Με το που βγήκαν τα παιδιά και η δασκάλα τους από την αίθουσα, ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε σε ολόκληρο το σχολείο. Ήταν o ήχος από την πτώση της ψευδοροφής που καταπλάκωσε τα πάντα.

«Λίγο αργότερα βρήκα τον επιστάτη και του λέω ‘μήπως είναι η ιδέα μου, ρίξε κι εσύ μια ματιά’, γιατί δεν είχε πέσει ακόμα. Πάει και γυρνώντας μου λέει ‘έχεις δίκιο. Όλο το ταβάνι στηρίζεται στο κουρτινόξυλο’. Στο πεντάλεπτο έγινε αυτό. Ήταν ήδη στον αέρα η οροφή. Πέντε λεπτά αφ’ ότου είχαμε βγει από την αίθουσα», σημείωσε η ίδια.

Η γυψοσανίδα με τη μόνωση και τον αλουμινένιο σκελετό είχαν τοποθετηθεί πρόσφατα στο συγκεκριμένο τμήμα από ιδιωτικό συνεργείο, που έδωσε στη συνέχεια το πράσινο φως στη διεύθυνση του σχολείου για να ξεκινήσουν τα μαθήματα.

«Βγήκαμε έξω στις 08.30 και στις 09.00 το ταβάνι έπεσε. Και παρ’ ότι ήταν με ρωγμές, δεν είχαν πέσει κάτω κομμάτια για να θορυβηθούμε νωρίτερα. Τίποτα απολύτως. Μόνο λίγη σκόνη υπήρχε στο πάτωμα. Όταν στις 09.00 άκουσα το κουδούνι, σχεδόν ταυτόχρονα άκουσα και τον θόρυβο. Κι είδα να βγαίνει και σκόνη από το παράθυρο. Έπεσε όλο το ταβάνι. Δεν το πιστεύω πως έγινε όλο αυτό. Είμαι σε κατάσταση σοκ ακόμα. Στις 09.00 που έπεσε το ταβάνι θα ήμασταν μέσα».

Για τους περισσότερους γονείς και μόνο η σκέψη του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν τα παιδιά παρέμεναν στην τάξη, ήταν αρκετή για να μετατρέψει την ανακούφιση, σε οργή για την κακοτεχνία.

«Κανείς από τους συναδέλφους μου δε με πίστευε. Τους έλεγα, όταν βγήκαμε στο προαύλιο, ότι θα πέσει το ταβάνι και κανένας δε με πίστευε. Τα δε παιδιά δεν κατάλαβαν τίποτα. Εγώ είπα στα παιδιά να βγούμε έξω γιατί είδα αυτές τις ρωγμές. Βγήκαμε, παίξαμε έξω για να περάσει η ώρα και τα παιδιά δεν κατάλαβαν, δε φοβήθηκαν».