Οι δύο αντίθετες νοοτροπίες

Κώδικας φωτός

Τις περισσότερες φορές φαντάζει ακατόρθωτο, στη σκέψη και μόνο, το να συγχωρέσουμε κάποιον που μας στεναχώρησε και μας πλήγωσε. Όσο πιο πρόσφατο είναι μάλιστα το γεγονός, τόσο πιο δύσκολο είναι να υποτάξουμε τον εγωισμό μας και κατά πρώτον να τον συγχωρήσουμε μέσα μας. Ο χρόνος σύμφωνα και με τους ψυχολόγους είναι εν μέρη ένας παράγοντας που βοηθάει, αλλά η απόφαση να το το κάνουμε ή όχι είναι πάντα δική μας.

Αφορμή για τις σκέψεις μου αυτές, ήταν ο θάνατος του David Rockefeller. Την ανακοίνωση του θανάτου του ακολούθησε καταιγισμός σχολίων στα social media τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σίγουρα μισάνθρωπα. Μα με τόσο κακό που έκανε θα πεί κανείς, είναι απολύτως δικαιολογημένα, και δεν λέω πως αυτό δεν ισχύει. Όμως αυτό ήταν ένα ακόμη ερέθισμα, για να συλλογισθώ, ποια είναι, ή μάλλον ποιά θα έπρεπε να είναι, η νοοτροπία μας.

Τι μας έδειξε ο Χριστός ; Το να ευχόμαστε κάποιος άνθρωπος να πάει για πάντα στην λεγόμενη κόλαση και να τιμωρείται, ποιου νοοτροπία είναι ; Σίγουρα πάντως όχι του Χριστού. Μέσα στο πόνο του φριχτού μαρτυρίου της σταύρωσης, οι λέξεις που βγήκαν από το στόμα του Ιησού Χριστού ήταν : Πατέρα, συγχώρεσε τους, δεν ξέρουν τι κάνουν. Ο δε Σωκράτης έλεγε : «ουδείς εκών κακός» που θα πει κανείς δεν θέλει πραγματικά να είναι κακός. Όχι δεν είμαστε ο Χριστός και θα ήταν υποκρισία να το υποδυθούμε την στιγμή που δεν το νιώθουμε και δεν μας βγαίνει να το πούμε. Όμως οφείλουμε να γνωρίζουμε ποια είναι η νοοτροπία του φωτός.

Κάποτε στα χρόνια του Χριστού, επειδή οι άνθρωποι ενός χωριού δεν δέχθηκαν να πάει εκεί ο Χριστός, Τον είχαν ρωτήσει οι μαθητές Του: «Θέλεις να πούμε να κατεβεί φωτιά από τον ουρανό και να τους αφανίσει όπως και ο Ηλίας έκανε;» Ο Χριστός όμως τους επιτίμησε και τους είπε: «Δεν καταλάβατε (ακόμη) ποιανού πνεύματος (νοοτροπίας) είστε εσείς ;» «Γιατί ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε, για να καταστρέψει τις ψυχές των ανθρώπων, αλλά για να τις σώσει». Στο σημείο αυτό ο Χριστός διαχωρίζει την δική του νοοτροπία απο εκείνη του μισάνθρωπου Γιαχβέ της παλιάς διαθήκης και των δήθεν «προφητών» του, που στην πραγματικότητα ήταν δαιμονισμένοι που έδιναν υποσχέσεις περι του ερχομού του Αντιχρίστου.

Τα λόγια που ο Χριστός είπε στους μαθητές του, θα μπορούσαν να ταιριάξουν γάντι σε αυτό το περιστατικό αλλά και σίγουρα κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Όσον αφορά για τον Rockefeller, για να εξηγηθώ, εννοείται πως δεν θα ξεχάσουμε τι έκανε. Τα λόγια αυτά δεν τα γράφει κάποιος άγιος, αλλά ένας άνθρωπος που την επόμενη στιγμή μπορεί για τον πιό χαζό λόγο να νευριάσει με κάτι ή κάποιον. Μην το βλέπετε όμως προσωπικά, δεν θέλω να σταθώ εκεί. Στο πρόσωπο του Rockefeller, μπορεί να μπει κάθε τζιχαντιστής, κάθε παιδοβιαστής, κάθε άνθρωπος που κάνει/έκανε μεγάλο κακό. Ακόμη και ο ίδιος ο Ιούδας που πρόδωσε τον δάσκαλό του τον Χριστό για τα λεφτά. Να μην το χοντρύνω και μιλήσω για τον ίδιο το Σαμαέλ, τους δαίμονες και την Λίλιθ. Κι όμως, σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα του Νάγκ Χαμμάντι αλλά και την ίδια την λογική της αγάπης που είναι ο ίδιος ο Θεός, στο τέλος ΟΛΟΙ θα είμαστε και πάλι μαζί. Ο Χριστός μας θα αγκαλιάσει κάθε άσωτο υιό που θα επιλέξει να επιστρέψει στην αγάπη Του. Δε θα αποστραφεί ΚΑΝΕΝΑΝ. Αργά η γρήγορα όλοι θα καταλάβουν που ανήκουν, και τότε θα γυρίσουν πίσω, ασχέτως από πόσες δυσκολίες, και επίπεδα δοκιμασίας θα έχει περάσει ο καθένας.

Και σκέφτομαι, ποιοι είμαστε εμείς που ευχόμαστε, ακόμη και για τον χειρότερο άνθρωπο του κόσμου, να πάει μακριά από τον Θεό και να βασανίζεται αιώνια ; Ποιοι είμαστε εμείς ; ο Χριστός είπε «Εγώ δεν ήρθα να κρίνω τον κόσμο αλλά να σώσω τον κόσμο.» Σίγουρα το να μη μπορούμε να συγχωρέσουμε εμείς κάποιον, είναι λογικό τουλάχιστον για τον εγωισμό μας, όμως το να το πηγαίνουμε ένα βήμα παραπέρα και μέσα στην ασχετίλα μας να ευχόμαστε την αιώνια καταδίκη κάποιου ;

Μα θα πει κανείς, αν το πάρουμε έτσι, τότε πως θα γίνει ο πόλεμος του Πολέμαρχου του Θεού κατά των ανόμων, όταν έρθει η ώρα, σύμφωνα με όσα έχουν προφητευτεί ; Άνθρωποι, που μάλιστα θα έχουν μετατραπεί και θα έχουν γίνει τέκνα Θεού δεν θα σφάζουν τους ανόμους Νεφελίμ, και φυσικά τους ανθρώπους του Αντιχρίστου ; Ναι είναι η απάντηση, όμως υπάρχει μια λεπτή ειδοποιός γραμμή στο τι εύχεται κάποιος για εκείνον τον άνθρωπο που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά ή/και που γενικά πράττει ενάντια της φύσης του.

Μπορεί για παράδειγμα να σκοτώνεις κάποιον άνθρωπο ως εχθρό σου στον κόσμο αυτό σε μία μάχη ή επειδή έρχεται εκείνος να σε σκοτώσει, αλλά να μην τον μισείς θέλοντας πχ να πάψει να υπάρχει, Αντιθέτως μπορεί να εύχεσαι να βρει και αυτός τον δρόμο που θα τον οδηγήσει στην φωτεινή πατρίδα. Χιλιάδες άνθρωποι θα πάρουν το χάραγμα του Αντιχρίστου. Με πολλούς από αυτούς μπορεί να εμπλακούμε σε θανάσιμες εμπλοκές και να αναγκαστούμε να τους σκοτώσουμε στον κόσμο αυτό, αφού το να κάτσουμε να μας σκοτώσουν δεν αποτελεί επιλογή. Να ευχηθούμε μήπως να πάνε σε αιώνια τιμωρία – η οποία δεν υπάρχει κιόλας- ή να ευχηθούμε να βρουν τον τρόπο εκεί που θα πάνε να συνεχίσουν το ταξίδι τους, να συνέλθουν και να γυρίσουν και εκείνοι σε αυτό που ονομάζουμε Παράδεισο ; Το αν ο εγωισμός μας, μας αφήνει να το κάνουμε, είναι άλλο καπέλο που λένε. Σίγουρα δεν είναι κάτι καθόλου εύκολο, όμως και πάλι ο Χριστός μας καλεί να γίνουμε τέλειοι όπως ο Πατέρας μας. Επίσης να θυμηθούμε το σοφό «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» του Σόλωνα, αφού δεν ξέρουμε σε τι θέση θα βρεθούμε εμείς και τι θα επιλέξουμε ως το τέλος της ζωής μας στον κόσμο αυτό. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας μπορεί να μετά-νοήσει, και ο μεγαλύτερος δίκαιος μπορεί να γίνει ο χειρότερος όλων. Τα πάντα ρεί.

Η νοοτροπία του μίσους και της ανταπόδοσης του κακού έρχεται κυρίως μέσα από το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» της παλιάς διαθήκης του Σατανά- Γιαχβέ- Γιαλνταμπαόθ. Σκότωσε ; Καλά να πάθει που πέθανε. Έκλεψε ; Καλό ψόφο. Βίασε; Να μην βρει ποτέ ησυχία. Κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπους ; Να πάψει να υπάρχει. Πως αυτή όμως η μισάνθρωπη, βαπτισμένη στο μαύρο χάος, νοοτροπία του σκότους, μπορεί να έχει κάποια σχέση με την αγάπη, με τον Χριστό ; Η νοοτροπία του φωτός δεν γνωρίζει από μίσος και εκδίκηση. Ο Γιαχβέ λέει σου έκανε κάποιος κακό ; Να του κάνεις και εσύ, είναι δίκαιο. Στο αντίθετο άκρο, ο Χριστός λέει, σου έκανε κάποιος κακό ; Συγχώρεσέ τον. Κατάλαβε ότι το κάνει επειδή είναι για κάποιο λόγο μπερδεμένος, αγχωμένος, και υπέρμετρα προσκολλημένος στον κόσμο αυτό. Μπορεί επίσης ο συγκεκριμένος- και αυτό ειναι το πιο πιθανό- να βρίσκεται σε πλήρη άγνοια, σχετικά με την αλήθεια και τη φύση της ψυχής του.

Απλό παράδειγμα. Ο Σαμαέλ έχει κάνει τόσα σφάλματα και είναι ίσως ο υπεύθυνος κάθε κακού. Κι όμως, όταν συνειδητοποιήσει τι έκανε και επιλέξει ελεύθερα να επιστρέψει στο Φως, ο Χριστός θα του κλείσει την «πόρτα» στα μούτρα ; Θα ζητήσει αντάλλαγμα ;Θα θέλει μήπως να πάρει εκδίκηση για τα όσα στραβά έκανε ο Σαμαέλ ; Όχι. Αντιθέτως όπως λέει και στην παραβολή του ασώτου υιού, θα τον υποδεχθεί με χαρά, αφού ο Δημιουργός μας θέλει να είμαστε ευτυχισμένοι και ελεύθεροι. Η πραγματική και μοναδική ευτυχία κάθε πλάσματος βρίσκεται κοντά στον Δημιουργό Του, ωστόσο κάθε πλάσμα είναι ελεύθερο εκ κατασκευής να επιλέγει τι θέλει.

Η ιδιότητα και το προσωπείου του αυστηρού κριτή-τιμωρού δεν είναι γνώρισμα του Χριστού, αλλά του κατώτερου δημιουργού του κόσμου της ύλης που ζούμε, του Σαμαέλ. Αιώνια τιμωρία, όπως εγκληματικά μας φύτεψαν στο μυαλό οι ταγοί του εβραιοχριστιανισμού δεν υπάρχει. Ο Χριστός δεν τιμωρεί, είναι μόνο αγάπη και δικαιοσύνη, και αυτή η δικαιοσύνη είναι που θέλει κάθε πλάσμα Του, να επιλέγει απόλυτα ελεύθερα τη νοοτροπία θέλει να έχει και το που θέλει να βρίσκεται.

Το σίγουρο είναι ότι από κάθε πλευρά, απέχουμε από την έννοια της αγάπης. Απέχουμε από την έννοια της ενσυναίσθησης, της ολότητας και της ενότητας. Δεν θα το παίξουμε Χριστός, ούτε τέλειοι, ούτε ότι ξαφνικά μπορούμε να συγχωρούμε τους πάντες με ένα δηθενίστικο- θεατρινίστικο στύλ ανωτερότητας. Ίσως αυτό να έρθει αργότερα, όταν και αν συνειδητοποιήσουμε καλύτερα κάποια πράγματα μέσα μας.
Αν μάλιστα δεχτεί κάποιος την υπερ-φευγάτη θεωρία που έκανε γνωστή ο Δημοσθένης Λιακόπουλος, της παράλληλης ταυτόχρονης δοκιμασίας ενός ανθρώπου σε πολλές παράλληλες ταυτόχρονες ζωές κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες σε κάθε μία (καμία σχέση με μετενσάρκωση-μετεμψύχωση), μέσα στον ψεύτικο αυτό κόσμο, τότε τα πράγματα αν και φαίνονται να περιπλέκονται περισσότερο, γίνονται ακόμη πιο απλά, και καταλήγουν στα επίσης απλά και μαθηματικά λόγια του Χριστού, αλλά και του Σωκράτη.

«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» , «Μην κρίνεις ίνα μη κριθείς» και «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα», αντίστοιχα. Στο τέλος όλα θα μετρήσουν. ‘Ολα όσα έζησε κάποιος, όπου και αν τα τα έζησε. Όλα θα ζυγιαστούν δίκαια με αγάπη και σοφία εν ριπή οφθαλμού, και ο Χριστός, όχι σαν αυστηρός κριτής όπως θέλει να το παρουσιάζει ο Εβραιοχριστιανισμός, αλλά ως ο Πατέρας μας που αγαπάει τον καθένα μας μοναδικά όσο κανείς και που βλέπει στα τρίσβαθα της ψυχής μας, θα γνωρίζει για τον καθένα μας αν θα είναι άξιος και ικανός να ζήσει στο φως ή αν θα έχει παραμείνει επικίνδυνος ιδεολογικά για τον παράδεισο και όντας ανέτοιμος θα χρειαστεί να περάσει από περαιτέρω εκπαίδευση, με σκοπό να συνέλθει και να επιστρέψει κι εκείνος στην στο ανέσπερο ζεστό φως.

Το μικρό μυαλό μας, του 7,5% στον κόσμο αυτό, δεν μπορεί να συλλάβει τίποτα απ όλα αυτά. Το πιο σημαντικό απ όλα είναι να είμαστε αληθινοί και όχι να υποδυόμαστε κάτι που δεν είμαστε. Ας έχουμε πολλά στραβά όχι όμως και αυτό, αφού δεν μπορούμε να κρυφτούμε ούτε από τον εαυτό μας και βεβαίως, ούτε από τον Δημιουργό μας. Είμαστε αυτοί που είμαστε και συνεχίζουμε προς την ανέλιξη και την εξέλιξή μας. Το μόνο που μπορούμε να πούμε πως ξέρουμε, όσο μπορούμε τουλάχιστον, είναι το ποιος είναι ο στόχος μας και ποιος είναι ο Αρχηγός που ακολουθούμε. Από την μία είναι ο εγωισμός μας που τις περισσότερες φορές μας κυβερνάει και από την άλλη ο Χριστός, που με το παράδειγμά Του και τα λόγια Του, μας καλεί να μετά-νοήσουμε, να μεταμορφωθούμε και να (επανα)-λάβουμε νέα νοοτροπία, την νοοτροπία του φωτός.

Με αυτή θα εισέλθουμε στο φως της φωτεινής μας πατρίδας, αφού το όμοιο αναγνωρίζεται και γίνεται δεκτό μόνο από το όμοιό του. Δεν θα είχε άλλωστε νόημα να ζήσει κάποιος σε ένα τόπο αγάπης, δικαίου και προσφοράς, αν εκείνος δεν λειτουργεί με την ίδια νοοτροπία. Θα ήταν απόλυτα δυστυχισμένος και θα ένιωθε «σαν το ψάρι έξω από το νερό». Γιαυτό πριν εισέλθει κάποιος και πάλι στο φως, χρειάζεται να ετοιμαστεί, να συνειδητοποιήσει την αλήθεια και να δεχτεί ελεύθερα τη νοοτροπία του φωτός. Όχι επειδή του το επιβάλλει κάποιος και πρέπει να το κάνει, αλλά επειδή αυτή προάγει την ελευθερία, την ζωή και την χαρά. Αυτή είναι που δημιουργεί ζωή και ευτυχία, με αυτήν είμαστε προικισμένοι εξ αρχής από τον Δημιουργό μας, και αυτή -πιστεύω- ότι στο τέλος θα καταλάβουμε όλοι, ότι είναι η οδός που οδηγεί στην αιώνια ευτυχία και χαρά.

Ας διαβάσουμε τώρα λίγο από την νοοτροπία του φωτός:

Αποστόλου Παύλου: Απόσπασμα Α’ Επιστολή προς Κορινθίους, (ιβ´ 27 – ιγ´ 13). (Ένα μη παραποιημένο, από τον εβραιοχριστιανισμό, κείμενο)

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.
Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν.
Όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους,
τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.

Νεοελληνική απόδοση :

Αν μπορώ να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και μπορώ να γνωρίζω όλα τα μυστήρια και έχω όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε.

Και αν δώσω στους φτωχούς όλη μου την περιουσία, και αv παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν θα χαθεί.

Ακόμη κι αν οι προφητείες, καταργηθούν, ακόμη και αν οι γλώσσες πάψουν,ακόμη και αν η γνώση καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν μέσα από καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, Τότε όμως θα βλέπουμε τα πάντα πρόσωπο με πρόσωπο απευθείας. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Το πιο μεγάλο όμως από αυτά είναι η αγάπη.

I.Χ.Ν

DesertFox

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu