Η παγίδα του εγκλεισμού

Η Ελλάδα πλήττεται όπως και όλος ο κόσμος από έναν φονικό ιό. Χιλιάδες πληροφορίες μας βομβαρδίζουν καθημερινά με διάφορα σενάρια.

Άλλοι λένε πως ο ιός είναι ένα βιολογικό όπλο, ή ότι δεν υπάρχει, ή ότι ο αριθμός των θυμάτων είναι ψέμματα. Ο κάθε ένας λέει ό,τι σκέφτεται το μικρό μυαλό του, ό,τι του πλασάρουν, ό,τι τον βολεύει καλύτερα στην συνείδηση του κι ό,τι μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος του ανάλογα με τις γνώσεις του.
Μερικοί φωνάζουν να ανοίξουν οι εκκλησίες, πιστεύουν πως η πίστη τους κλονίζεται από ένα κλειστό κτήριο, ενώ πολλοί είναι αυτοί που βρίζουν τον Θεό και την Παναγία, λέγοντας πως μας ξέχασαν, πως ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν, πως ποτέ δεν υπήρξαν, αυξάνοντας την αποστασία μας όλο και περισσότερο..

Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που δεν τους νοιάζει τίποτα και ακόμα κυκλοφορούν σαν ψυχροί δολοφόνοι στους δρόμους, χωρίς να τους ενδιαφέρει για τους γύρω τους, νιώθοντας άτρωτοι σε όλο το φαινόμενο που επικρατεί, αυξάνοντας όλο και περισσότερο την ασπλαχνία μέσα τους.
Το συμπέρασμα είναι πως φταίει ο πρωθυπουργός, φταίνε οι φορείς, φταίει ο Θεός, φταίει ο γείτονας, φταίει ο γονιός, φταίει ο ηλικιωμένος, φταίει ο παπάς, φταίνε όλοι και όλα, εκτός φυσικά από εμάς. Άραγε, πόση έπαρση και πόσο εγωισμό, να έχει όλο αυτό το σκεπτικό;
Νομίζετε πως και εγώ δεν έχω τηλεόραση και δεν βλέπω και δεν διαβάζω και δεν ακούω;
Τα ίδια σχεδόν ερεθίσματα δεχόμαστε όλοι, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για το γεγονός ότι ένας ιός κατάφερε να αποκαλύψει τον χαρακτήρα μας που δυστυχώς μόνο φωτεινός δεν είναι.

Η απελπισία, η κακία και η απόσταση, όλο και μεγαλώνει μέσα μας και γύρω μας. Και φοβάμαι, ότι μετά το πέρας της διαδικασίας θα μας γίνει συνήθεια και θα μείνουμε έτσι αποξενωμένοι, χαλαροί, περισσότερο αφελείς από πριν, λέγοντας σε όλους, αλλά και στον εαυτό μας, ότι εγώ πέρασα μια καραντίνα Ξέρεις τι είναι μια καραντίνα; Ξέρεις τι έπαθα εγώ αυτές τις μέρες; Πως ζούσα, τι ψυχολογικά έχω, τι μου κάνανε και διάφορα τέτοια παραληρήματα.

Θα έρθω όμως ευθύς αμέσως να σε ρωτήσω ε και; Τι είναι ρε μεγάλε αυτή η καραντίνα που πέρασες εσύ; Μήπως και δεν ήσουν σπίτι σου, με τη ζέστη σου κουβέρτα, το ζεστό σου φαγητό, το άφθονο νερό, το ίντερνετ, τα παιδιά σου, που τόσο καιρό δεν είχες χρόνο να τα δεις; Με την γυναίκα σου, που επέλεξες να έχεις μαζί σου;

Σκέψου από την άλλη να μην είχες σπίτι, να μην είχες φαγητό, να μην είχες ένα άνθρωπο δίπλα σου να σου πει μια καλή κουβέντα ή να σου συμπαρασταθεί σε όλον αυτόν τον εγκλεισμό. Σκέψου να ήσουν ο κανένας, πεταμένος σε μια κρύα γωνιά του δρόμου, χωρίς νερό, χωρίς τροφή, μέσα στην βρωμιά της πόλης, μισοπεθαμένος, προσπαθώντας μόνο να επιβιώσει

Τότε, ίσως και να ‘χες το δικαίωμα να πεις με τόση έπαρση, εγώ μόνος μου πέρασα μια καραντίνα, αλλά μην ξεχνάς πως και πάλι μόνος δεν ήσουν, γιατί κανείς δεν είναι μόνος. Και εγώ που μένω μέρες τώρα μόνη κλεισμένη μέσα σε λίγα τετραγωνικά, μόνη δεν είμαι. Γιατί μαζί μου έχω τον Έναν, γιατί δίπλα μου είναι ο Χριστός και εμείς αυτό το ξεχνάμε.

Τώρα είναι η ώρα, τώρα είναι η ανάγκη περισσότερο από πριν. Τώρα που φοβάστε και βασανίζεστε και νιώθετε μόνοι και δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε με τους άλλους που είστε μαζί κλεισμένοι στο σπίτι. Τώρα χρειάζεστε την προσευχή περισσότερο από όλες τις φορές. Μην ξεχνάτε ο πόλεμος είναι αόρατος, είναι 24ωρος, σε βρίσκει παντού πάνω στη γη και αυτοί θέλουν να σε αγχώσουν να σε φοβίσουν να σε εκνευρίσουν να μην σε αφήνουν να κοιμηθείς, να σε κάνουν να ξεχάσεις ποιος είσαι, να σε κάνουν να ξεχάσεις τον σκοπό σου, αλλά εμείς έχουμε το Όπλο, έχουμε την Λύση, έχουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, που περιμένει με το χεράκι Του τεντωμένο προς εμάς… Μην ξεχνάτε να Του μιλάτε… Όλη την ώρα να Του μιλάτε με φωνή βροντερή, με φωνή νοερή μέσα στο μυαλό σας, με τα χέρια σας, με το σώμα σας, επιστρατεύστε όλη σας την ύπαρξη, την ψυχή και το σώμα για να του μιλήσετε.

Πείτε του τις φοβίες σας, πείτε αυτό που σας αγχώνει, πείτε τις ανασφάλειες σας, πείτε τι δε θέλετε να σας συμβεί, τι δεν αντέχετε. Ζητήστε να σας δώσει δύναμη να τα βγάλετε πέρα σε αυτόν τον μάταιο κόσμο. Να σας δώσει φώτιση, για να μπορέσετε να επιλέγετε σωστά και να μην απελπίζεστε μονομιάς.
Καλέστε τον Χριστό να έρθει κοντά σας τώρα.
Μην βάζετε αναβολή, μην ακούτε τώρα το μωρό να κλαίει, τα παιδιά σας να σας καλούν ή τη γυναίκα σας να σας φωνάζει ή την επιθυμία σας να κάνετε κάτι μόνοι σας..
Αφεθείτε στα χέρια του Χριστού μας και να είστε σίγουροι πως αυτός ξέρει τον τρόπο και τον δρόμο, ώστε στο τέλος να είστε μαζί Του.

Μην ξεχνάμε πως ο σκοπός της ζωής μας είναι η απόκτηση της Βασιλείας των Ουρανών. Θέλουμε το φωτεινό μονοπάτι, θέλουμε τον αληθινό κόσμο, θέλουμε την αληθινή ζωή και ο Χριστός είναι η οδός η αλήθεια και η ζωή.
Μέσα από τα λόγια μου κάνω κι εγώ υπενθύμιση στον εαυτό μου.
Δεν γράφω μόνο για εσάς, αλλά γράφω και για εμένα. Γράφω για την γειτόνισσα, για τον φίλο, για τον ξένο, γράφω για όλους τους Έλληνες, γράφω για όλον τον κόσμο, μα πάνω από όλα γράφω για τους μαχητές. Γράφω για αυτούς που θα καταλάβουν την κάθε λέξη αυτού του κειμένου, γι’ αυτούς που θα δουν το νόημα πίσω από τις φράσεις μου, γι’ αυτούς που ξέρουν την πραγματική αλήθεια. Γράφω για εσάς που ξέρετε τις πρακτικές του κακού και έχετε τη γνώση καλύτερα από όλους να το πολεμήσετε.
Γράφω για να μας υπενθυμίσω, πως ευτυχώς Ιησούς Χριστός ΝΙΚΑ πάντα και παντού!

Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών… ✝️
Δόξα σοι ο Θεός η μόνη Ελπίς ημών Δόξα σοι!

Σουλιώτισσα

photo unsplash