Ο πατέρας μου, που ήταν στο παρελθόν αξιωματικός του Στρατού και είχε πολεμήσει στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του ‘40 – ‘41 έλειπε εκείνες τις στιγμές από το σπίτι. Μέχρι να επιστρέψει σε λίγη σχετικά ώρα, το διάστημα αυτό μου φάνηκε τεράστιο: έλειπε το στήριγμά μας. Γύρισε και μας είπε: «Μα φοβάστε; Οι Έλληνες θα νικήσουμε στον πόλεμο!». Ανακουφίστηκα. Έδειξε τόσο σίγουρος, που άρχισα να το πιστεύω.

Παρακολουθώντας τις επόμενες ώρες και μέρες τι συνέβαινε φάνηκε πως, δυστυχώς, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, ακριβώς 50 χρόνια πριν, προχώρησε και οι πληγές είναι ακόμα στο σώμα της Μεγαλονήσου και του Ελληνισμού.

Δεν ξεχνώ και εγώ, όπως όλοι οι Έλληνες! Έχουμε υποχρέωση με ενότητα, σοβαρότητα και εθνική ευθύνη να βρούμε μια δίκαια και βιώσιμη λύση για το Κυπριακό. Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο, χώρα-μέλος της ΕΕ εδώ και 20 χρόνια, είναι μια ιστορική παραφωνία. Μια μεγάλη αδικία. Και ένα μεγάλο «γιατί» και «ως πότε» που το κουβαλάω και εγώ μαζί με σας, εδώ και 50 χρόνια.

Αυτή λοιπόν «η γη της πικραμένης Παναγιάς» πρέπει να βρει το δρόμο της. Τα χρόνια που περνούν χωρίς λύση το επιβάλλουν στη συνείδησή μας ακόμα περισσότερο!»

ΑΠΕ-ΜΠΕ/eurokinissi