Γυρίζοντας σελίδα στις σκέψεις

Να 'μαι και πάλι στον κόσμο μου.

Γράφω αυτές τις σειρές αποχαιρετώντας το πλήθος που συνάντησα, τις σκέψεις, τις φωνές και την καταιγίδα συναισθημάτων κάποιας άλλης εποχής, που πέρασε χωρίς να αφήσει τίποτα στο διάβα της.

Όλοι γίναμε ξένοι ανάμεσα σε άλλους ξένους, που προσπαθούν μάταια να διατηρήσουν την τυπική ισορροπία ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Οι συναντήσεις είχαν όλες τις εντάσεις, τις χειρονομίες τα γέλια και τις αναμενόμενες κουβέντες ανάμεσα στην άβολη και αμήχανη σιωπή.

Αυτή η άκακη σιωπή, που ξεπηδούσε από τα μάτια τους προσπαθούσε να κρύψει την ανασφάλεια, τον τρόμο του αύριο, εκλιπαρούσε για βοήθεια και μπερδευόταν κάποιες στιγμές με τη βαρεμάρα, την ενόχληση και την απουσία σκέψης. Που και που έκαναν επίθεση οι επικαλυμμένες με άχνη ζάχαρη ανυπόφορες ειρωνείες, σε όποιον ένιωθαν ότι τους απειλεί γεμίζοντας περισσότερη ένταση την ατμόσφαιρα.

Η μορφή των άλλοτε κοντινών, ή μακρινών συγγενών και φίλων, πολλές φορές μας βάζει να αμφισβητούμε ακόμα και την ταυτότητά μας.Οι τοξικές βόμβες σε τραυματίζουν ακαριαία και ή πηγαίνεις κατευθείαν στον γιατρό, ή μοιάζουν με ηχητικά όπλα, που παράγουν μικροκύματα για σε ελέγχουν σιωπηλά.
Ο ένας σε χαστουκίζει και ο άλλος σου ρίχνει ποντικοφάρμακο στον καφέ. Θα μου πείς ότι είχαν αυτό έδιναν, αλλά ενώ προσπαθείς να μη χάσεις κανένα πόδι ή χέρι στην συμπλοκή, σκέφτεσαι συγχρόνως ότι, όλα είναι περιστασιακές στιγμές που έχουν το κακό ελάττωμα να κρατούν σημειώσεις στο μυαλό στην περίπτωση που θέλεις να ξαναγυρίσεις σε αυτές. Κάνουν τα αδύνατα δυνατά να σου υπενθυμίσουν ότι κάποτε υπήρχαν και ουρλιάζουν να τις ξαναζωντανέψεις. Τα πρόσωπα και οι στιγμές του παρελθόντος σε κοιτούν με παράπονο, μέχρι να σε αποχαιρετίσουν, βλέποντας ότι έχασαν το ενδιαφέρον τους,- άλλωστε ο πόνος είναι αναπόφευκτος αλλά η ταλαιπωρία προαιρετική.
Η φωνή ακούγεται οικεία,γλυκιά και επιτακτική:

-«Μου υπόσχεσαι ηρεμία χωρίς χειριστικές συμβουλές, κουτσομπολιά, επικρίσεις, γκρίνια, μιζέρια και θυματοποίηση; Η όψη του θάρρους της ευγένειας της αυτοθυσίας, της καλοσύνης, της αγάπης και της αλήθειας του φωτός, γνωρίζει καλύτερα τον δρόμο της ζωής που περνά μέσα από το πεδίο μάχης. Η δύναμη της Αγάπη Του κατοικεί μακριά από γυαλισμένους εγωισμούς, προγραμματισμένα μυαλά, συγκρούσεις, κολλήματα και μπλοκαρίσματα. Το ελεύθερο πνεύμα χρειάζεται οξυγόνο για να αναπνεύσει, δεν αντέχει τον θόρυβο και τον φόβο. Η καρδιά και το μυαλό θέλουν να συνδέονται με δυνατή φλόγα, γιατί παγώνουν χάνοντας την ελπίδα. Να είσαι πάντα σε επαγρύπνηση»!
Μέσα στη σιωπή, η δύναμη της αγάπης Του συνεχίζει το έργο της, χρωματίζοντας διαφορετικές εικόνες και ο χρόνος γεμίζει τις επόμενες λευκές σελίδες με τον δικό μου κρυμμένο θησαυρό, που ήταν από την πρώτη ανάσα η μόνη αλήθεια.
Ο Χριστός είναι οδηγός και η σιωπή σελιδοδείκτης μου.

Δέσπω

photo pexels

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικά άρθρα:

loading...
loading...