Η αυτονόητη επιλογή του να είσαι Δεξιός και το παραμύθι των Αριστερών – ΒΙΝΤΕΟ

Ως Δεξιούς, συνήθως χαρακτηρίζουμε τους συντηρητικούς.

Πολλοί μάλιστα, συνήθως οι Αριστεροί, χαρακτηρίζουν τους Δεξιούς, ως εραστές του πλούτου και του μεγάλου κεφαλαίου, που δεν νοιάζονται για το λαό και ίσως ακόμα και να επιδιώκουν την εκμετάλλευσή του. Το παράδοξο είναι, πως συνήθως οι Δεξιοί δεν μπορούν να αντιτείνουν κάποιο πειστικό επιχείρημα, ώστε να υποστηρίξουν την άποψη ή γενικά την ιδεολογία τους.

Λείπει η πειθώ από τους Δεξιούς και τα επιχειρήματα ή μήπως το να είναι κάποιος συντηρητικός είναι συνήθως η αυτονόητη στάση των ώριμων ατόμων που μπορούν να αξιολογήσουν κάποια πράγματα μέσα από την εμπειρία τους; Μήπως είναι η αυτονόητη στάση αυτών, που μπορούν να έχουν άποψη για τα πράγματα, όχι απλά, μέσω μιας ιδεολογίας, αλλά μέσα από την εμπειρία, που τους δίνει η πρακτική εφαρμογή των γνώσεων ή των αντιλήψεων που έχουν για τη ζωή;

Επειδή λοιπόν η εμπειρία είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθεί με σύντομα, πειστικά επιχειρήματα κι επειδή, το να εξηγείς τα αυτονόητα κουράζει και χρειάζεται χρόνος ανάπτυξης των απόψεων κι έκθεσης των επιχειρημάτων, συνήθως δεν υπάρχει αντίλογος στα παραμύθια των αριστερών, με αποτέλεσμα πάντα να κερδίζουν οι Αριστεροί τις εντυπώσεις.

Στο βίντεο που θα παρακολουθήσετε, ο Greg Gutfeld εξηγεί την τέχνη, του να είναι πειστικός ένας Δεξιός, ώστε να λήξει πλέον το παραμύθι των Αριστερών. Όπως υποστηρίζει, το να είσαι συντηρητικός, είναι ένας πιο πρακτικός, γενναιόδωρος και συμπονετικός τρόπος ζωής. Σίγουρα οι περισσότεροι, δεν έχουν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους, όταν ακούν να χαρακτηρίζεται κάποιος ως συντηρητικός.

Όμως πολλές ακαδημαϊκές μελέτες, πάνω στο πως αντιμετωπίζουν τα προβλήματα Αριστεροί και Δεξιοί στις ΗΠΑ, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι Δεξιοί δεν είναι ριψοκίνδυνοι κι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις εξωτερικές απειλές κατά της πατρίδας και της οικογένειάς τους. Είναι προσεκτικοί στις επιλογές τους, όσον αφορά τα οικονομικά τους, την ερωτική τους ζωή ή τα γούστα τους στην τέχνη, αγαπούν την παράδοση και γενικά μένουν πιστοί στις ηθικές αξίες και τα ιδεώδη του έθνους τους. Αξιολογούν πιο σωστά τις απειλές που τους πλασάρουν ως απειλές, ελέω μόδας, συνεπώς δεν παρασύρονται εύκολα από την εκάστοτε προπαγάνδα.

Οι Αριστεροί από την άλλη, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των ερευνών, είναι πιο εξωστρεφείς και τους αρέσουν οι αλλαγές, η εξερεύνηση καινούργιων πραγμάτων και γενικά αποδέχονται πιο εύκολα τις νέες ιδέες. Δεν νιώθουν συνήθως να τους απειλούν άγνωστες καταστάσεις ή πράγματα. Γι’ αυτό το λόγο επικρατεί η άποψη, ότι διασκεδάζουν περισσότερο, αφού δεν τα παίρνουν όλα στα σοβαρά. Τα ρίσκα λοιπόν, τα οποία αναλαμβάνουν οι Αριστεροί οι οποίοι δεν φοβούνται τις συνέπειες, καταλήγουν πάντα να τα πληρώνουν αυτοί, οι οποίοι τα αποφεύγουν, ξανά και ξανά.
Η αριστερή νοοτροπία κάνει αναγκαίο τον συντηρητισμό, αφού κάποιος πρέπει να συμμαζεύει πάντα, τα χάλια που δημιουργούν οι Αριστεροί.

Από την άλλη πλευρά πάλι, παρά τη διασκέδαση αντιμετώπισης των καταστάσεων από τους Αριστερούς και παρόλο που θα περίμενε κανείς ότι οι Αριστεροί θα ήταν πιο ευτυχισμένοι ως άνθρωποι, βλέπουμε το οξύμωρο να έχουμε γύρω μας όλο και περισσότερους οργισμένους αριστερούς, οι οποίοι καταφεύγουν και στη βία για να υποστηρίξουν την ιδεολογία τους. Μάλλον η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν τα προβλήματα δεν φέρνει και την ψυχική ισορροπία, αφού η πίστη στον Θεό, η οικογένεια και ο γάμος, που δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας και συμβάλουν σε μια ισορροπημένη ζωή, θεωρούνται ταμπού από τους Αριστερούς. Ενώ λοιπόν οι Αριστεροί ζουν για το παρόν, οι Δεξιοί φαίνεται ότι σχεδιάζουν το μέλλον.

Ένας συντηρητικός λοιπόν, ο οποίος αγωνίζεται να ζήσει την οικογένειά του ή να προοδεύσει στην εργασία του, συνήθως αποφεύγει τους κινδύνους, αποταμιεύει και προστατεύει τις επενδύσεις και την ιδιοκτησία του, συνεπώς υποστηρίζει και το δικαίωμα των άλλων να είναι κι αυτοί προστατευμένοι και να νιώθουν ασφαλείς, όπως και ο ίδιος. Δεν δικαιολογεί τη βιαιοπραγία, ούτε τη λεηλασία και την καταστροφή των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, που καίνε οι Αριστεροί, με το πρόσχημα πως αντιδρούν στην όποια αδικία.

Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες κάποιος συντηρητικός δεν θα αποφύγει τον κίνδυνο, αλλά στα ρίσκα που παίρνουν οι Δεξιοί διακινδυνεύουν συνήθως τη δική τους ζωή κι όχι τη ζωή του κοινωνικού συνόλου. Για παράδειγμα ένας Δεξιός μπορεί να αναλάβει επαγγελματικά ρίσκα, ώστε να επεκτείνει τις δουλειές του κι αυτό επειδή πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, εκεί, όπου πετυχαίνει αυτός, του οποίου ζητούνται οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα, στις τιμές που ο ίδιος καθορίζει. Τότε θεωρείται πετυχημένος και το ρίσκο του θα έχει απόδοση.

Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι ένας πολιτισμός χτίζεται πάνω στα ρίσκα των συντηρητικών. Τα ρίσκα που παίρνουν οι συντηρητικοί όταν παντρεύονται, όταν κάνουν επιχειρήσεις και όταν δημιουργούν κράτη. Διότι όλα αυτά δημιουργούν πλούτο, ο οποίος μετά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθηθούν αυτοί που έχουν ανάγκη. Χρειάζεσαι χρήματα για να κερδίσεις χρήματα, αλλά χρειάζεσαι χρήματα και για να δώσεις χρήματα.

Οι Δεξιοί λοιπόν, παράγουν αυτά που παίρνουν οι Αριστεροί.

Για παράδειγμα, για να πάρουν αυξήσεις οι Αριστεροί πρέπει πρώτα οι Δεξιοί να στήσουν επιχειρήσεις, να σκεφτούν πως θα διατηρήσουν υγιείς και κερδοφόρες τις επιχειρήσεις τους και να θυσιάσουν τους δικούς τους μισθούς, ώστε να πληρώσουν το προσωπικό τους. Αν όλα πάνε καλά κι έχουν κέρδη και θέλουν να επεκτείνουν τις δουλειές τους, υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν οι Αριστεροί και να απαιτούν από τους Δεξιούς να πληρώνουν το προσωπικό τους, με τον μισθό που θεωρούν αυτοί λογικό, ζητώντας το δικό τους μερίδιο. Κάτι σαν τη Μαφία δηλαδή. Άρα η Δεξιά συντηρεί την Αριστερά! Χωρίς τη Δεξιά δεν υπάρχει Αριστερά!

Όταν λοιπόν σας ρωτήσει κάποιος, γιατί είστε Δεξιός, η πιο απλή αποστομωτική απάντηση που θα μπορούσατε να δώσετε είναι: » Για να μπορείς εσύ να είσαι Αριστερός!»

Το άρθρο είναι βασισμένο στις τοποθετήσεις που εκφράζει ο Greg Gutfeld στο βίντεο που παρατίθεται

Σχετικά άρθρα:

loading...
Close Menu