• Αρχική
  • Άρθρα
  • Πρώτα οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα και μετά… τρώμε τα κόλλυβα… (ΒΙΝΤΕΟ)

Πρώτα οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα και μετά… τρώμε τα κόλλυβα… (ΒΙΝΤΕΟ)

bells1
Αρκετός ντόρος έγινε με τις φιέστες του Ερντογάν τις προηγούμενες μέρες και όλοι του έκαναν το χατήρι να ασχοληθούν μαζί του.

Περισσότερο οι Χριστιανοί και δη οι Έλληνες, που του έδωσαν την ικανοποίηση να τους βλέπει στενοχωρημένους και δακρυσμένους, σα να ξαναζούν μια δεύτερη άλωση της Πόλης και μια ακόμα βεβήλωση της Μεγάλης μας Εκκλησιάς: της Του Θεού Σοφίας.

Παντού φωνές στηλίτευαν την απόφαση του Ερντογάν να κάνει Τζαμί την Αγιά Σοφιά, κατακραυγή, απειλές, προειδοποιήσεις, προτροπές… και τι δεν επιστρατεύτηκε για να κάνουν τον Τούρκο πρόεδρο να αλλάξει την απόφασή του. Μάταια.. Και να οι στεναχώριες και να η αγανάκτηση.

Ως λαός παθιασμένος, εμείς οι Έλληνες, εύκολα ξεσηκωνόμαστε, ιδιαίτερα όταν μας πειράζουν τα ιερά και όσια.

Αν δούμε πιο ψύχραιμα όμως την κατάσταση, θα παραδεχθούμε όλοι, ότι εδώ και τόσα χρόνια οι Έλληνες— ακόμα και αρκετοί από αυτούς που πήγαν να δουν την Αγία Σοφία ως αξιοθέατο ενός τουριστικού τουρνέ— ποτέ δεν ένιωθαν γαλήνη ή ψυχική ανάταση, όταν έμπαιναν μέσα στον ναό που, κακά τα ψέματα, δεν ανήκει πλέον στην Ορθοδοξία.
Οι Έλληνες δεν χαίρονται όταν αντικρίζουν την άλλοτε ένδοξη εκκλησιά τους να φρουρείται από 4 μιναρέδες, σαν φυλακισμένη σε κλουβί με κάγκελα.

Πάντα κάτι μαγκώνει την καρδιά των Ελλήνων που περνούν το κατώφλι της. Δέος και συγκίνηση σίγουρα νιώθουν, αλλά μέχρι εκεί. Σαν ένα τραύμα, που, ενώ έχει επουλωθεί, μόλις το αγγίξεις πονάει, ξανά και ξανά. Πάντα μας πονούσε η Αγιά Σοφιά, όπως μας πόνεσε και χθες, έτσι μας πονά εδώ κι εκατοντάδες χρόνια, από την ημέρα που έπεσε στα χέρια των Τούρκων κι αυτό δεν αλλάζει, ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Ποτέ, όσο η Αγιά Σοφιά μένει σκλαβωμένη στα χέρια αυτών, που τη βεβηλώνουν και τη χρησιμοποιούν συνεχώς, κάθε μέρα, εδώ και 500 και πλέον χρόνια, ως μοχλό πίεσης κατά των Ελλήνων, ως ανάμνηση μιας ταπείνωσης ενός λαού, που πάντα στάθηκε στις επάλξεις, μαχόμενος ενάντια στον σκοταδισμό και τη βαρβαρότητα, με την οποία φέρονται όταν αποκτήσουν θέση ισχύος, οι οπαδοί του Αλλάχ.

Μάταια πασχίζει η Τουρκία να δείξει το Ευρωπαϊκό της προφίλ με τα σήριαλ τύπου σαπουνόπερας που μας κατακλύζουν στην τηλεόραση. Όμορφοι «Τούρκοι» με Ελληνικά χαρακτηριστικά, παρουσιάζουν ένα δήθεν μοντέρνο προφίλ ζωής στη γειτονική χώρα. Hi tech προσθήκες θα έμπαιναν στην Αγ. Σοφία για να κρύψουν τις αγιογραφίες, δίνοντας προχωρημένη αισθητική στο χώρο, όπως δήθεν διατείνονταν οι παρατρεχάμενοι του Ερντογάν. Μια χώρα που προστατεύει τους καημένους «πρόσφυγες» και χρηματοδοτείται από την πολιτισμένη Ευρώπη, για να τους «φιλοξενεί» δήθεν, στο έδαφός της. Μια σειρά από παραμύθια, που δίνονται άφθονα, μέσω της τουρκικής προπαγάνδας κι όλοι τα καταναλώνουν άκριτα.

Ευτυχώς όμως, το τσίρκο με τη φιέστα του Ερντογάν, αποκαλύπτει ακόμα και στον πιο κοιμισμένο θεατή, πως κάτω από όλο αυτό το περιτύλιγμα κρύβεται το αληθινό πρόσωπο του προαιώνιου εχθρού των Ελλήνων.

Ένθερμοι πιστοί έξω από την Αγιά Σοφιά που έγινε τζαμί, φωνάζουν συνθήματα κατά των Ελλήνων, λέγοντας ανάμεσα σε άλλα: «Χτυπάτε συνεχώς, να κλάψουν γοερά, καθώς η Ελλάδα μας ακούει», ενώ τα ΜΜΕ της Τουρκίας χαίρονται για την θλίψη του Ελληνισμού, που χτυπά πένθιμα τις καμπάνες την ώρα της βεβήλωσης.

Ο ιμάμης τους δε, εμφανίστηκε την ώρα της επιδειξιομανούς προσευχής, με οθωμανικό ξίφος ανά χείρας, να ανεβαίνει κούτσα-κούτσα στον άμβωνα, θέλοντας να μας πει τι, άραγε; Σίγουρα πάντως, κρατώντας το σπαθί δε μας δείχνει την αγάπη του, ούτε τις προθέσεις του για ειρηνική συμβίωση. Κι όσοι βιαστούν να απαντήσουν ότι είναι μέρος του τελετουργικού, ας δουν τι λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι στο παρακάτω βίντεο.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Τούρκο δημοσιογράφο, Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, το σπαθί συμβολίζει για τις νέο-οθωμανικές επιδιώξεις του Ερντογάν, την κατάκτηση.
Ο Ερντογάν άλλωστε, ποτέ δεν έκρυψε τις βλέψεις του, να γίνει σουλτάνος μιας νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας, που θα φτάνει έως την Ισπανία, καλύπτοντας όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Και μάλιστα δείχνει με πολεμικές πράξεις ότι η επιθυμία του είναι να γίνει αυτό με πόλεμο και φωτιά. Αντίθετα, όλοι οι άλλοι γύρω του εθελοτυφλούν, αφήνοντάς τον να κάνει ότι θέλει.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, σε όλο αυτό το τσίρκο με τη δήθεν προσευχή – που μόνο προσευχή δεν ήταν, αλλά επίδειξη – ήρθε και η κατάρα του Ιμάμη.

Ο ιμάμης μας είπε λοιπόν πως : «Η λαχτάρα του έθνους μας που είχε γίνει βαθιά πληγή τελειώνει. Οι πόρτες του τζαμιού της Αγιάς Σοφιάς όπως και στα άλλα τζαμιά της χώρας θα είναι ανοιχτές για όλους τους υπηρέτες του Αλλάχ».
Μάλιστα προειδοποίησε ότι «όσοι αγγίζουν τα θεμελιώδη αγαθά και τις αξίες είναι καταραμένοι».
Δηλαδή όλοι εμείς που αντιδρούμε σε αυτό που θεωρεί ο ιμάμης θεμελιώδες αγαθό και αξία, όπως το να μπορεί να μπει σε όποιο τζαμί θέλει ως υπηρέτης του Αλλάχ, είμαστε καταραμένοι. Και πως δηλαδή αντιδρούσαμε, στερώντας του τα δικά του δικαιώματα; Αφού η Αγία Σοφία δεν ήταν τζαμί, ήταν μουσείο και μάλιστα δεν μπορεί να γίνει καν τζαμί, αφού είναι ναός της Ορθοδοξίας. Αυτοί αποφασίζουν και το βαφτίζουν τζαμί. Από την άλλη πάλι, πως δεν μπορούσε να περάσει τις πόρτες της Αγίας Σοφίας; Αφού ήταν μουσείο και ο καθένας μπορούσε να μπει μέσα.

Όπως θέλει τα ερμηνεύει ο Ιμάμης, έτσι για να μην ξεχνάμε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Διότι, άντε.. να δικαιολογήσεις τον Τούρκο πρόεδρο, πως κάνει τη φιέστα, για να αποπροσανατολίσει το λαό του από τα προβλήματα και τις ήττες του, άντε… και να νομίζεις, ότι με τα «διακοσμητικά» κόλπα, θα προστατευθεί το μνημείο, άντε πάλι… και να πιστεύεις, ότι το σπαθί είναι τελετουργικό και τα συνθήματα των φανατικών μουσουλμάνων είναι κραυγές γραφικών του περιθωρίου. Τις κατάρες πώς τις δικαιολογείς;;;
Ακόμα κι ένας τελείως ηλίθιος καταλαβαίνει, πως η κατάρα δείχνει μίσος και πόθο να προκαλέσεις κακό και δυστυχία στον άλλον.

Και πράγματι το μίσος είναι τέτοιο που, όσο και να θέλουν, δεν μπορούν να το κρύψουν. Ούτε κάτω από φιέστες, ούτε κάτω από θριαμβολογίες, ούτε κάτω από ιαχές ευτυχίας, προκαλώντας μας συνεχώς, με χίλιους δυο απίθανους τρόπους. Γιατί όπως φαίνεται τελικά έχουν κόμπλεξ, αφού ακόμα και μετά από 500 ολόκληρα χρόνια (!) συνεχώς προσπαθούν να πείσουν μάλλον τον ίδιο τον εαυτό τους κι όχι εμάς, ότι έχουν κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη!

Δυστυχώς για εμάς τους Έλληνες, το έχουμε αποδεχθεί περισσότερο από αυτούς, πως η Κωνσταντινούπολη και η Αγία Σοφία δεν μας ανήκουν πια κι αυτό δεν μας τιμά καθόλου ως έθνος.

Όμως η προσπάθειά τους να το φωνάζουν συνεχώς και να το δείχνουν με φιέστες της επετείου της άλωσης, με φιέστες ισλαμικής προσευχής σε Χριστιανική εκκλησία που με το ζόρι βαφτίζουν τζαμί, δείχνει και την αδυναμία τους. Βαθιά μέσα τους ξέρουν πως καταπατούν προσωρινά ιερά και όσια πατρώα εδάφη Ελληνικά, που δεν τους ανήκουν, ούτε θα γίνουν δικά τους ποτέ! Γιατί πάρθηκαν με βία, ατέλειωτο αίμα και ποτάμια από δάκρυα ενός λαού, που το μόνο που επιθυμεί, ακόμα και σήμερα, που εξακολουθεί να αδικείται κατάφορα, είναι ειρήνη, ανάγκη για δημιουργία και συνεργασία με όλους τους ανθρώπους.

Αυτοί όμως όχι. Εκεί, εμμονικά και λυσσαλέα, συνεχώς ασχολούνται με το πώς θα καταφέρουν να μας χτυπούν. Με χίλιες δυο δικαιολογίες, με χίλιες δυο αφορμές, κάνουν συνέχεια τους αδικημένους, ενώ είναι συνεχώς αυτοί που προκαλούν και δεν αφήνουν κανέναν γείτονα σε ησυχία. Ένας πραγματικός ψεύτης ταραξίας της περιοχής, είναι όλα αυτά τα χρόνια, το γειτονικό μας κράτος.

Κι ενώ φωνάζουν και προκαλούν, κι ενώ προσβάλουν την πίστη και τα σύμβολά μας, έρχονται τελικά και μας προσκυνάνε, αφού όσους μπερντέδες και να κρεμάσουν μέσα στην Εκκλησία -που είναι αφιερωμένη στον Τριαδικό Θεό κι όχι τον πολεμοχαρή Αλλάχ- κι όσα ανύπαρκτα εφέ λένε πως θα κάνουν για να εξαφανίσουν αυτά που δεν κρύβονται με τίποτα, τελικά έσκυψαν και τα προσκύνησαν όλα, κολλώντας το πρόσωπό τους στο δάπεδο της Αγίας Σοφίας, που είναι κι αυτό ποτισμένο με το αίμα αθώων Χριστιανών που δεν τους σεβάστηκε, ούτε τους έδειξε έλεος, ο αγαπημένος τους πορθητής.

Κρυφτείτε λοιπόν πίσω από τα κουρέλια των μπερντέδων σας, χωθείτε και κάτω από χαλιά αν σας βολεύει…εμείς όμως, εδώ στην Ελλάδα, αφού χτυπήσουμε την καμπάνα πένθιμα, μετά τρώμε και τα κόλλυβα, κι εσείς τα κόλλυβα τα έχετε στο ζωνάρι, όπως έλεγε ο γέροντας Παΐσιος και σύντομα έρχεται η ώρα σας.

H φωνή της σιωπής / photo unsplash