Οι περιπλανήσεις ενός …διαθέσιμου!

Διαθέσιμος για μία φτωχή και μόνη γυναίκα…

Ένα απόγευμα Παρασκευής, σούρουπο, περπατάς στην κεντρική πλατεία προαστίου της Αθήνας. Δεν είναι μία άχαρη, συνηθισμένη μέρα ρουτίνας, στα μέσα του Μαρτίου, μα γιορτάζονται οι Β’ Χαιρετισμοί Της Βασίλισσας Των Ουρανών…!
Πάει λίγος καιρός που άκουσες την ραδιοφωνική εκπομπή του Δημοσθένη, στην οποία έμαθες να θέτεις τον εαυτό σου στην διάθεση Του Αρχηγού Της Ζωής και έτσι ψάχνεις, κυριολεκτικά, ποιος συνάνθρωπος θα χρειαστεί να τον βοηθήσεις, όπως ο Αρχηγός σου Ζητά. Επιπλέον, επειδή σου αρέσει να (ψευτο)ψέλνεις και να κρατάς ισοκράτημα στο ψαλτήρι, βιάζεσαι να προλάβεις την ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου και πηγαίνεις στην εκκλησία της επιλογής σου.

Στην διαδρομή, λοιπόν, περνάς από την πλατεία και κάπου σε μια γωνιά και δίπλα σε τράπεζα, στέκεται μία μεγάλης ηλικίας γυναίκα. Ταλαιπωρημένη, θλιμμένη, να κρυώνει και ζητιανεύει για να ζήσει, κρατώντας ένα άδειο πλαστικό ποτήρι! Εκείνη τη στιγμή, αποφασίζεις και στέκεσαι για λίγο, χωρίς να σε δει και παρατηρείς γύρω σου το πλήθος περαστικών που την προσπέρναγαν – άτομα τα οποία είναι κλεισμένα στον εαυτό τους και δεν της δείχνουν την όποια ανθρωπιά τους. Αφού πέρασαν αρκετοί από δίπλα της χωρίς να δώσουν σημασία, την πλησιάζεις και βλέπεις ένα γνώριμο πρόσωπο… Είναι η ίδια κυρία η οποία ζητιάνευε και ενάμιση χρόνο πριν φύγεις από την πόλη και την πέτυχες ξανά εκεί, στο ίδιο σημείο. Σε αναγνώρισε, τη ρωτάς γιατί είναι ακόμα εκεί κτλ. Παρότι ο γιος της βρήκε μια δουλειά, εκείνη έπαθε μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο, σύνταξη δεν μπορούσε να βγάλει, τραυματισμένα γόνατα έχει, η Δ.Ε.Η. έκοψε το ρεύμα του σπιτιού και γι αυτό κάθεται στους δρόμους να μαζέψει όσα χρήματα μπορεί για να έρθει το ρεύμα κτλ.

Κάνεις την κίνηση και δίνεις ένα κέρμα αλλά ΚΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΕΙ να μη φύγεις αμέσως αλλά να πεις δυο κουβέντες… Λέτε κάνα αστείο και ύστερα την προτρέπεις να μιλήσει Στον Αρχηγό, να Του ζητά να της Πάρει το φορτίο από το νου και την καρδιά της.

«Το κάνω, παιδάκι μου αλλά είναι στιγμές που δεν αντέχω άλλο…» και ξεσπάει σε κλάματα. Της ξαναδίνεις ένα ακόμα κέρμα και έπειτα παίρνεις το ΟΠΛΟ σου – ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΕ ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΣΟΥ (λες από μέσα σου) και απλά της λες την Αλήθεια ότι αυτός ο κόσμος, με τα προβλήματα, τα άγχη και τις φοβίες που σπέρνει ΔΕΝ είναι ο κόσμος Του Αρχηγού και την παρακινείς να ζητά Την Βασιλεία Των Ουρανών: «Πάρε με κοντά Σου, όποτε Εσύ Θέλεις, στον Πραγματικό Κόσμο – οτιδήποτε άλλο θα Φροντίσει Εκείνος…» της προσθέτεις και την αγγίζεις στο χέρι.

«Πηγαίνω στην εκκλησία, ανάβω το κεράκι μου κτλ» σου λέει μα εσύ, εσύ που ξεκαθάρισες μέσα σου την ουσία από την τυπολατρία, επιμένεις λέγοντας:

«Καλή μου Ελένη, άσε τους ανθρώπους και μίλα στον Χριστό ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ. Τόσα χρόνια ζεις και δεν κατάλαβες ότι κανείς τους δεν σε βοήθησε ή δεν τα κατάφερε να σε βοηθήσει; Μην ελπίζεις σε κανέναν άλλο. Τι Θέλεις Χριστέ μου, να κάνω για Σένα; ΜΟΝΟ ΧΡΙΣΤΟΣ – ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ…»!
Δεν είναι μόνο η σιγουριά που νιώθεις και που σε ωθεί για τα λόγια που της είπες, αλλά και η υψηλή αίσθηση της ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ που σου Ανέθεσε ο Αρχηγός… Το ύφος σου cool, σοβαρό μα και απαλό, σκληρό μα και συναισθηματικό, με αυτό το διαπεραστικό βλέμμα που τόσο πολύ ήθελες να αποκτήσεις μιμούμενος το ίνδαλμά σου, εκείνον που ζει για τρισαναρίθμητους χρόνους επάνω σε τούτο τον πλανήτη…!

Η κα. Ελένη λοιπόν, εκεί που έκλαψε από θλίψη τώρα συγκινήθηκε από χαρά, αφού σου είπε: « Αχ, τι ωραία λόγια μου είπατε – τι ωραία που νιώθω. Ο Θεός να σας Έχει καλά, τι καλό που μου κάνατε»! Εσύ όμως, ειλικρινής όντας, αποκρίθηκες: «Εγώ; Ο Χριστός σου Πήρε το βάρος – Δόξα Τω Θεώ»! Αφού είπες και κάνα δυο αστεία και την ξαλάφρωσες από τις ψεύτικες έγνοιες της, την αποχαιρέτησες και βάδισες για την εκκλησία.

Τι παράξενο συναίσθημα ήταν αυτό που πήρες – δεν έχεις νιώσει παρόμοιο, σα να ήξερες από πάντα ΤΙ να κάνεις και ένιωσες την ικανοποίηση ως έπαθλο του έργου σου. Και τι έκανες; Έδωσες σημασία; Έδωσες ένα δίφραγκο; Έδωσες παρηγοριά και ελάφρυνση του άγχους και του αρνητισμού σε πλησίον συνάνθρωπο…; Δεν σε ενδιαφέρει να το βλέπουν άλλοι, δεν γουστάρεις πια την ανταπόδοση και δεν περιμένεις επιβράβευση για ό,τι καλό προσπαθείς να κάνεις. Το κάνεις πλέον αυθόρμητα, πηγαία και με αυξανόμενο ρυθμό απόδοσης στο δημιουργικό σου έργο, έργο που Ζητά να παράγεις Ο Αρχηγός σου και σε βοήθειά σου τρέχει πάντοτε Η Κεχαριτωμένη Μαρία…!
Το συναίσθημα που αποκόμισες δεν ήταν έντονο, γιατί δεν είναι η πρώτη σου φορά, μα ήταν κάτι το ‘καλυμμένο’, δεν περιγράφεται. Αυτή την φορά, μία cool ‘γεύση’ σου αφήνει στην καρδιά, ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και θυμήθηκες τη φράση του δασκάλου σου, ο οποίος πετά και κανα αγγλικό: «Η αγάπη είναι KILLER…»! Η αγάπη ‘σκοτώνει’ τα άγχη, τους φόβους και τα αρνητικά συναισθήματα ή τουλάχιστον προσφέρεται να τα σκοτώσει, αν ο απέναντί μας δέχεται την αγάπη. Αν δεν δέχεται την αγάπη σου, πας στον επόμενο πλησίον σου, στην επόμενη ψυχή με σώμα… Και αναρωτιέσαι αν έτσι νιώθει όποιος εφαρμόζει την επιθετική αγάπη! Έτσι κάνει όποιος θέλει να βοηθά, ΕΝ ΨΥΧΡΩ, τους γύρω αγχωμένους συνανθρώπους του, χωρίς να ζητά επιβραβεύσεις; Αδίστακτα, χωρίς να κάνει βήμα πίσω ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΦΟΡΑ, προσφέρει το έργο που Ζητά από μας Ο Αρχηγός;

Τι σημαίνει να θέτεις τον εαυτό σου στην διάθεση Του Αρχηγού Της Ζωής; Δεν ξέρεις, παραδέχεσαι ότι δεν ξέρεις τίποτα, αλλά το βάζεις πείσμα, το έχεις κίνητρο να μαθαίνεις και σταματημό να μην έχεις. Να περιπλανιέσαι σε τόπους διαφορετικούς και να βοηθάς του ανθρώπους να κάνουν ουσιαστικά ΕΝΑ πράγμα, να μιλήσουν/προσευχηθούν Στον Αρχηγό Της Ζωής και έτσι αρπάζεις τις ευκαιρίες για να κερδίσεις μία θέση, μία ουράνια θέση στον εξώστη Του Παραδείσου; Και που ξέρεις – μπορεί να βρεθείτε ως συγκάτοικοι, εκεί ψηλά, με εκείνη την φτωχή και μόνη γυναίκα…!

Ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου μία από τις περιπλανήσεις σου… περιπλανώμενε!!!
 

Ιησούς Χριστός Νικά ΕΥΤΥΧΩΣ!!!

Kenshin

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu