Το gaming σε εκπαίδευσε για την εικονική πραγματικότητα

Το gaming ή αλλιώς η ενασχόληση με ηλεκτρονικά παιχνίδια ξεκίνησε να γίνεται προσωπική υπόθεση πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων από τα τέλη του '50 και στα μέσα του '60,

όπου στην Αμερική, αρχίζουν να μπαίνουν στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων οι υπολογιστές, συγκεκριμένα οι κεντρικοί υπολογιστές. Από εκείνη την περίοδο, τα βιντεοπαιχνίδια έκαναν την εμφάνιση τους, στις κονσόλες, στα φλίπερ, στους υπολογιστές, στις φορητές κονσόλες, ακόμα και στα κινητά μας τηλέφωνα.

Πολλά έχουν ακουστεί για τις επιπτώσεις αυτής της ενασχόλησης, κυρίως αρνητικές και μη αποδεδειγμένες θεωρίες, αλλά εγώ αποφάσισα να επικεντρωθώ κυρίως στις αιτίες.

Τι κάνει ένα άτομο κάθε ηλικίας να στραφεί στο gaming εξαρχής;
Και σαφώς μιλάμε για κάθε ηλικία, καθώς το gaming δεν απευθύνεται μόνο σε νεαρές ηλικίες ή παιδιά.

Οι αιτίες που θα απαριθμήσω προέρχονται αρχικά από τις προσωπικές μου εμπειρίες και μετέπειτα τις διασταύρωσα με εκατοντάδες άτομα ανά τα χρόνια μου στον χώρο αυτό.

Η πρώτη μου λοιπόν επαφή με το gaming ήταν στα 8 μου χρόνια. Ως μοναχοπαίδι και κατοικώντας σε μακρινή περιοχή από τους συμμαθητές μου, έμενα ώρες μόνη μου στο σπίτι μετά το σχολείο αλλά και τα σαββατοκύριακα. Έτσι η μητέρα μου μου αγόρασε μια κονσόλα παιχνιδιών, διάσημη την δεκαετία του 90, όπου μπορούσα συνδέοντάς την στην τηλεόραση και τοποθετώντας ένα CD, να μπαίνω σε έναν χρωματιστό κόσμο, να ξεκινήσω μια περιπέτεια, να ανακαλύπτω θησαυρούς και να κυνηγώ στόχους. Σε ένα κόσμο που προσπαθούσα να νικήσω. Και δεν ήταν δύσκολο, αρκεί να αφιέρωνα χρόνο και όχι σωματικό κόπο. Στο τέλος της μέρας, μου πρόσφερε μια ηθική ικανοποίηση κάθε φορά που τερμάτιζα μια πιστά.

Μοναξιά.
Άνθρωποι μόνοι που δεν έχουν την φυσική ή συναισθηματική επαφή με άτομα ή ακόμα και με μια ασχολία η οποία μπορεί να τους δημιουργήσει πληρότητα. Άνθρωποι που για διάφορους λόγους γυρίζουν στο σπίτι τους και κάτι τους λείπει.

Το καλοκαίρι που έκλεινα τα 20 αποφάσισα να μπω στην αγορά εργασίας. Μάταια όμως καθώς την εποχή εκείνη η κρίση βρισκόταν στο αποκορύφωμά της και χωρίς προϋπηρεσία η απόρριψη ήταν δεδομένη.
Έτσι εκείνο το καλοκαίρι στράφηκα στο PC gaming. Άνοιξα τον ηλεκτρονικό μου υπολογιστή και αναζήτησα δωρεάν διαδικτυακά παιχνίδια. Βρήκα ένα πολύ ατμοσφαιρικό rpg (role playing game – παιχνίδι ρόλων) όπου μπορούσα να επιλέξω μια ηρωίδα, να μάχομαι με αυτή και να την αναβαθμίζω, καθώς ανά λεπτό κέρδιζα και κάτι όμορφο και λαμπερό που μπορούσα να της προσθέσω. Τέτοιας κατηγορίας παιχνίδια παίζονται με πολλούς παίχτες ταυτόχρονα από όλο τον κόσμο. Δημιουργούνται ομάδες δεκάδων ατόμων και όλοι μαζί προσπαθούν να κερδίσουν είτε ατομικά ο καθένας είτε προς όφελος της ομάδας. Ασχολήθηκα με αυτό το παιχνίδι όλο το καλοκαίρι. Ξυπνούσα θυμάμαι στις 5 το πρωί να συμμετάσχω και σε δραστηρίοτητες για να κερδίσω κάτι σπάνιο. Ήταν εθιστικό να κερδίζεις έστω και κάτι μικρο. Σε αυτόν τον ατμοσφαιρικό κόσμο με τα τέρατα και τους ήρωες με τα λαμπερά σπαθιά, με την δική μου ομάδα οπού κυνηγούσαμε κοινούς στόχους ένιωθα ευχάριστα.
Και γύρω μου ο πραγματικός κόσμος περνούσε πια αδιάφορος και ξεθωριασμένος.

Έλλειψη στόχων και επιτυχιών.
Άτομα που βιώνουν την κοινωνική απόρριψη σε επαγγελματικό ή προσωπικό επίπεδο. Κάποιοι θα έλεγαν πως μιλάμε για άτομα με κάποια μορφή κατάθλιψης ή θλίψης. Σε κάθε περίπτωση, η συνεχής απόρριψη ή και αποτυχία σε διάφορους τομείς της ζωής δημιουργεί ένα κενό στην ψυχολογία των ανθρώπων. Όλοι θέλουν κάτι να κερδίζουν.

Προσωπικά το μεγαλύτερο διάστημα που αφοσιώθηκα σε τέτοιους ψηφιακούς κόσμους ήταν 3 μήνες. Μετά βαρέθηκα καθώς συνειδητοποίησα πως οι καθημερινές μου νίκες ήταν μάταιες και εν τέλη δεν είχαν κάποιον τελικό σκοπό.

Με άτομα όμως, που συνομιλούσα ανά τα χρόνια μέσα σε αυτά τα παιχνίδια, παρατήρησα πως κάποιοι αφιερώνουν χρόνια ολόκληρα σε καθημερινή βάση. Και όχι μόνο αφιερώνουν τον χρόνο τους αλλά και τα χρήματα τους.

Είναι για κάποιους από αυτούς ένα ακριβό χόμπι. Στην ουσία, με ένα ποσό το μηνά, αγοράζουν την επιτυχία τους. Γίνονται οι πιο δυνατοί από όλους, γίνονται πρώτοι κάπου. Πετυχαίνουν τον θαυμασμό ή και τον φόβο από τους υπόλοιπους παίχτες. Γίνονται σημαντικοί, καθώς δεκάδες άτομα μαθαίνουν απέξω το όνομα που χρησιμοποιούν.

Ανάγκη για επιβεβαίωση.
Θα ταν ψέμα να πει κάποιος, πως δεν είχε ποτέ και για κανένα λόγο την ανάγκη να τον ξεχωρίσουν από το πλήθος έστω και μια φορά.
Να τον ξέρουν έστω λίγοι για κάτι σπουδαίο που έκανε.
Στην καθημερινότητά μας όμως αυτό είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει ο καθένας. Στον πλανήτη αυτό έζησαν, ζουν και θα ζήσουν δισεκατομμύρια άνθρωποι. Μα συγκριτικά ελάχιστοι έγραψαν το όνομά τους στη ιστορία, ελάχιστοι ήταν οι πρώτοι και ελάχιστους θυμόμαστε ακόμα και σήμερα με το όνομά τους.
Σε αυτούς τους εικονικούς κόσμους όμως, ο καθένας έχει μια τέτοια εφήμερη ευκαιρία ανάμεσα σε ένα μικρο πλήθος ατόμων.
Ο χρόνος τους και το χρήμα τους τους εξασφαλίζει μια εικονική θέση στο βάθρο των σπουδαίων.
Το χρήμα ίσως πολλοί εμίσησαν, μα την δόξα ουδείς!

Θα πει κανείς πως, έτσι όπως τα παρουσιάζω, είναι σαν να συμπεραίνω ότι οι gamers έχουν ψυχολογικά προβλήματα.
Η απάντηση είναι όχι.

Το gaming σε κάθε του μορφή είναι πλέον συνηθισμένο, απευθύνεται σε συνηθισμένους ανθρώπους με συνηθισμένες ζωές. Αν παρατηρήσετε και την δική σας ζωή, θα δείτε πως σπάνια είναι γεμάτη από ουσιώδεις προσωπικές επαφές, επιτυχίες ή αναγνώριση.

Οι gamers, λίγο έως πολύ, βρίσκουν την μάταιη πληρότητά τους σε εικονικούς κόσμους όταν η καθημερινότητα τους κουράζει.
Έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που ο εικονικός κόσμος ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού έχει γίνει λύση για την καταπολέμηση της ρουτίνας. Οι άνθρωποι πλέον γνωρίζουν και έχουν εκπαιδευτεί στη ιδέα του ότι υπάρχει και κάπου αλλού ένα μέρος να πάνε το μυαλό και τον χρόνο τους, αν θέλουν να απομονωθούν έστω και για μια ώρα μέσα στην ήμερα τους.

Μετά τις δηλώσεις του Elon Musk, για την επικείμενη επίτευξη της εικονικής πραγματικότητας με όλες τις αισθήσεις μας συνδεδεμένες, πόσο δύσκολο άραγε θα είναι κάποιος να την απορρίψει;

Ποιος θα συνειδητοποιήσει πως, ναι μεν η ζωή του είναι δύσκολη και γεμάτη κενά, αλλά οι επιτυχίες στον εικονικό κόσμο είναι ψεύτικες και ανούσιες;

Μήπως τελικά το gaming μας εκπαίδευσε στο να απορρίψουμε εύκολα τη ζωή για ένα εικονικό κλουβί;

.

Νατάσα Πανικός

(ΦΩΤΟ:Pexels)