Για το Φως !

girl sword bw unsplash
Κάθε μέρα ζω έναν πόλεμο. Ένα 24ωρο πόλεμο. Έναν πόλεμο που δεν σταματάει ποτέ.

Είμαι μόνο ένας άνθρωπος. Ένας απλός άνθρωπος όπως είσαι και εσύ!
Αλλά κάθε μέρα πολεμάω στον αόρατο πόλεμο αυτού του κόσμου. Ο σκοπός μου είναι ιερός και κάθε μάχη με φέρνει ποιο κοντά στον σκοπό μου! Με φέρνει ποιο κοντά στο Φως!
Θέλω να πάω στο Φως, για αυτό πολεμάω, για να καταφέρω να γυρίσω πίσω στον Πατέρα μας, να καταφέρω να γυρίσω στο σπίτι μας, να καταφέρω να γυρίσω πίσω στο κόσμο του Φωτός!

Κάθε μέρα ετοιμάζω για πανοπλία μου την υπομονή και την επιμονή μου. Έχω για όπλα μου την συγχώρεση και την αγάπη. Κουβαλάω πάντα πάνω μου, κρυφά μέσα στο στήθος το σταυρό μου και έχω πολλές αμέτρητες ευχές και πολλά αμέτρητα λόγια παρηγοριάς μέσα στην τσέπη μου, για όλους τους διπλανούς μου. Έχω συνέχεια στην συντροφιά μου τον φύλακα άγγελο μου, που με προσέχει όταν ξεκουράζομαι τα βράδια. Μα πάνω απ’ όλα έχω μαζί μου το απόλυτο Όπλο, τον Χριστό!

Έρχονται μέρες όμως που η πανοπλία μου τρυπιέται γιατί τα χτυπήματα είναι απανωτά πολλά .Με χτυπάνε βίαια συνέχεια από παντού. Με βομβαρδίζουν καθημερινά έτσι το μυαλό μου θολώνει, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να σκεφτώ καθαρά και να να μην θυμάμαι τον ιερό μου σκοπό. Ο φύλακας άγγελος μου προσπαθεί να με βοηθήσει αλλά εγώ δεν μπορώ να τον νιώσω, με αποτέλεσμα να τον ξεχνάω και στο τέλος να τον εγκαταλείπω. Ο Χριστός φωνάζει δυνατά αλλά τα αυτιά μου κωφεύουν και δεν μπορώ να τον ακούσω. Η καρδιά μου δηλητηριάζεται και δεν μπορώ να νιώσω την αγάπη του.

Είναι φορές που τα πόδια μου δεν αντέχουν άλλο και λυγίζουν. Πέφτω στα γόνατα και συνθλίβομαι στο έδαφος. Μια κούραση και μια απελπισία επικρατεί σε κάθε σπιθαμή του κορμιού μου. Είναι η ώρα που κοιτάζω ψηλά με τα μάτια μου θολωμένα από τα δάκρυα και αναρωτιέμαι. Πότε Χριστέ μου? Πότε θα έρθει η ώρα της δικαίωσης? Δεν αντέχω άλλο μ’ ακούς; Δεν αντέχει άλλο ούτε το σώμα αλλά ούτε και το πνεύμα μου, μ’ ακούς; Χρειάζομαι βοήθεια μ’ ακούς;

Τότε είναι που όλα παγώνουν σαν να χάθηκε ο χρόνος και να μην υπάρχει πια.

Να!!! Δες αυτό το κόκκινο τριαντάφυλλο· είναι ένα νέο μπουμπούκι, όμορφο και δυνατό! Είναι τόσα πολλά υποσχόμενο για την ομορφιά του κήπου μου. Και όσο αρχίζει και ανθίζει και ανοίγουν τα πέταλα του τόσο ποιο όμορφο γίνετε, τόσο ποιο δυνατό! Όταν φτάσει η πλήρης άνθιση του στέκει αγέρωχο με μια σιγουριά πως έφτασε πλέον στο ανώτερο του σημείο! Και μετά αρχίζει η κάθοδος τόσο γρήγορα! Φτάνει ένας λυσσασμένος άνεμος για να αρχίσουν να πέφτουν τα ροδοπέταλα του το ένα μετά το άλλο. Μόλις έπεσε το τελευταίο του ροδοπέταλο πάνω στο φρέσκο γρασίδι και κάπως έτσι νιώθω και εγώ κάθε φορά που πέφτω. Σαν να ΄ναι το τελευταίο και τελειωτικό μου πέσιμο. Νιώθω πως αυτήν την φορά δεν μπορώ να ξανασηκωθώ.

Και όμως ο χρόνος σταματάει και γυρίζει προς τα πίσω. Θα πεις πάει πίσω ο χρόνος; Για εμένα πάει! Και για εσένα μπορεί να πάει!

Έτσι γυρίζει πίσω ο χρόνος και όλα τα ροδοπέταλα αιωρούνται στον αέρα και αρχίζουν να συνθέτουν πάλι τον όμορφο ανθό! Το λουλούδι είναι και πάλι το πιο δυνατό και το πιο όμορφο του κήπου! Κάπως έτσι μαζεύονται και τα δικά μου κομμάτια από την ραγισμένη μου καρδιά. Κάπως έτσι μπαίνει σε σειρά πάλι η σκέψη μου και κάπως έτσι η δύναμη και η θέληση πλημμυρίζουν και πάλι το σώμα μου και το πνεύμα.
Έτσι γίνετε πάντα! Θα πεις είσαι τυχερή εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Σε πληροφορώ, πως ούτε εγώ μπορώ να το κάνω, αγαπημένε μου αναγνώστη!
Αυτός το έκανε! Ναι ήταν ο Χριστός! Ναι ήταν ο Χριστός! Με ακούς; Ο Χριστός ήταν και στο επιβεβαιώνω!

Και όχι δεν με αγαπάει περισσότερο από εσένα!
Το ίδιο αγαπάει και τους δύο μας!
Και όχι δεν έχω λιγότερες αμαρτίες από εσένα! Έχω πολύ περισσότερες αμαρτίες από εσένα.
Και όχι δεν πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Κυριακή, ούτε νηστεύω στις γιορτές, όπως μπορεί να κάνεις εσύ!
Και όχι δεν έχω πνευματικό μόνιμα, που να πηγαίνω συχνά, ούτε έχω ιερέα να με διαβάζει, ούτε ξέρω αγίους, αγίες και γιορτές!
Και να σε προλάβω πριν με ρωτήσεις και να σου πω, πως όχι, δεν είμαι πάντα δίκαιη, αλλά προσπαθώ δεν είμαι πάντα καλή, αλλά προσπαθώ. Μερικές φορές νευριάζω, άλλες αγανακτώ, θα βρίσω κάποιον, αν με φέρει στο τέρμα και πολλές φορές οι σκέψεις μου είναι σκοτεινές. Είμαι ένας απλός μικρός άνθρωπος όπως κι εσύ!
Και τότε θα με ρωτήσεις πως; Πως έγιναν όλα αυτά σε εσένα;
Γιατί ο Χριστός σε βοήθησε;

Και θα σου απαντήσω ευθύς αμέσως!
” Γιατί πολύ απλά, του το ζήτησα! Γιατί του φώναξα! Του φώναξα τόσα δυνατά που η φωνή μου ακούστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης! Φώναξα δυνατά βοήθεια! Χρειάζομαι βοήθεια! Σε χρειάζομαι Χριστέ μου!
Κάπως έτσι επιβιώνω από τον συνεχή καθημερινό μου πόλεμο! Οι μάχες είναι πάρα πολλές και τις περισσότερες νομίζω πως τις χάνω, αλλά δεν το βάζω κάτω.
Ακόμα και όταν το βάζω κάτω, ο Χριστός δεν με αφήνει ποτέ πεσμένη. Έρχεται και με σηκώνει για να μπορέσω να συνεχίσω να κυνηγάω το Φως. Πολλές φορές είμαι τόσο βαριά πληγωμένη, που με παίρνει αγκαλιά και περπατάει αυτός για μένα, μέχρι να βρω και πάλι το κουράγιο να σταθώ στα πόδια μου. Ένα είναι το σίγουρο! Πως δεν με αφήνει ποτέ!
Κανέναν δεν αφήνει, με ακούτε; ΚΑΝΕΝΑΝ!

7 Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν.

8 πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται. (Ματθ. ζ’ 7-8)

Δόξα σοι ο Θεός η μόνη Ελπίς ημών Δόξα σοι!
ΙΧΝ ✝️

ΣουΛιώτισσα/ photo unsplash