Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι δυνατοί. Για κάποιους η ζωή μοιάζει σαν ένα κρύο σκοτεινό κελί, χτισμένο με τσιμέντο.

Κι αυτό που τους πειράζει, δεν είναι πως δεν έχουν χρήματα, φίλους και ανέσεις. Μα πως δεν είναι ελεύθεροι.

Ελεύθεροι να νιώσουν ό, τι θέλουν, να σκεφτούν ό, τι θέλουν, να αγαπάνε, να πιστεύουν και να πράττουν όπως θέλουν. Γιατί υπάρχουν πάντα αυτοί που τους περιορίζουν, τους απαγορεύουν και τους χειρίζονται με τα δικά τους δεδομένα.

Οι εγκλωβισμένοι αυτοί άνθρωποι, που έκαναν πάντα στην ζωή τους αυτά που περίμεναν οι άλλοι, έθρεψαν μέσα τους ανασφάλειες, κόμπλεξ και φόβους καθώς έπνιγαν τον εαυτό τους.

Φαίνονται άνθρωποι μελαγχολικοί, ευαίσθητοι, μόνοι και σκεπτικοί. Σαν να κρύβουν κάτι.

Και η αλήθεια είναι πως κάτι κρύβουν.
Το μυστικό τους είναι πως, κάθε άλλο παρά ανασφαλείς και κομπλεξικοί είναι.

Υπάρχουν κι αυτοί, που ακολουθούν χωρίς αντίδραση τις επιθυμίες και τους κανόνες των άλλων και δεν νιώθουν καταπίεση. Περνάνε μια ήσυχη ζωή κι όλοι είναι ευχαριστημένοι μαζί τους. Αυτοί δεν κρύβουν κάτι άλλο μέσα τους.

Αυτοί που κλείνονται στο κελί είναι αλλιώς.

Ο εαυτός που καταπιέζεται δεν είναι ίσως τόσο αδύναμος, έχει κάτι διαφορετικό από τον κόσμο γύρω μας, έχει ένα σθένος και μια προσμονή, έχει χρώματα, φως, αέρα καθαρό και δυνατό.

Έχει θέληση, φαντασία, όνειρα, λαχτάρα.

Αυτοί κλείνονται πάντα στο κελί. Γιατί διαφέρουν πολύ, ταράζουν τα νερά και η «αρρώστια» τους είναι μεταδοτική.

Το κελί τους συνήθως φτιάχτηκε πριν προλάβουν να γνωρίσουν καλά τον εαυτό τους.
Μέσα στο κελί κρύβονται όλα αυτά. Τα καλύπτει η στεναχώρια, ο θύμος και η απογοήτευση του περιορισμού τους και της αποστροφής που δέχονται.

Και η ζωή στο κελί?
Μπορείς να φύγεις?

Πρακτικά, μπορείς. Μπορεί μια μέρα να βρεις την ευκαιρία να φύγεις. Την ευκαιρία αυτή θα την αναγνωρίσεις αμέσως, γιατί την περιμένεις χρόνια.

Μέχρι τότε, η ζωή στο κελί θα’ ναι πότε υποφερτή και πότε αποπνιχτική.

Ουσιαστικά όμως, μες το κελί είσαι πάντα ελεύθερος. Αρκεί να μάθεις ποιος είσαι και να μην το ξεχάσεις. Ένας άνθρωπος που μπαίνει στο κελί έχει πάντα έμφυτη την τάση για ελευθερία. Κανείς δεν του το παίρνει αυτό, ακόμα και τις πιο δύσκολες μέρες.

Εκεί, μες την απόγνωση του σκοταδιού που ζει, θα προσευχηθεί, γιατί αυτό έμαθε να κάνει, και θα θυμηθεί πως πάντα η φυλακή μέσα σε ένα κελί, είναι προσωρινή.

 

Ν.Πανικός

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu