Η ιστορία μου, είναι και δική σου ιστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό,

Υπήρχε μια τεράστια πόλη, στην οποία ζούσε κάθε λογής οικογένεια. Πλούσιοι, φτωχοί, μορφωμένοι, αμόρφωτοι, οπισθοδρομικοί, μοντέρνοι. Παρόλο που υπήρχαν τόσα είδη γνώσης και τεχνολογίας, είχαν μέσα στην πόλη ένα μεγάλο ποτάμι γεμάτο λάσπη και το χρησιμοποιούσαν όλοι για να πίνουν, να μαγειρεύουν και να καθαρίζονται. Τα παιδιά γεννιούνταν, οι οικογένειες μεγάλωναν κι όλοι απο μικρή ηλικία μάθαιναν να χρησιμοποιούν αυτό και μόνο το ποτάμι, για την επιβίωσή τους.

Υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που θέλησαν να ταξιδέψουν, να δουν τι άλλο υπάρχει εκεί έξω ή έστω να δουν αν υπάρχει κάποιο άλλο ποτάμι κι ας μην ήξεραν τι όψη έχει το καθαρό νερό. Κάποιοι απο αυτούς δεν γύρισαν ποτέ πίσω, γι’αυτό έβγαλαν πολλούς μύθους και έκαναν πολλές υποθέσεις για το πόσο επικίνδυνο είναι να φεύγεις έξω απο την πόλη. Στο κάτω-κάτω, στα παρείχε όλα.
Λίγοι λοιπόν δεν γύρισαν πίσω κι οι υπόλοιποι γύρισαν στην πόλη με φόβο στα μάτια, κούραση και μια τρέλα να μπουν στο λασπωμένο ποτάμι που τους είχε λείψει. Το είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια, τους βοηθούσε να επιβιώνουν.

Άρχισαν λοιπόν, να χτίζουν μεγάλα τείχη για να προστατέψουν τους πολίτες απο την άγνωστη ” απειλή ” που κάνεις δεν μιλούσε γι’αυτήν.

Υπήρχε ένας άνθρωπος ηλικιωμένος, που ζούσε λίγο πιο πέρα απο την πόλη. Λέγονταν πολλά για αυτόν. Έλεγαν πως είχε ταξιδέψει σε πολύ μακρινά μέρη, πως ήταν επικίνδυνος για το σύνολο και την συνεργασία των πολιτών, και πως έξω απο το σπίτι του είχε κάτι βαρέλια γεμάτα με ένα ”περίεργο κρυστάλλινο υγρό” που κανείς δεν το είχε ξαναδεί. Τον έλεγαν μάγο, ανόητο, μυθομανή, τρελό, ακόμα και υπεύθυνο για την εξαφάνιση κάποιων πολιτών.

Ένα συνηθισμένο φαινόμενο στην πόλη αυτή, ήταν η περίεργη μυρωδιά στα σπίτια, στα ρούχα και στο σώμα των ανθρώπων. Το να αρρωσταίνουν κάθε λίγο και λιγάκι ήταν πολύ φυσιολογικό. Τίποτα απολύτως δεν ήταν ενοχλητικό και ασυνήθιστο στην καθημερινότητά τους. Κάποια παιδιά όμως αρρώσταιναν συνεχώς και αποφάσισαν να πάνε σε γιατρούς, επιστήμονες και μορφωμένους, για να τους πουν τον λόγο που είναι σε τέτοια κατάσταση όταν πίνουν το νερό του ποταμού.
Όλοι τους είπαν το ίδιο πράγμα:
” Μην ανησυχείτε ούτε τον εαυτό σας ούτε τους συμπολίτες σας χωρίς λόγο. Αυτό το ποτάμι είναι η ιστορία μας. Οι προγονοί μας πάλεψαν για να φτιαχτεί γύρω του αυτή η όμορφη πόλη και χωρίς εκείνους δεν θα επιβιώναμε μέχρι σήμερα.”

Το περίμεναν.. Αποφάσισαν τότε, όλοι μαζί, να ξετρυπώσουν απο την πόλη και να πάνε στο σπίτι του ηλικιωμένου άνδρα. Είδαν πως τα μεγάλα βαρέλια ήταν πράγματι έξω απο το σπίτι του, γεμάτα με αυτό το ”περίεργο κρυστάλλινο υγρό”.. Γυάλιζαν τα μάτια τους απο την περιέργεια.
– Είναι τόσο καθαρό! Τι είναι; Μαγεία;
Ο άνδρας γέλασε και τους είπε:
– Καθαρό νερό είναι! Πάρτε να ξεδιψάσετε και να καθαριστείτε.

Τα παιδιά απο εκείνο το βράδυ δεν μπορούσαν να ξαναπιούν νερό απο το ποτάμι της πόλης και η μυρωδιά γύρω τους είχε γίνει τρομακτικά έντονη και ανυπόφορη. Κάθε βράδυ πήγαιναν σε εκείνον τον άνδρα και ξεδιψούσαν. Ήρθε η στιγμή λοιπόν, που τα παιδιά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και του ζήτησαν να τους πει, ποια πραγματικά ήταν η ” απειλή ” που όλοι έτρεμαν. Ήθελαν να δουν με τα μάτια τους.

Η μέρα εκείνη ήρθε.. Ξεκίνησαν, μαζί με τον ηλικιωμένο άνδρα, για μέρη άγνωστα. Περπατούσαν μέρα και νύχτα, σε ζέστη και σε κρύο, μέχρι την στιγμή που άρχισαν να ακούν μέσα στην ερημιά, ένα βουητό σαν κάτι να ρέει με ορμή. Ένας φρέσκος και αναζωογονητικός άνεμος άρχισε να τους γαργαλάει τα ρουθούνια.
– Λίγη υπομονή ακόμα, είπε ο άνδρας.
Ώσπου είδαν μπροστά τους ένα καθαρό, απέραντο ποτάμι κι απέναντί του να κάθονται άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί απο τους άλλους.
” Είναι αλήθεια λοιπόν!! Δεν υπάρχουν μόνο οι άνθρωποι της πόλης! Και το ποτάμι της πόλης, όχι μόνο δεν είναι το μοναδικό, αλλά τους σκοτώνει κιόλας! Γιατί δεν κάνουν κάτι; ” είπε το ένα παιδί.

Το βρώμικο νερό, όσο και να το βράσει κάποιος, θα μείνει βρώμικο. Με το βρώμικο δεν καθαρίζει κανείς, αλλά μόνο βρωμίζει παραπάνω αυτό που είναι ήδη βρώμικο. Κάποιοι γεννήθηκαν εξ αρχής στο καθαρό ποτάμι, αλλά η πλειοψηφία γεννήθηκε στο λασπωμένο. Κάποιοι δεν πήγαν για τα πολλά για να μην χάσουν και τα λίγα. Κι άλλοι ήλπιζαν πως καπου υπάρχει κάτι καλύτερο κι έφυγαν. Στο κάτω- κάτω, τι έιχαν να χάσουν.. Αν δεν έβλεπαν το βρώμικο νερό, πως θα ξεχώριζαν το καθαρό; Όσο συνηθισμένος και να ήταν κάποιος στο λασπωμένο ποτάμι, θα συνέχιζε να αρρωσταίνει για πάντα. Εκείνοι που γεύτηκαν το καθαρό κι έτρεξαν πάλι στην σιγουριά και την συνήθεια του βρώμικου, έχασαν τα λογικά τους.

Για την πόλη, απειλή ήταν το απέραντο καθαρό ποτάμι αλλά και οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτό. Κανείς όμως δεν είπε την αλήθεια, κανείς δεν έδωσε επιλογή στους πολίτες για να διαλέξουν. Γιατί θα έχαναν την περιουσία και την εξουσία της μοναδικής πόλης που κρατούσαν στα χέρια τους.

Και έζησαν λοιπόν και ζουν, άλλοι στο καθαρό κι άλλοι στο λασπωμένο ποτάμι. Κι ας έγινε γνωστή η ιστορία. Κι ας μην είναι μύθος τώρα πια.
Αν μεγάλωσες στο βρώμικο, αρκετά ήπιες. Η ιστορία μου είναι και δική σου ιστορία. Κι αν την διαβάζεις κι εσύ. σημαίνει πως ψάχνεις το καθαρό ποτάμι ή το έχεις βρει ήδη.

ΙΧΝ
ΜΙΧΑΕΛΑ

Tο el.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο κάτω από  το άρθρο, μόνο από όσους και όσες έχουν επιβεβαιώσει το email τους στην υπηρεσία DISQUS. Ο καθένας και η κάθε μία έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Αυτό όμως  δεν σημαίνει ότι το el.gr υιοθετεί τις απόψεις αυτές. Επίσης ξεκάθαρα θα διαγράφουμε  συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια αμέσως μόλις τα εντοπίσουμε  ή αμέσως μόλις μας καταγγελθούν. Ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και το el.gr δεν φέρει καμία νομική ή άλλη ευθύνη, αφού στο διαδίκτυο ανωνυμία δεν υπάρχει.