά με τον τρούλο της, βγες να περπατήσεις και να μας πεις μια ζεστή κουβέντα κι ας ανήκεις σε αρχοντική γενιά. Είσαι γλυκιά σαν το γλυκό υποβρύχιο μαστίχα (ζαχαροκάντιο ζυμωτή), καταδέξου και ρίξε μια ματιά και σε μένα το παλικάρι!

Ο στίχος « και δεν μας καταδέχεται», τον οποίο όλα τα παιδιά αλλάζουν σε «κι όλους μας καταδέχεται», πιστεύοντας πως αναφέρεται στον Αη-Βασίλη, αναφέρεται στην γυναίκα, που «σνόμπαρε» εκείνον που έγραψε τους στίχους.

Καλή χρονιά σε όλους!

(πληροφορίες από: irafina.gr-φώτο: Pexels)