Η άγευστη και άνοστη ζωή, μας αποκαλύπτεται

Είσαι τυχερός που ανακάλυψες ότι υπάρχει η πόρτα εξόδου από αυτό το ονειρικό σκηνικό, που μας έβαλαν να ζούμε.

Αυτό το σκηνικό περιλαμβάνει μια νοοτροπία, στην οποία όταν είσαι μικρός, τη βλέπεις στους γονείς σου, και λες όταν μεγαλώσω θα την αλλάξω, ή λες το άλλο “ωραίο”: “Εγώ δεν θα γίνω σαν αυτούς”.

Τα χρόνια περνάνε κι εσύ εξακολουθείς να μεγαλώνεις μέσα σε αυτό το αποπνικτικό αλλά προστατευμένο περιβάλλον. Ακόμη κι όταν σπουδάζεις και ψάχνεις δουλειά, ξέρεις ότι έχεις το πατρικό σου σαν σημείο αναφοράς,
και βάση ή καταφύγιο για οποιαδήποτε αναποδιά. Αυτή τη νοοτροπία των γονιών τη μισείς, γιατί δεν σου δίνει την ελευθερία που θέλεις, αλλά σε βολεύει προς το παρόν. Αυτή η νοοτροπία των γονιών σε βολεύει και δεν θέλεις να την αλλάξεις για εσένα (ίσως μόνο για τους άλλους).

Στη συνέχεια οι πιέσεις γονιών, συγγενών, φίλων, -ίσως η ανάγκη για ικανοποίηση και μόνιμη συντροφιά, σε βάζει στο λούκι του γάμου και των παιδιών. Σκέφτεσαι μέσα σου “που καιρός για οποιαδήποτε πνευματική συζήτηση, που καιρός να αλλάξω τον κόσμο – ο κόσμος είναι στα πόδια μου, τα νιάτα, η κάπως ικανοποιητική ή επιτυχημένη δουλειά μου και ο έρωτας, είναι η δύναμη και η ευτυχία μου”. Μέσα σε αυτό τον παροξυσμό δεν σκέφτεσαι ότι η δουλειά έχει γίνει βάσανο, τα έξοδα τρέχουν,
τα παιδιά έχουν απαιτήσεις. Δεν σκέφτεσαι ότι όλα και όλοι, έχουν συνωμοτήσει για να σε συλλάβουν, να σε δέσουν στον πάσσαλο και να σε μαστιγώνουν με τη σειρά τους. Κατά διαστήματα σου ρίχνουν νερό στο πρόσωπο για να βλέπεις ότι χάρη σε σένα όλα βαίνουν καλά.

Οι γονείς επιτέλους σταμάτησαν να γκρινιάζουν τόσο πολύ και έχουν ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Αυτή την ικανοποίηση, που προσφέρει αυτή η νοοτροπία της παραφροσύνης, δεν πρέπει να την αμφισβητήσει κανένας, ή μήπως μπορεί;

Πιάνεις τον εαυτό σου πολλές φορές να είναι τόσο μελαγχολικός και χαμένος όταν περπατάς μόνος στο δρόμο, όταν κοιτάς την οθόνη του κινητού σου, ή όταν ακινητοποιημένος από το μποτιλιάρισμα γύρω σου, αναρωτιέσαι τι μου συμβαίνει, που είμαι, γιατί μαστιγώνω τον εαυτό μου;

  • Ναι, είναι αυτές οι κακές στιγμές, που όλοι τις έχουμε άλλωστε,- είναι το λάθος που δεν βρέθηκε νωρίτερα στο λογισμικό, αλλά ήταν πάντα κρυμμένο πάνω σου.
    -Μήπως πρέπει να κλείσω την πόρτα της αναζήτησης πριν ανοίξουν κι άλλες και χαθώ; Όποια σκέψη με κάνει να έχω στιγμές κόλασης, θα πρέπει να τις σβήνω.
    Τι θα πουν οι φίλοι, η οικογένεια, ο άντρας, τα παιδιά, το αφεντικό μου; Ότι έσπασα, ότι κάποιο κακό κληρονομικό γονίδιο ενεργοποιήθηκε και ο ανάδρομος Ερμής μου χάρισε μια ωραιότατη μελαγχολία.
  • Πέρα από την πλάκα πες μου, μέσα σε αυτή την πολύ μικρή φάση του σεναρίου που ζούμε, σε ποιο σημείο άλλαξες κάτι, από αυτό που ήθελαν και θέλουν οι άλλοι για εσένα. Σε ποιο σημείο έβαλες τα δικά σου θέλω, πάνω από τους ανάλγητους κοινωνικούς -οικογενειακούς νόμους, σε ποιο σημείο μπόρεσες να αναρωτηθείς αν είναι αλήθεια αυτό που θέλεις;
  • Πόσες φορές είπες:, γιατί χαραμίζω τα χρόνια μου με κάτι που πραγματικά δεν θέλω,..- αλλά αλήθεια τι θέλω, τι ζητάω;
    Όταν κάνεις την μαγική ερώτηση τότε ξέρεις από που θα πάρεις απάντηση και βοήθεια. Η Αλήθεια του Φωτός, περιμένει να σε τυλίξει σε ένα κόσμο μαγικό και να σβήσει τα ψεύτικα φώτα που παραμορφώνουν τα πάντα γύρω σου. Από εκείνη τη στιγμή, θα θολώσουν και θα πάρουν τη μορφή που πραγματικά έχουν. Θα δεις την ακαταστασία, τη λάσπη και τη βρομιά ενός τρομακτικού σκηνικού και δεν θα ξεχωρίσεις χρώματα μέσα στον κατασκότεινο καμβά. Θα δεις την κατήφεια και την απελπισία στα μάτια των φίλων, των γονιών και των περαστικών, που δεν θέλουν ούτε να ακούσουν ποια είναι η πηγή ενέργειας, αλλά θέλουν σαν ζητιάνοι να γραπώνονται από όποιον μπορούν για να την κλέβουν, όπως προσπαθούν να κλέψουν το δικό σου χαμόγελο, τη δική σου ελπίδα και όνειρα, για να ζήσουν άλλη μια μέρα στο δικό τους ψέμα και τη δική τους μιζέρια.
    Εάν είσαι τυχερός και ξεχωρίσεις ένα πραγματικό χαμόγελο μέσα στο συνωστισμό, τότε θα γυρίσεις δυο φορές μαγεμένος να το ξανακοιτάξεις για να μπορέσεις να κάνεις ένα στιγμιαίο όνειρο στο φως της πατρίδας με την ενέργεια που εκπέμπει.

Αυτή είναι η ζωή που επέλεξαν να ζούμε. Αυτή η κόλαση έχει όμορφα σκηνικά και όμορφα κουφάρια ανθρώπων που ξέρουν να μισούν τόσο πολύ και θέλουν σαν τις κόμπρες να πετάξουν δηλητήριο έστω και από απόσταση για να σε θανατώσουν στη στιγμή. Είναι σαν να εκπαιδεύτηκαν για αυτό το ρόλο, και μάλιστα να είναι συμπρωταγωνιστές στο δικό σου θεατρικό όνειρο.
Αυτό το σκοτεινό κελί έχει κάνει τα μάτια σου να είναι μισόκλειστα, για να διακρίνεις μόνο τις σκιές που σε κυκλώνουν κυρίως τα βράδια και υπόσχονται να στοιχειώσουν τα όνειρά σου με τους δικούς τους εφιάλτες. Τα τέρατα που φοβάσαι ξαναγυρίζουν για να χορέψουν στο μυαλό σου και να σου υπενθυμίσουν ότι είσαι ένας ανίσχυρος θνητός, ανίκανος να τα βάλει με τους εχθρούς, που σαν λαθρεπιβάτες προσπαθούν να αναποδογυρίσουν τη βάρκα και να βρεθείς κι εσύ στον πάτο της λίμνης.

Κι εκεί που πιστεύεις ότι σίγουρα χρειάζεσαι ένα τριήμερο μακριά από την πόλη για να γεμίσεις τις μπαταρίες και να επιστρέψεις στο λάκκο,- καθώς όλοι βλέπουν στο πρόσωπο σου μια ευτυχία που δεν μπόρεσες ακόμη να εντοπίσεις, – μια ξεψυχισμένη φωνή ξεπετάγεται μέσα από τα τρίσβαθα του μυαλού σου “Βοήθεια Χριστέ μου, τι κάνω, που είμαι, σώσε με, πνίγομαι. Τίποτα δεν έχει νόημα, ύφος, σχήμα, χρώμα, λόγο ύπαρξης. Γιατί όλα πεθαίνουν πριν ακόμη ανθίσουν, πριν καταλάβουν ότι υπάρχουν. Γιατί όλα, και όλοι μιμούνται έναν κύκλο ζωής που στο τέλος πεθαίνει. Γιατί δεν συμβαδίζει το μέσα με το έξω μου, γιατί πρέπει να υπομείνω τόση τρέλα σε έναν κόσμο με ανθρώπους που φτύνουν και συγχρόνως κυλιούνται στο χώμα που μισούν;
Πάρε με πάλι κοντά σου, λύτρωσε με από αυτή τη φυλακή. Πολλές φορές οι φωτιές του πολέμου καίνε τα πάντα γύρω μου αφήνοντας αποκαΐδια, αλλά ο πόνος δεν μπορεί να συγκριθεί με τον δικό σου αποχωρισμό. Θέλω να γίνουμε πάλι ένα στο φως, θέλω τη δική σου παρηγοριά, το δικό σου χαμόγελο την δική σου ανάσα και αγκαλιά. Μέχρι εκείνη την ώρα δίνε μου γνώση, σωστή κρίση και δύναμη να μπορώ να μάχομαι με τον τρόπο που Εσύ μου έμαθες μέσω του Πύρινου λατρεμένου παιδιού σου. Μη μου στερήσεις την παρουσία σου για να μπορώ να σου μιλάω και να υπάρχω”.

Δέσπω

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •