Η Αναγέννηση της Δεξιάς

Κοινό φαινόμενο που παρατηρούμε στις Δυτικές κοινωνίες τα τελευταία χρόνια είναι η λεγόμενη αφύπνιση ή αναγέννηση της Δεξιάς.

Το γεγονός μάλιστα αυτό, συνδυάζεται με μια εκθετική αύξηση της δυναμικότητας, της ενεργητικότητας, της προς τα έξω “επιθετικής” προβολής και της πιο έντονης πανταχού παρουσίας Δεξιών οργανώσεων, ή αν μιλάμε σε επίπεδο ιδεών και επιχειρημάτων, της Δεξιάς επιχειρηματολογίας και νοοτροπίας. Λέξη κλειδί: νοοτροπία.

Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά

Όλοι είμαστε γνώριμοι με αυτό το σύνθημα-απάτη της Αριστεράς, το οποίο σαν σκοπό είχε να δαιμονοποιήσει την Δεξιά στα μάτια του κόσμου, φορτώνοντάς της ότι έγκλημα είχε και δεν είχε συμβεί στα χρονικά της ιστορίας. Όμως το σύνθημα έλεγε αλήθεια: ο λαός, ο παγκόσμιος γκρι λαός, δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, γιατί ποτέ δεν ήξερε τι είναι.

Σύμφωνα λοιπόν με την παγκόσμια Αριστερή προπαγάνδα, Δεξιά σημαίνει καταπίεση του “λαουζτίκου” από πλούσιους μεγαλοκαρχαρίες (συμπεριέλαβε σε αυτούς και την απλή μεσαία τάξη), μανιακή προσήλωση σε “αναχρονιστικά” ιδεώδη, οπως η φυλή, το έθνος και η θρησκεία, καθώς επίσης και σκοταδισμός σε επίπεδο θρησκείας και επιστήμης. Βλέπετε, οι Αριστεροί έρχονταν σαν “απελευθερωτές”, σαν “φωτοδότες” που βγάζουν τον λαό από τα σκοτάδια της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας…

…για να τους βυθίσουν εν τέλει στα βαθύτερα σκοτάδια της αθεϊας, της αλαζονείας του ανθρώπινου βίου, της έλλειψης λογικής και καλαισθησίας, του ηθικού και σωματικού εκφυλισμού, της καταπίεσης και της ψεύτικης πληροφόρησης (κοινώς σανό…).

Βέβαια, ο παγκόσμιος λαός (με κυρίως πληθυσμό στόχο-target group- τους Λευκούς) είχε ήδη μια πανηγυρικά μειωμένη ευφυία και ικανότητα κρίσης των δεδομένων που τους προσέφεραν, οπότε η τακτική που ακολούθησε η Αριστερά ήταν η απλή υστερική ταύτιση των Δεξιών πάσης φύσεως με το Ναζισμό. Αγαπάς το Έθνος σου; Είσαι ναζιστής και δεν το ξέρεις! Ακολουθείς πιστά τα δόγματα της θρησκείας σου; Είσαι νοσταλγός του Νταχάου και του Άουσβιτς! Τολμάς να πας κόντρα και να εκφέρεις διαφορετική άποψη από την επικρατούσα Αριστερή; Μάλλον κοιμάσαι με ένα αντίτυπο του Mein Kampf κάτω από το μαξιλάρι σου!

Κάπως έτσι διαμορφώθηκε η γενική υφή της λάσπης που είχαν έτοιμη προς εκτόξευση τα πρόβατα του λαού της Αριστεράς. Αγνοώντας βέβαια ότι ο ιδρυτής του φασισμού, ο Τζιοβάνι Τζεντίλε, είχε Αριστερές ρίζες, όπως βλέπουμε στο βίντεο παρακάτω.

Το δεύτερο πράγμα που αγνοούν, είναι ότι ο Ναζισμός, ή πιο σωστά ο Εθνικοσοσιαλισμός, είναι ένα ξαδερφάκι της μεγάλης κομμουνιστικής οικογένειας, το οποίο απλά είχε λίγο…αποκλίνουσα συμπεριφορά. Για να μην τα πολυλογούμε, ίσως δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι ένας Γερμανός ευγενής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (όταν η Γερμανία είχε Κάιζερ, πρίγκιπες, δούκες, ισχυρή εκκλησία, ρομαντικά πατριωτικά ιδεώδη και δομή κοινωνίας πιο κοντά σε αυτήν του Μεσαίωνα) ήταν πιο δεξιός από ένα ηγετικό μέλος των SS (όπου η Γερμανία είχε άτυπα “δημοκρατία”, όμοια με αυτή της ΕΣΣΔ της εποχής, ευνοούσε τον αποκρυφισμό και είχε ιδέες πολύ πιο απάνθρωπες, “περίεργες” και ολοκληρωτικές από εκείνες του 19ου αιώνα)!!! Κάτι το οποίο το ανιστόρητο πλήθος απλά…αγνοεί. Για το πλήθος, η προσωποποίηση του κακού είναι ο Ναζισμός και ο ηγέτης του, αλλά…μια στιγμή… Η Ναζιστική Γερμανία δεν είχε συμμαχία με τη Ρωσία του Στάλιν; Μαζί δεν μοιράστηκαν τη Πολωνία, σε κοινή επίθεσή τους;

Ένα ωραίο παράδειγμα από την καθ’ ημάς τότε πραγματικότητα είναι το εξής. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940, κυκλοφορούσαν κομμουνιστικά φυλλάδια που προέτρεπαν τους φαντάρους μας να μην πολεμήσουν “για τα συμφέροντα των Άγγλων και του Μεταξά”. Οι κομμουνιστές της Ελλάδος έμοιαζαν να μην έχουν και τόσο αλλεργία στο φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, μέχρι που ο Χίτλερ επετέθη στη Σοβιετικιά μάνα πατρίδα τους. Εκεί συνειδητοποίησαν ξαφνικά πόσο κακός είναι ο Ναζισμός και άρχισαν να αντιστέκονται λυσσαλέα. Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία.

Τελικά τι είναι η Δεξιά;

Αν θέλει κανείς να ρίξει μια ματιά στη Δεξιά, ας ρίξει μια ματιά στον κόσμο μέχρι και τον 17ο-18ο αιώνα. Μοναρχίες ελέω Θεού, ισχυρά ιερατεία, τονισμός της σημασίας της οικογένειας, ώστε οι άνθρωποι να είναι πιο εκβιάσιμοι, αγραμματοσύνη και δεισιδαιμονία, επιβολή δια των όπλων. Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση του ωραίου δεν είχε χαθεί. Οι καλύτεροι πίνακες και τα πιο εντυπωσιακά αγάλματα, τα ομορφότερα διηγήματα, τα πιο αθάνατα τραγούδια, τα πιο επιβλητικά κάστρα και Καθεδρικοί ναοί, οι μεγαλύτερες πράξεις ηρωισμού στα πεδία των μαχών ή οι πιο συγκινητικές ρομαντικές ιστορίες, επί Δεξιάς παρήχθησαν. Δηλαδή, με δυο λόγια, ότι συγκινεί τον άνθρωπο, γεννήθηκε σε καθεστώς Παλαιάς Τάξης (ή Δεξιάς, όπως ονομάστηκε αργότερα). Αυτό είχε μόνο έναν αντίκτυπο: η Δεξιά ρίζωσε για τα καλά στο υποσυνείδητο των ανθρώπων.

«Η Αυτοκρατορία αντεπιτίθεται»

Δανειζόμενος τον τίτλο της γνωστής ταινίας, δεν θα μπορούσε κανείς παρά να συμφωνήσει στο πόσο ταιριαστός είναι: η νοοτροπία (η λέξη κλειδί που είπαμε πιο πάνω) της πιο εμβληματικής μεθόδου Δεξιάς κυβέρνησης, δηλαδή μιας αυτοκρατορίας, ενός Imperium, ξαναγεννιέται! Όχι ότι είχε πεθάνει ποτέ δηλαδή, απλώς δεν υπήρχε η αιτία που θα πυροδοτούσε την επιστροφή της από το υποσυνείδητο των ανθρώπων, στο συνειδητό. Ακόμη και εν μέσω δημοκρατικών κυβερνήσεων (μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα) και παρά τον καταιγισμό μεταμοντερνισμού, συνέχιζε να ζει μέσα στον κάθε ένα κοινό άνθρωπο (δεν αναφέρομαι σε συνειδητά μέλη της Αριστεράς) ως μια belle epoche, μια ωραία εποχή, μια εποχή δόξας, αίγλης, ισχύος, τιμής, μια εποχή πίστης ενάντια στον αισθησιασμό και τον υλισμό της εποχής μας, μια εποχή που γενναίοι πατέρες και γλυκές μητέρες μεγάλωναν τα παιδιά με αθωότητα, μια εποχή λογικής κόντρα στον παραλογισμό και τη διάλυση του Αριστερού παρόντος. Και όσο το Αριστερό παρόν δεν ήταν τόσο έκδηλο και προκλητικό, κανείς δεν έβρισκε το λόγο να αρχίσει να διατυμπανίζει τα “παλαιομοδίτικα” ιδεώδη του. Έτσι και αλλιώς, εκείνοι οι παρακμιακοί νεαροί που ντύνονται περίεργα και ακούνε καταθλιπτικά τραγούδια, βάφουν με κακόγουστα και προσβλητικά καμιά φορά γκράφιτι τους τοίχους μας, είναι λίγοι και καταδικαστέοι από την κοινωνία, είναι παραγκωνισμένοι, είναι καταδικασμένοι στη σιωπή, έτσι δεν είναι;

Όχι πια! Η Νέα Τάξη έκανε επίθεση ακόμα και στην αισθητική και τη λογική των ανθρώπων. Όλοι βρέθηκαν σοκαρισμένοι από ανήθικες εκδηλώσεις όπως Gay Pride, παραστάσεις αμφιβόλου ηθικής και νοήματος εν γένει, από την πλημμύρα κακόγουστης μουσικής, από την απαίσια τέχνη των ημερών μας, από την συνεχή προκλητικότητα των μελών της Αριστεράς, από την πανταχού παρούσα Αριστερά, σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Όλοι οι πρώην ήσυχοι και “νορμάλ” άνθρωποι βρέθηκαν να καταδικάζονται ξαφνικά σαν φασίστες, οπαδοί του Γ’ Ράιχ, ρατσιστές, ομοφοβικοί, ισλαμοφοβικοί (του ομοφοβικού παρ’ όλα αυτά Ισλαμ….), προκατηλειμένα πρόβατα που ακούνε παπάδες και πιστεύουν σε ανοησίες περί πνευματικότητος, καθυστερημένοι δίχως ικανότητα να συλλάβουν τα υψηλά νοήματα της σύγχρονης τέχνης και ένα σωρό ακόμη φρικτές συκοφαντίες.

Πιάστηκαν απροετοίμαστοι; Ίσως. Άλλωστε, αισθάνονταν σιγουριά για τα πιστεύω τους. Δηλαδή…Ποιος θα μπορούσε να μη βρίσκει όμορφο έναν πίνακα του Ρεμπράντ; Ποιος θα μπορούσε να απεχθάνεται την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν; Ποιος θα μπορούσε να μη θαυμάζει το σύμπλεγμα του Λαοκόωντα ή να μη συγκινείται από την Ιλιάδα; Και όμως. Αντίθετα, η Αριστερά συνεχώς έγραφε, έγραφε, έγραφε…. Τα περισσότερα βιβλία που αφορούν τη κοινωνία, την τέχνη, μια διαφορετική προσέγγιση της έννοιας του έθνους ή της ιστορίας, ακόμα και αποκαθηλώσεις της οποιασδήποτε θρησκείας, είναι γραμμένα από Αριστερούς. Και τώρα έχουν τα επιχειρήματα, έχουν μια ηθική βάση εξόρμησης και έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται “μορφωμένοι Αριστεροί”.

Όμως η Αυτοκρατορία είπαμε, αντεπιτέθηκε. Μετά το πρώτο μούδιασμα, οι κοινωνίες άρχισαν σιγά-σιγά να αντιδρούν και ήδη, μετά από μερικά χρόνια, βλέπουμε site ή ομάδες σε κοινωνικά δίκτυα ή κανάλια στο Youtube με Δεξιό προσανατολισμό να ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια, αποκαθηλώνοντας με τη σειρά τους τα επιχειρήματα υπέρ της “καλής Αριστεράς”, κατά του “σκοταδιστικού παρελθόντος”, γράφοντας υπέρ της λογικής (έστω της λογικής της Παλαιάς Τάξης), υπέρ της αληθινής τέχνης, υπέρ της φυλής και του έθνους, υπέρ της οικογένειας, υπέρ του Χριστιανισμού.

Στις ειδήσεις διαβάζουμε για πορείες και συγκεντρώσεις Δεξιού περιεχομένου (και προς Θεού, μη πάει το μυαλό κανενός σε σβάστικες, όπως μας έχουν εκπαιδεύσει έντεχνα να κάνουμε…!), σε ομιλίες πολιτικών στο Ευρωκοινοβούλιο, σε δράσεις ομάδων που επιδιώκουν μια κοινωνική ασφάλεια στη πόλη ή τη γειτονιά τους. Εκεί που είχαμε συνηθίσει μόνο περήφανες κραυγές για το αποκλίνοντα σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου, ή την Αριστερή πολιτική τοποθέτησή του, ή το νέο μηδενιστικό εφεύρημά του, ή το καμάρι για τη νέα έκτρωση που πραγματοποίησε, τώρα βλέπουμε πια, με την ίδια περηφάνια, νεαρούς να φωνάζουν στο δρόμο υπέρ της πατρίδας τους, να ξαναμαθαίνουν ιστορία, να κυκλοφορούν άφοβα, φορώντας σταυρό ή να μιλούν ανοιχτά υπέρ της θρησκείας τους, βλέπουμε και μικρές κοπέλες να δηλώνουν περήφανα πως αποφάσισαν να κάνουν παραδοσιακή οικογένεια από μικρή ηλικία και να μην γίνουν αρσενικοθήλυκα απωθητικά πλάσματα, όπως τις θέλει η Νέα Τάξη.

Η αγάπη για την πατρίδα απενοχοποιείται δυναμικά, οι ήρωες, οι άγιοι και οι κλασσικοί συγγραφείς/καλλιτέχνες παίρνουν όλο και περισσότερη δημοσιότητα, η θρησκευτικότητα δεν αποτελεί πια ταμπού, αλλά παράγοντα υπερηφάνειας, η αυτονόητη ανάγκη μιας φυσιολογικής οικογένειας, που τόσο αμφισβητείται, ξαναβγαίνει με καμάρι και σταθερότητα εμπρός. Η νεοταξική προπαγάνδα ισοπέδωσης των πάντων αρχίζει να βρίσκει εμπόδια, όπως φωνές που σηκώνονται ενάντια στους μαύρους Αχιλλείς, ή μαύρους Θώρ, ή μαύρους Τζείμς Μποντ για παράδειγμα. Μέχρι και το χιούμορ, έχει τη δεξιά πτυχή του. Τα πασίγνωστα memes (μιμίδια) “δεξιοποιούνται” (παραδείγματος χάριν memes σταυροφοριών, ή βυζαντινά κτλ) και μέσα από το -πολύ καλαίσθητο πολλές φορές- χιούμορ τους, δείχνουν ότι ο σεβασμός στα περασμένα “δεξιά μεγαλεία” είναι ακόμη εδώ. Άλλωστε, θα έχετε ακούσει όλοι, ότι η Αριστερά χάνει τον πόλεμο των memes στις μέρες μας.

Δεν υπάρχουν ράτσες! Αλλά οι λευκοί είναι κακοί.

Όλοι οι άνδρες είναι γουρούνια. Αλλά οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες.

Θρησκευόμενη Δεξιά: αντιτίθεται στους γάμους ομοφυλοφίλων και στις εκτρώσεις. Προσπαθεί να επιβάλει την ηθική της πάνω μας.

Άθρησκη Αριστερά: επιθυμεί εκτρώσεις με τα χρήματα των φορολογούμενων και να επιβάλει σε επιχειρήσεις να συμμετέχουν σε γάμους ομοφυλόφιλων. Ναι, δεν προσπαθεί να επιβάλει την ηθική της σε κανέναν…

Και κάτι από τη χώρα μας.

Και η πόλωση συνεχίζεται. Οι άνθρωποι χωρίζονται στα δυο.

Το μεγάλο “Αλλά”

Όλα καλά λοιπόν με την επάνοδο της Δεξιάς; Εκ πρώτης όψεως φρενάρει τις προσπάθειες της Νέας Τάξης και αυτό είναι κάτι που οφελεί τους ανθρώπους στο σύνολό τους. Αλλά…Πάντα υπάρχει ένα “αλλά”.

Οι άνθρωποι έχουμε εκπαιδευτεί να σκεφτόμαστε δυαδικά. Ή αυτό, ή το άλλο. Αν δεν μας αρέσει το Α, τότε αναγκαστικά προσφεύγουμε στο Β. Όπως είδαμε και πιο πάνω, οι άνθρωποι, μπουχτισμένοι από την ασχήμια, την ανωμαλία και σιχασιά της Νέας Τάξης, προσφεύγουν σε αυτά που ξέρουν και είναι ενάντια στη Νέα Τάξη. Προσφεύγουν στην αγκαλιά της Παλιάς Τάξης Πραγμάτων. Αφού δεν έχουμε άλλη επιλογή, έτσι δεν είναι; Όχι, υπάρχει και τρίτη επιλογή.

Ας θυμηθούμε αυτό το σημαντικότατο απόσπασμα εκπομπής από το 2013 και ας το βάλουμε καλά μέσα μας. Κανείς εδώ δεν θέλει το καλό μας. Και οι δυο Τάξεις, Παλιά και Νέα, είναι εχθροί μας, ο καθένας σε διαφορετικά πόστα, με διαφορετικό τρόπο, με τον ίδιο όμως σκοπό. Αλλά όταν οι αντίπαλες ιδεολογίες δεν κυριαρχούν απόλυτα πάνω μας, μπορούμε να παίρνουμε ανάσες. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και το νου σε εγρήγορση. Ας πρυτανεύει η ήρεμη λογική και όχι οι συναισθηματικά φορτισμένες κραυγές. Ζυγίζουμε τις επιλογές, βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας και πορευόμαστε ανάλογα. Ο καλός παίκτης του παιχνιδιού που λέγεται ζωή, ξέρει να ντριπλάρει μέχρι να σφυρίξει η λήξη του ματς.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ1991ΕΛ

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu