Όλοι μας ερχόμαστε σε καταστάσεις, που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον εγωισμό μας.

Από ανόητες μικρο-παρεξηγήσεις, ως και πράγματι δύσκολα και περίπλοκα διλήμματα.

Είναι πάντα πολύ εύκολο να κάνουμε αυτό, που πάντα μας προτρέπει ο εγωιστικός εαυτούλης μας να κάνουμε.

Μας δίνει και πολλαπλή αιτιολογία, πάντα με κοινό παρανομαστή το «εγώ» μας.

Εκεί κάπου όμως, ακούγεται και η φωνή του Χριστού, του Φωτός, που μας θυμίζει ποιο είναι το σωστό.

Εκείνη η «άβολη» αλήθεια, που πολλές φορές ξεχνάμε ή ακόμα χειρότερα κάνουμε πως ξεχνάμε.

Τότε, εκείνη τη στιγμή, είναι, που σαν μαχητές του Χριστού, ακαριαία πρέπει να τραβήξουμε το σπαθί μας και να εκτελέσουμε την αποστολή, μπρος στην οποία στεκόμαστε. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς πολύ ανάλυση, χωρίς πολλά λόγια. Ίσως και χωρίς κανένα.

Όπως ακριβώς ένας σοφός σαμουράι που περιμένει σιωπηλά και την κατάλληλη ώρα, τραβάει το κατάνα και κόβει στα δυο
τον αντίπαλό του ή όπως ένας αδίστακτος κομάντο τραβάει το πιστόλι του και εφαρμόζει το γνωστό «πρώτα πυροβολείς και μετά ρωτάς».

Εμείς τραβάμε το πνευματικό σπαθί μας και κόβουμε τους δεσμούς βάρους, άγχους, πόνου, στενοχώριας, απελπισίας, από κάποιο συνάνθρωπο ή και από εμάς τους ίδιους.

Απλά, γρήγορα, σιωπηλά.

Όπως λέει ο Δημοσθένης, JUST DO IT. Απλά κάν’ το. Είσαι στρατιώτης σε αποστολή και οι οδηγίες του Αρχηγού μας είναι σαφέστατες.

Kι αν σε κάποια μάχη πέσεις, θυμήσου μονάχα να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις. Τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Θα τελειώσει μόνο, αν τα παρατήσεις και κάτι τέτοιο δεν αρμόζει σε μαχητή/μαχήτρια του Χριστού.

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ
R.DΕΛH

φωτο:pexels

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu