Το δικαίωμα στην προπαγάνδα

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και τον δυτικό κόσμο,

βλέπω μια σειρά αντιδράσεων και αγώνων υπέρ κάποιων θεμάτων όπως, τα δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας, τα δικαιώματα υπέρ των ζώων, υπέρ της οικολογίας και τώρα τελευταία, υπέρ των εκτρώσεων και των δικαιωμάτων της γυναικάς.

Θα πει κανείς, δημοκρατία έχουμε, ο καθένας κάνει ο, τι θέλει. Σίγουρα.

Μα δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ γιατί συμβαίνουν όλες αυτές οι αντιδράσεις. Σίγουρα ο καθένας μια άποψη έχει το δικαίωμα να την έχει, αλλά πότε οι αγώνες για τις απόψεις μας γίνονται προπαγάνδα?

Με τον όρο προπαγάνδα, ονομάζουμε οποιαδήποτε προώθηση θέσεων ώστε να δημιουργήσουμε σε έναν αριθμό ανθρώπων έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης με τον οποίο επιθυμούμε να λειτουργεί. Και για να το πω πιο απλά, προσπαθούμε να δεχτεί ο κόσμος κάτι το οποίο βολεύει τη δουλειά μας.

Και ποιο είναι εκείνο το σημάδι που μας μάρτυρα πως κάτι είναι προπαγάνδα?
Η έλλειψη απαγόρευσης!

Παράδειγμα:
Όταν σε μια κοινωνία απαγορεύεται η γυναικά να βγαίνει από το σπίτι ασυνόδευτη, απαγορεύεται να αφήσει τον άντρα της και την χωρά της, απαγορεύεται να μιλάει σε άλλους ή να έχει απόψεις, και υπόψιν η απαγόρευση αυτή να είναι δια νομού με ποινή φυλάκισης ή και χειρότερα, τότε εκεί υπάρχει λόγος για αντιδράσεις και για διεκδίκηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όταν όμως σε μια κοινωνία οπού μια γυναικά είναι ελεύθερη δια νομού να κοιμάται με όσους άντρες θέλει, να μένει μονή και να ταξιδεύει στον κόσμο, να διεκδικεί ανώτερες θέσεις εξουσίας και να κάνει όσες εκτρώσεις θέλει, τότε κανένας λόγος για αντίδρασή υπέρ των δικαιωμάτων της δεν υπάρχει, καθώς δια νομού είναι ελεύθερη να κάνει ο, τι θέλει.

Τι γίνεται όμως αν ο νόμος επιτρέπει αλλά η νοοτροπία της κοινωνίας δεν αποδέχεται λόγο προτιμήσεων?
Εκεί κανονικά δεν χρειάζεται να γίνει κάτι, γιατί ο καθένας δια νομού μπορεί να αρέσκεται ή να αντιπαθεί ό, τι θέλει.

Άρα η προπαγάνδα δεν έχει να κάνει με αγώνες υπέρ δικαιωμάτων, αλλά με αγώνα για αλλαγή νοοτροπίας ή ανεκτικότητας σε μια ιδέα ή μια κατάσταση.
Η προπαγάνδα έχει ως στόχο την πλύση εγκεφάλου μιας μάζας ατόμων ώστε να δέχονται και ξαφνικά να αλλάζουν και τα γούστα τους και τη ζωή τους με βάση τις απόψεις κάποιων άλλων.

Και πότε η προώθηση μιας άποψης δεν γίνεται προπαγάνδα?
Όταν οι προώθηση αυτή δεν έχει καταναγκαστικό τόνο και χειριστική κατεύθυνση. Όταν δηλαδή κάποιος δεν προσπαθεί να επηρεάσει τις ευαισθησίες σου ανοιχτά χωρίς να σου καταθέσει πρακτικά επιχειρήματα. Και κυρίως όταν προωθώντας τις απόψεις και τα γούστα του δεν γίνεται επιθετικός προς οποιαδήποτε αντίθετη άποψη και στοχοποιεί όσους δεν την δέχονται και το λένε ανοιχτά.

Παράδειγμα δεύτερο:
Όταν στον αιώνα που διανύουμε, στον δυτικό κόσμο (και έχει σημασία που θα σχολιάσω παρακάτω γιατί τονίζω τον δυτικό κόσμο)
Ένας άνθρωπος που μπορεί να επιλέξει ελεύθερα τι θα κάνει στην ερωτική του ζωή με άλλα ενήλικα άτομα, δεν στερείται με νόμο κανένα δικαίωμα στην εργασία, την κοινωνική ζωή και την ελευθεριά στο λόγο, είναι τουλάχιστον ανούσιο να νιώθει πως στερείται διακαιώματα.
Αυτό που στερείται είναι αποδοχή από ένα σύνολο ανθρώπων, όχι όμως από όλο το σύνολο. Θα ήταν φαιδρό να πει ένας ομοφυλόφιλος πως δεν έχει βρει αποδοχή από ανθρώπους. Άρα θεωρητικά έχουμε κάτι υγιές. Κάποιοι θέλουν, κάποιοι δεν θέλουν.

Από τη στιγμή που κάποιος που δεν του αρέσει η ιδέα της ομοφυλοφιλίας, δεν προβαίνει σε βια, (το οποίο είναι έγκλημα ως προς τον οποιοδήποτε) είναι νόμιμος και ελεύθερος να έχει την άποψη του.

Όταν λοιπόν ο ομοφυλόφιλος βάζει σκοπό της ζωής του να παλέψει για να αλλάξει τη γνώμη του άλλου απλά για να έχει την απολυτή αποδοχή από το σύνολο της κοινωνίας τότε ξεκινά η προπαγάνδα.
Τι πιο αντιδημοκρατικό το να προσπαθείς να αλλάξεις με κάθε τρόπο τις απόψεις του άλλου??

Θα αναφερθώ τώρα στο πόσο σημαντικό είναι το ότι όλοι οι δήθεν αγώνες για τα ανθρωπινά δικαιώματα, είναι αναμφίβολα προπαγάνδες.

Όπως προείπα, ένας αγώνας για να κερδίσεις κάτι, έχει βασική προϋπόθεση να μην το έχεις ή να στο απαγορεύουν αυστηρά.
Και αναρωτιέμαι μοιραία, γιατί στην Ανατολή όπου υπάρχουν τόσες απαγορέψεις και τόση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμφωνά με τους ορούς του δυτικού κόσμου, δεν γίνονται τέτοιοι αγώνες και τέτοια προώθηση ιδεών από τους δήθεν σύγχρονους ευαισθητοποιημένους αγωνιστές.
Εκεί υπάρχει ο νόμος του Ισλάμ. Κανείς δεν τα βάζει με το Ισλάμ, παρ’ ότι οι κανόνες του είναι σκληροί και μη διαπραγματεύσιμοι. Το παράδοξο δε, είναι πως οι ίδιοι που φωνάζουν για τα ανθρωπινά δικαιώματα, είναι και εκείνοι που κάνουν αγώνες υπέρ του δικαιώματος κάποιου να είναι μουσουλμάνος οπού κι αν βρίσκεται..
Βλέπετε την σύγχυση που αναπόφευκτα προκαλείται σε αυτή τη στάση.
Ο Μουσουλμάνος έχει δικαίωμα να δείρει τη γυναικά του, κι εσύ που είσαι υπέρ των δικαιωμάτων της γυναικάς, παλεύεις για τον Μουσουλμάνο να κρατήσει τη νοοτροπία του!

Αν λοιπόν όλοι αυτοί σε Ευρώπη και Αμερική που επιμένουν με μένος να μου αλλάξουν τις απόψεις μου, και με χαρακτηρίζουν με τον χειρότερο τρόπο ενώ εγώ δεν τους στέρησα τίποτα, πάνε να παλέψουν για τα δικαιώματα αυτά στην Ανατολή, οπού εκεί πράγματι υπάρχουν καταπιεσμένοι άνθρωποι, εγώ θα είμαι στην πρώτη γραμμή μόνο και μόνο για την μαγκιά τους.

Ν.Πανικός

.

(φωτο:pexels)

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •