Η παθητικότητα ως όπλο

Στην εποχή μας η χειραγώγηση του νου και της κοινής γνώμης είναι μια ολόκληρη επιστήμη. Ειδικοί μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τεχνικές επικονωνιών και ειδικές μεθόδους που θα επηρεάσουν κατά το δοκούν, τον τρόπο σκέψης, ακόμα και τον ψυχισμό του ατόμου.

 

Σήμερα η κοινωνία μας ενθαρύννει τρόπους σκέψης και πράξεις που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα των πολιτών. Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουμε, μας κάνει να μπαίνουμε στην νοοτροπία της αποδοχής μιας εξουσίας, είτε σχολείο λέγεται αρχικά αυτό, είτε κράτος αργότερα.

Ένας διαρκής πνευματικός χειρισμός ασκείται πάνω στους πολίτες των σύγχρονων κρατών, που ως παιδιά δέχονται την επίδραση του όποιου εκπαιδευτικού συστήματος και κατόπιν υφίστανται μια αποδυνάμωση των διανοητικών και ψυχικών τους αντοχών, καθώς η γνώση δίνεται, όχι ως όπλο πνευματικής λειτουργίας και εκπαίδευσης, αλλά ως τρόπος υποταγής στο επιστημονικά παραδεκτό και στο αυταρχικό κατεστημένο της υφιστάμενης εξουσίας.

Έτσι το άτομο μαθαίνει να μην χρησιμοποιεί το πνεύμα του και να στερείται λογικής σκέψης. Η τάση προς την εξομοίωση, από το σύστημα στο οποίο εκπαιδεύτηκε, το κάνει να συμφωνεί στην κρίση του με την πλειοψηφία, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στο τι κύρος θα έχει η άποψή του, παρά στο αν αυτή είναι σωστή και ποιοτικά γνήσια.

Με αυτόν τον τρόπο προωθείται η υποχωρητικότητα και σταδιακά οι πολίτες μπορούν να οδηγηθούν σε μια μορφή πνευματικού θανάτου. Όταν ο νους οδηγείται, μέσα από τη συνεχή χειραγώγηση, στην υποβολή και την ομοιομορφία της σκέψης, τότε η ατομική γνώμη δεν έχει πλέον σημασία και τείνει να εξαφανιστεί, αφού ακολουθεί τα στερεότυπα.

Σταδιακά οδηγούμαστε στο να αποδεχόμαστε ακόμα κι αυτά, που η κριτική μας σκέψη τα θεωρεί ανόητα και τα απορρίπτει, αφού δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις επαναλαμβανόμενες υποβολές της καθημερινής μας ζωής. Αυτό μας οδηγεί στην παθητικότητα και στην άρνηση του τρόπου σκέψης βάσει των προσωπικών αξιών μας και της συνείδησής μας. Μπορεί η φωνή της συνείδησή μας να φωνάζει ενάντια σε όλες αυτές τις φωνές, που μας υποβάλουν το τι πρέπει να πιστεύουμε, αλλά όλο και περισσότερο ακολουθούμε τις δικές τους αξίες, αφού η φωνή αυτή χάνεται μέσα στο σύστημα.

Σε αυτό το σημείο, οι ειδικοί της χειραγώγησης με την τέχνη της πειθούς και της δημιουργίας συναισθημάτων, υποτάσουν την ανθρώπινη σκέψη και την κατευθύνουν, ενώ κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι δρούμε σκεπτόμενοι γνήσια και ανεξάρτητα. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται και η συναίνεση ενός λαού σε πολιτικές, που αφού τον εξαπατήσουν, κλονίζουν την εμπιστοσύνη του. Όταν αυτό συμβαίνει κατ’ επανάληψη, τότε ο λαός σταδιακά συνηθίζει την εξαπάτηση και τη θεωρεί δεδομένη.

Αυξάνοντας λοιπόν, η οποιαδήποτε εξουσία τη δυσαρέσκεια και τη σύγχυση που προσφέρει στο λαό, αυξάνει και την ανικανότητα αυτού του λαού να σκεφτεί με ευφυή κρίση. Όλος αυτός ο βομβαρδισμός τον κουράζει και σταδιακά οι ελεύθεροι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον αγώνα για αξιοπρέπεια και ατομικότητα. Προσχωρούν στην κοινή γνώμη και ζητούν αλλού ικανοποίηση, μέσω της κάλυψης υλικών αγαθών, της ικανοποίησης των αισθήσεων ή με απόδραση σε άλλες δραστηριότητες και καταστάσεις, αφού τους προκαλεί δυσαρέσκεια η μελέτη του εαυτού τους και η κριτική σκέψη.

Αρχίζει έτσι η εκτέλεση αυτοματοποιημένων δραστηριοτήτων ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας. Βλέπουμε ακίνητοι εικόνες που κινούνται, ακούμε ηχογραφημένες λέξεις και μουσική, πατάμε κουμπιά κι εκτελούμε διάφορες εργασίες και με αυτόν τον τρόπο ζωής, ανοίγει ο δρόμος στις ύπουλες επιθέσεις εναντίον του μυαλού μας κι επειδή πλήττουμε, δεχόμαστε κάθε είδους αποπλάνηση.

Αυτή η μάχη ενάντια στην αντίληψή μας και το πνεύμα μας είναι διαρκής και σκοπό έχει να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις μας, ώστε να αποδεχόμαστε όλο και περισσότερο την αυθεντία της εξουσίας, που θα μας οδηγήσει σε ένα ολοκληρωτικό τρόπο διακυβέρνησης.

Μια διακυβέρνηση, στην οποία οι περισσότεροι θα παραχωρήσουν πρόθυμα τις ευθύνες της επιβίωσής τους, αρκεί να μην τους προβληματίζει, με το να πρέπει να σκεφτούν οι ίδιοι τι πρέπει να κάνουν για να ζήσουν καλύτερα κι ελεύθερα. Θα εξαρτώνται τόσο πολύ από αυτή την εξουσία για να ζήσουν, ώστε αν ποτέ το σύστημα τους απειλήσει με αποβολή, ο τρόμος που θα τους κυριεύσει θα είναι τέτοιος, που πρόθυμα θα δώσουν ακόμα και την ψυχή τους, φτάνει να ζήσουν υπάκουοι δούλοι μέσα στο σύστημα.

Ένας ανήσυχος πολίτης

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...